Αγαπητή ______, Θέλω απλά να ξέρεις ότι καταλαβαίνω. Καταλαβαίνω πώς είναι να είσαι ερωτευμένη με μία γυναίκα. Να μη θέλεις τίποτα περισσότερο από το να είσαι μαζί της για πάντα.
Ξανασκεφτόμαστε την παιδική μας ηλικία και θυμόμαστε πως τότε νιώθαμε διαφορετικά από τα άλλα αγόρια και ευχόμασταν να μπορούσαμε να είμαστε ένας από αυτούς, να είμαστε σαν αυτούς, να είμαστε ευπρόσδεκτοι στους κύκλους τους. Θυμόμαστε ότι βλέπαμε ένα μεγαλύτερο αγόρι ή έναν άνδρα χωρίς μπλούζα και μέναμε έκπληκτοι από τη σωματική του διάπλαση…
Η Christine Baker, υποψήφια διδάκτορας του ISSI, ολοκλήρωσε πρόσφατα την ανάλυση και την έκθεση των συνειλεγμένων δεδομένων στη διατριβή της με θέμα “Τύποι Δεσμού, Ευημερία, Συναισθηματική Οδύνη και Πνευματικότητα των Εγκρατευόμενων Ομοφυλόφιλων Χριστιανών”. Όταν έκανε ανασκόπηση των αποτελεσμάτων από τα κλινικά ερωτηματολόγια και τη δημογραφική έρευνα των 118 συμμετεχόντων, η ερευνητική ομάδα εντόπισε κάποια εντυπωσιακά και κάποια αναμενόμενα αποτελέσματα…
Οι γυναίκες μπορεί να «τραυματίσουν» τα νεαρά αγόρια ασκώντας κριτική, έλεγχο, πίεση και μη τηρώντας τα σωστά όρια. Μερικά αγόρια που έχουν βιώσει τέτοιο τραύμα, αναπτύσσουν στην ενήλικη ζωή μη
Ολοένα και περισσότερο στις μέρες μας, υποστηρίζεται ότι όταν ζούμε ενάντια στον Λόγο του Θεού, τότε αναπόφευκτα κάποιο πρόβλημα υπάρχει με την παραδοσιακή ερμηνεία του και όχι με τον τρόπο ζωής μας. Αφού, δηλαδή, μου είναι δύσκολο ν’ακολουθήσω τα όσα μου παραγγέλλει η Αγία Γραφή, τότε θα κρίνω εγώ αυτήν αντί να δεχθώ ταπεινά την κρίση της. Ή, πάλι, θα προσπαθήσω να προσεταιριστώ νεωτεριστικές ερμηνείες που αμβλύνουν το βάρος της ευθύνης μου…
Ενώ μπορεί να μην έχουμε επιλογή για τις έλξεις μας, έχουμε όντως επιλογή για τις σχέσεις μας. Και αντί να επιλέξουμε την κοινωνικά αποδεκτή πλέον και ευρέως υποστηριζόμενη ομόφυλη σχέση, αντίθετα επιλέξαμε το γάμο. Τον πραγματικό.
Προσωπικά, άργησα να τα αντιληφθώ όλα αυτά. Ίσως επειδή είχα παραδοθεί για πολύ καιρό στον κορεσμό των σαρκικών μου ορέξεων και θεωρούσα ότι έτσι ήμουν ευτυχισμένος. Είχα αφεθεί σε επιθυμίες που, στην πραγματικότητα, όχι μόνο δε με συγκινούσαν αλλά και με εξευτέλιζαν. Παρακολουθούσα τον εαυτό μου να διολισθαίνει σταδιακά σε μια κτηνώδη ιδιοτέλεια που απαιτούσε να εκτονωθεί.
Ήταν οι πρώτες πρωινές ώρες της 12ης Ιουνίου, όταν το μισοφέγγαρο πάνω από το Ορλάντο βάφτηκε κόκκινο. Ένας μανιακός δολοφόνος, που φημολογείται ότι ήταν και ο ίδιος ομοφυλόφιλος, μπήκε σε ένα γκέι μπαρ και άρχισε να αφαιρεί ζωές τη μία μετά την άλλη. 49 θαμώνες και ο ίδιος ο μουσουλμάνος τρομοκράτης έπεσαν νεκροί εκείνη τη νύχτα. Το νήμα της ζωής τους κόπηκε απότομα. Το μεγάλο αυτό δώρο του Θεού που δόθηκε στον άνθρωπο, για να Τον βρει και να Τον αγαπήσει, χάθηκε άδοξα κατά ριπάς…
Όλοι τείνουμε να σκεφθούμε το ίδιο και να δώσουμε την ίδια απάντηση. Δηλαδή ότι το πάθος μας ή η διαφορετικότητα, όπως συνηθίζεται να αποκαλείται η ομόφυλη έλξη, είναι το εμπόδιο που μάς κρατάει
Κάθε χρόνο τέτοια εποχή, από το νου μου περνάει η ίδια σκέψη. Για ποιους λόγους μπορεί κάποιος να είναι περήφανος; Συνήθως έχουμε μάθει να είμαστε περήφανοι για κάποιο επίτευγμά μας. Από
Μια μέρα μετά από μερικούς μήνες, ωστόσο, μια εντυπωσιακή σκέψη πέρασε από το μυαλό μου: “Είμαι ερωτευμένη με τη Νόρα”. Με τρόμαξε πολύ που είχα αυτή τη σκέψη. Έκλαιγα για ώρες, προσπαθώντας να βρω μια διέξοδο από το μυστήριο του έρωτα με μια γυναίκα. Όλα τα στοιχεία ήταν παρόντα, όπως ήταν και με τους άντρες: η συναισθηματική και ναι, ακόμη και η σωματική έλξη…
Η ομοφυλοφιλική κοινότητα ήταν το πρώτο μέρος όπου ένιωσα σαν στο σπίτι μου. Αυτοί οι άνθρωποι με δέχτηκαν με ανοιχτές αγκάλες, όταν ήμουν ένας μπερδεμένος 19χρονος που πάλευα να βγω
