Κάθε χρόνο τέτοια εποχή, από το νου μου περνάει η ίδια σκέψη. Για ποιους λόγους μπορεί κάποιος να είναι περήφανος;
Συνήθως έχουμε μάθει να είμαστε περήφανοι για κάποιο επίτευγμά μας. Από τις επιδόσεις μας σε κάποιο μάθημα μέχρι οποιαδήποτε ξεχωριστή ικανότητά μας. Σαφώς και το να έχουμε στόχους, όραμα και σιγουριά για τις δυνάμεις μας είναι υγιές και λέγεται αυτοπεποίθηση.
Όμως η υπερβολική αυτοπεποίθηση οδηγεί σε κάτι άλλο. Τον εγωισμό και την υπερηφάνεια. Είναι αυτό το συναίσθημα που νιώθει κανείς, όταν νομίζει πως ξεχωρίζει από κάποιον άλλον, υποτιμώντας τον έστω και υποσυνείδητα. Είναι αυτό που νιώθει, ότι δεν έχει ανάγκη από κανέναν, αλλά αντιθέτως οι άλλοι έχουν τη δική του ανάγκη. Στις ακραίες μορφές αυτών των περιπτώσεων έχουμε ναρκισσιστικές συμπεριφορές.
Έτσι, όταν πλησιάζει ο καιρός που οργανώνονται τα φεστιβάλ υπερηφάνειας, σκέφτομαι ότι δεν έχω κάνει κάτι, για να το δηλώσω υπερήφανα. Η σεξουαλικότητα, οποιαδήποτε σεξουαλικότητα, δεν είναι επίτευγμα, ούτε κάτι που καθορίζει την προσωπικότητά μου και τις πράξεις μου. Επομένως για ποιο λόγο να νιώθω υπερήφανος;
Περήφανος που διεκδικώ τα δικαιώματά μου; Μα δεν νιώθω πως μου λείπει κάτι. Ειδικά από τη στιγμή που ο Θεός μάς έχεις δώσει όλη την ελευθερία να επιλέξουμε πώς θα ζούμε. Και όμως πολλοί από τους φίλους μου αυτοπεριορίζονται στον μικρόκοσμό τους προσπαθώντας να νιώσουν ξεχωριστοί, αυτοπροβάλοντας τις ανάγκες του εγωιστικού και όχι του πραγματικού εαυτού τους, βγάζοντας μία υπεροψία σε όποιον έχει διαφορετική άποψη. Αυτό όμως δεν είναι ελευθερία ούτε πραγματικός σεβασμός.
Η πραγματική ελευθερία είναι κοντά σε Εκείνον που μας την έδωσε. Η απόλυτη ελευθερία και ισότητα βρίσκεται μόνο ενώπιον του Θεού. Κι εκεί είμαστε όλοι ίσοι και ίδιοι.
Νίκος, Θεσσαλονίκη
