Από τότε που ήμουν πολύ μικρός και συνειδητοποίησα τον εαυτό μου σεξουαλικά, έπιασα να έχω μια έλξη στα αγόρια. Όταν κατάλαβα λοιπόν ότι ήμουν ομοφυλόφιλος, έβαλα τα κλάματα. Καταλάβαινα από τότε ότι θα ήταν δύσκολη η πορεία μου.
Μιλάμε τώρα για εποχές χωρίς ίντερνετ, χωρίς αυτά που έχουν οι νέοι σήμερα και εύκολα βρίσκουν εραστές. Εγώ ήμουν στην Αθήνα, οπότε όταν είχα κάψες, πήγαινα στα δημόσια ουρητήρια. Γινόταν ο χαμός! Και σε κάτι σινεμά, τα οποία παίζανε ακατάλληλες ταινίες. Εκεί πέρα ο καθένας έβγαζε το άχτι του.
Υπήρχαν πάρα πολλοί οικογενειάρχες. Και δεν μου έλειπαν οι μεγάλοι σε ηλικία. Βλέπανε ένα νέο παλικάρι να ψάχνεται και υπήρχαν πάρα πολλοί εθελοντές να το χαϊδέψουν. Μάλιστα είχα πάει πολλές φορές και σε σπίτι οικογενειάρχη και κάναμε ό,τι κάναμε στο κρεβάτι του γάμου του, με φωτογραφίες δίπλα της συζύγου…
Εγώ τα έβλεπα αυτά και έλεγα: Αυτό θα κάνω; Θα κοροϊδεύω τη γυναίκα μου, την οικογένειά μου; Θα μαγαρίζω το κρεβάτι του γάμου μου; Έτσι λοιπόν αποφάσισα ότι ο γάμος δεν είναι για μένα. Γιατί προσωπικά δεν ήθελα να κοροϊδέψω έναν άνθρωπο.
Η ζωή στη Νέα Υόρκη
Τέλος πάντων, πήγα φαντάρος και έφυγα στην Αμερική για σπουδές. Δεν ήξερα αρχικά τι ήταν η Νέα Υόρκη, διάσημη για τα ήθη της τα ελαφρά, για την ανεκτικότητά της… Αλλά το γεγονός ότι θα έφευγα από το σπίτι με χαροποιούσε ιδιαίτερα. Γιατί οι γονείς μου δεν ήταν άνθρωποι που είχαν κάνει έναν ταιριαστό γάμο. Άσε που δεν θα δεχόντουσαν το “χούι” μου…
Στην αρχή, η διάθεσή μου ήταν να σπουδάσω. Υπήρχαν πολύ ωραία πανεπιστήμια. Με ενδιαφέραν πάρα πολύ οι τέχνες, τα μουσεία. Ήταν καταπληκτικά.
Μετά σε κάποια φάση, έψαξα να βρω τις συντροφιές. Τυχαία, παίρνω το τρένο και βγαίνω στο Μανχάταν. Στη διάσημη Christopher Street. Αμάν, λέω, τι γίνεται εδώ… Εκεί είναι το κέντρο. Stonewall. The Village Boys. Studio 54. Η Μέκκα της ομοφυλοφιλίας. Έχασα τον κεφάλι μου. Τι είναι αυτοί οι νταγλαράδες; Τι μουστάκια, τι μούσι ήταν αυτό!
Πήγα κάτω στις αποβάθρες που τις είχανε παρατημένες. Εκεί γινότανε παιχνίδι.
Νέος ήμουν. Έπαθα την πλάκα μου. Ωραία καφέ. Βιβλιοπωλεία με ό,τι πορνοπεριοδικό μπορούσες να φανταστείς. Μέρα μεσημέρι ήταν γεμάτα. Παιχνίδι στον δρόμο.
Και έπεσα με τα μούτρα!
Ευτυχώς δεν παρασύρθηκα από κάποιες πολύ κακές συνήθειες των γκέι. Όπως τα ναρκωτικά, η μαριχουάνα, η έκσταση, η γιόγκα, το ποτό, η υπερβολική άνεση στο σεξ χωρίς προφυλακτικό. Επικίνδυνα πράγματα, τα οποία ευτυχώς είχα την ικανότητα να κρίνω.
Ο Κύριος, βλέπεις, είναι παντού. Δεν το καταλαβαίνεις, αλλά είναι παντού! Άμα μπλέξεις με τις ουσίες, μετά είναι αδιέξοδο. Έμεινα μόνο στα σαρκικά. Και δεν έχασα τη διάθεση μου για την τέχνη, δεν αμέλησα τις σπουδές μου, για να περάσω ωραία. Υπήρχε, ας πούμε, μια “ισορροπία”.
Αυτή ήταν η εισαγωγή μου στη Νέα Υόρκη.
Μετά πήγα στο πρώτο Pride και γινόταν δίπλα μου το έλα να δεις! Πέρναγαν τα άρματα και έβλεπες πράγματα τρομακτικά. Και λέω, εγώ στο δωμάτιό μου θέλω να τα κάνω αυτά… Να κάνει ο άλλος το κοντάρι του σημαία και να το βγάζει να το βλέπουν όλοι, αυτό το ονομάζουμε υπερηφάνεια; Από την υπερηφάνεια δεν έπεσε κι ο διάβολος; σκέφτηκα.
Η γνωριμία με τον Nicholas
Μετά από χρόνια βρήκα τον Nicholas. Κάναμε δεσμό και καταλήξαμε σε σύμφωνο συμβίωσης. Το σύμφωνο είχε κάποια καλά στοιχεία. Μπορούσες να ασφαλίσεις τον σύντροφό σου και με δημόσια και με ιδιωτική ασφάλιση, διάφορα τέτοια που τα εκμεταλλευτήκαμε.
Αργότερα επιτράπηκε κι ο γάμος, αλλά ο Nicholas ήταν αρνητικός. «Δεν είναι για εμάς ο γάμος. Και δεν θα αποφασίσει η πολιτεία πότε θα μας επικυρώσει τον δεσμό. Δεν μας χρειάζεται η πολιτεία να μας πει good job, παντρεύεστε τώρα». Και το θεώρησα πολύ ειλικρινές αυτό.
Η σχέση μας κράτησε 15 χρόνια. Ήταν λίαν προβληματική σαν σχέση, γιατί φυσικά δύο άντρες δεν μπορούν να κάνουν ζευγάρι. Και αν ήταν οι γονείς μου προβληματικοί, υπήρχαν προβλήματα και στη δική μας σχέση, άλλου είδους.
Παρ’ όλα αυτά, υπήρχε φοβερή ειλικρίνεια και υπήρχε και αγάπη. Σ’ αυτά τα 15 χρόνια περάσαμε πάρα πολύ ωραία. Ήταν μία συμβίωση, μία συντροφικότητα, μία φιλία.
Εγώ δεν μπορούσα να το κάνω μονογαμικό, όσο το έκανε αυτός. Αλλά το χαιρόμασταν. Δηλαδή, βλέπαμε τι γίνεται γύρω μας κι ο ένας βοηθούσε τον άλλον.
Από ένα σημείο και μετά, γίναμε φίλοι. Γίναμε όντως σύντροφοι. Χωρίς τόσο πολύ σεξ, αλλά είχαμε πολύ μεγάλη χαρά, που ήμασταν μαζί. Κι αυτός ήταν ένα πολύ καλό παιδί.
Με ειλικρίνεια. Με καρδιά μεγάλη και γενναιοδωρία. Με υπακοή στους κανόνες μας. Σ’ αυτούς τους σαχλούς μη πνευματικούς κανόνες της συμβίωσης, αυτός ήταν ακέραιος. Άλλο αν εγώ ξεπόρτιζα…
Είχε πολλά ωραία στοιχεία σταθερότητας. Και πιστεύω ότι σε κάποια φάση ο Κύριος είπε: «Δεν πάτε καλά εσείς οι δύο. Μπορεί να είστε καλά παιδιά, και να έχετε κάποια πράγματα καλά μέσα σας, αλλά αυτό θα σταματήσει».
Και έτσι έρχεται η διάγνωση. Έρχεται η παιδαγωγία του Κύριου μας.
Καρκίνος
Τρία χρόνια πάλεψε με τον καρκίνο ο Nicholas. Τρία χρόνια υπέροχα. Εγώ δεν καταλάβαινα τίποτα πνευματικό τότε.
Ήταν τρία χρόνια αγάπης. Μια μεγάλη δοκιμασία για μένα, όπου πλέον βοήθαγα κάποιον άνθρωπο.
Δηλαδή παραγκώνισα τον εαυτό μου και έβαλα άλλες προτεραιότητες, όχι την καριέρα μου. Έβαλα τον άνθρωπο αυτόν που τον αγάπησα πιο πολύ από ποτέ. Και αυτός επίσης. Μαζί στους γιατρούς, στις χημειοθεραπείες, στις ακτίνες.
Τι ήταν αυτό; Να βλέπεις έναν άνθρωπο τόσο ακέραιο σε όλες του τις εκφάνσεις, και στο σώμα και στη διάνοια, και να τον βλέπεις να λιώνει!
Πρόσεξε τώρα κάποια στοιχεία.
Εγώ πρότεινα να πάμε να κάνουμε εναλλακτικές θεραπείες. Που σήμερα τις θεωρώ δαιμονικές. Μιλάμε για ρέικι, βελονισμούς, ένα σωρό πράγματα. Αυτός λοιπόν, ενώ έκανε κάποτε γιόγκα και σταμάτησε όσο ήμασταν μαζί, όταν του το πρότεινα, είπε «Όχι, θα ακολουθήσουμε τη συμβατική οδό. Ό,τι πει η επιστήμη. Θα πάμε στο πανεπιστημιακό νοσοκομείο για θεραπείες».
Σε κάποια φάση είχε έρθει η αδερφή του, η οποία ασχολείται με τη γιόγκα, και πήρε να κάνει ρέικι. Με το ρέικι πλέον μπαίνουμε στα έγκατα της μαγείας, γίνονται επικλήσεις δαιμόνων! Τότε δεν τα ήξερα αυτά τα πράγματα. Μας άκουσε αυτός από μέσα από την κρεβατοκάμαρα και λέει: «Μην τολμήσει η αδερφή μου και μου κάνει ρέικι».
Υπομονή στην ασθένεια
Αυτός ο άνθρωπος ήταν άρρωστος. Αλλά δεν γόγγυξε, δεν έκλαψε ούτε μία φορά.
Έκλαιγα εγώ. Ίσως γιατί έχανα το χαλί κάτω από τα πόδια μου, ίσως έκλαιγα για τον εαυτό μου.
Μια φορά μόνο έκλαψε αυτός. Μου είπε: «Ξέρω ότι θα στενοχωρηθείς πάρα πολύ όταν φύγω. Και αυτό με θλίβει καταπληκτικά. Ότι θα είσαι χαμένος. Κανόνισε να το ξεπεράσεις». Και εκεί έκλαψε! Αλλά αυτός ο άπιστος ούτε έναν γογγυσμό…
Θυμάμαι μια φορά που ήμασταν στο κρεβάτι και του λέω, κάτσε να σου δώσω εκατό φιλιά. Του άρεσε που του έκανα ματς μουτς και τα μέτραγα. Και του λέω, όταν θα πεθάνεις, εκεί που θα πας, είναι σαν μία πίτσα. Εγώ θα είμαι στο κομμάτι της πίτσας που είναι οι Ορθόδοξοι. Να έρθεις να με βρεις.
Και χαμογελάγαμε, χαχανίζαμε. Το είχαμε καταλάβει ότι δεν πάει καλά το πράγμα και το «διασκεδάζαμε»…
Αυτά τα τρία χρόνια που έφευγε, ήταν χρόνια υπερβολικής αγάπης. Ήτανε χρόνια πανέμορφα τα χρόνια της υπομονής, του καρκίνου. Δεν υπάρχει περίπτωση σε αυτό το πράγμα να μην υπάρχει Χριστός κάπου…
Πώς παντρευτήκαμε
Τελικά παντρευτήκαμε! Για να με προστατέψει από τα αδέρφια του, που θα είχαν διεκδικήσεις σε αυτά που είχαμε κάνει μαζί και σε μέρος της περιουσίας του που θα ερχόταν σε μένα. Γιατί τα δύο αδέρφια του είναι δικηγόροι και άγρια παιδιά, ρομπότ στα χρήματα.
Και έτσι πήγαμε στον δικαστή και μας βγάζει δύο χαρτιά και μας λέει: «Εδώ υπογράφετε». Αυτό ήταν, τόσο εύκολο! Και γυρνάω τότε, τον κοιτάω στα μάτια και του λέω: I do… Και ξεκαρδιστήκαμε στο γέλιο.
Οι τελευταίες ημέρες
Μετά από λίγο, έρχεται η ώρα όπου έπεσε σε μεγάλη κατάπτωση του σώματος.
Η τελευταία διάγνωση των γιατρών: «Δεν υπάρχει κάτι άλλο που μπορούμε να κάνουμε για σας. Δεν έχετε πάνω από δύο με τρεις βδομάδες!»
Αν έκανε χημειοθεραπεία, θα πέθαινε από τη χημειοθεραπεία. Αν δεν έκανε, θα πέθαινε από τον καρκίνο που είχε θεριέψει μέσα του.
Εγώ αμέσως τρομοκρατήθηκα. Αυτός ατάραχος! «θα βρούμε τρόπο να περάσουμε καλά αυτές τις τρεις βδομάδες».
Άρχισαν οι πόνοι… Έπαιρνε οπιοειδή με συνταγή γιατρού.
Και πήγαμε σε αυτά τα συγκεκριμένα νοσοκομεία, που είναι για αυτούς που φεύγουν. Hospice centers λέγονται στα αμερικάνικα.
Εκεί είχε ένα πραγματάκι και τακ τακ τακ το έκανες με το δάχτυλο όποτε πόναγες και έβγαινε μορφίνη ενδοφλεβίως,
Το τηλεφώνημα και ο π. Δημήτριος
Μια μέρα, με παίρνει τηλέφωνο η Μαρία, η οποία ήταν μια φίλη μου από τον Άγιο Γεράσιμο στο Μανχάταν, όπου είχαμε πάει κάποιες Μεγάλες Εβδομάδες, Μεγάλες Παρασκευές. Με ήξερε, ήξερε και τον Nicholas.
— Μανώλη, πού είσαι μάνα μου; Τι γίνεται;
— Άσ’ τα Μαρία. Είμαι στο hospice center.
— Αμάν! Θα πάρω τώρα τον πάτερ Δημήτριο να έρθει να σας βρει. Να τον πάρω;
— Πάρ’ τον, βέβαια.
Και να σκεφτείς ότι το hospice center ήταν στο βόρειο Bronx. Κι αυτός έπρεπε να έρθει από το Long Island και να περάσει highways σε ώρα αιχμής, που γίνεται ο χαμός. Έλεγα λοιπόν από μέσα μου, καλά τώρα πότε θα έρθει; Και το ξέχασα!
Ήρθε όμως. Και στην ώρα του, δεν άργησε πολύ.
— Πάτερ Δημήτριε, τι κάνετε;
— Πού είναι ο ασθενής, Μανώλη;
— Εκεί είναι.
— Μπορώ να πάω να τον δω;
— Βεβαίως να πάτε να τον δείτε.
Πάει στον ασθενή και κάθισε εκεί μια ώρα. Εγώ ήμουν έξω με την αδερφή του και κάναμε σχέδια για να τον πάμε για αποτέφρωση.
Η βάπτιση
Μέχρι που βγαίνει ο πάτερ Δημήτριος.
— Εντάξει, τον βάπτισα. Ορθόδοξο.
— Πάτερ μου, τον βάπτισες; ρώτησα αποσβολωμένος!
— Ναι. Το ήθελε!
— Τι λες τώρα!
Και λέω στην αδελφή του: Δεν θα του κάνουμε αποτέφρωση. Δεν κάνουμε εμείς αποτεφρώσεις. Θα ταφεί.
Εντάξει, λέει αυτή.
Αργότερα κατάλαβα ότι με το μυστήριο της βάπτισης συγχωρούνται όλες σου οι αμαρτίες…
Βαπτίστηκε το τέρας τελευταία στιγμή!
Μετά από μία μέρα έπεσε σε κώμα. Και μετά από τρεις μέρες πέθανε και είναι τώρα στον παράδεισο, συγχωρεμένος!
Πόσες αμαρτίες να πρόλαβε να κάνει στο κώμα;
Και αυτό είναι μεγάλη υπόθεση σε αυτή την ιστορία. Βλέπεις πώς ενεργεί ο Κύριος σε άσχετους ανθρώπους και τους σώνει! Και σου λέει: τώρα που τα είδες όλα αυτά εσύ, κανόνισε!
Υπήρξε μια μεγάλη διαδικασία μετά, όταν κοιμήθηκε. Δεν μπορούσα… Μου έπεφταν τα μαλλιά. Αναρωτιόμουν πώς δεν έμεινα φαλακρός. Έκανα το χέρι μου έτσι και γέμιζαν τρίχες τα δάχτυλά μου.
Βγήκε και μια αποζημίωση για medical malpractice. Άντε πες μου εσύ ότι δεν είναι αυτό του Κυρίου μας! Αυτή η αποζημίωση με βοήθησε να ξεπληρώσω ό,τι χρέος υπήρχε. Το σπίτι που το είχαμε πάρει μαζί εδώ στην Ελλάδα. Κι ό,τι άλλο είχε μαζευτεί όλα αυτά τα τρία χρόνια σε πιστωτικές… Καλά, εντάξει, το εισόδημά μου ήταν πολύ καλό, αλλά με μια μονοκονδυλιά εγώ πλήρωσα τα πάντα! Και χωρίς να έχω έρθει σε μετάνοια…
Η επιστροφή στην Ελλάδα
Το καλοκαίρι του 2019 ήρθα στο νησί κι εκεί που κολύμπαγα, σκέφτομαι: Έχασα τον άνθρωπό μου. Δεν έχω άλλα βαρίδια. Μπορώ να έρθω στην Ελλάδα.
Το 2020 ήταν που έγιναν οι εγκλεισμοί και αποφάσισα να επιστρέψω. Και μάλιστα, ήρθα με προϋποθέσεις οικονομικής άνεσης!
Κύριέ μου, τι ευγένεια είναι αυτή!
Ήταν πολύ μεγάλο αυτό που πέρασα με τον Νικόλαο… Ξεπέρασα τον εαυτό μου. Με πάρα πολλή αγάπη στάθηκα σε αυτόν τον άνθρωπο, ο οποίος σώθηκε.
Κι έρχεται η φάση που έρχομαι στην Ελλάδα. Δεν είχα κόψει τα σεξουαλικά τελείως, αλλά είχαν πάρει την κατιούσα. Και τότε ανακάλυψα τον π. Βασίλειο Βολουδάκη, τις ομιλίες του.
Τις άκουγα κι έλεγα: «Τι είναι αυτά που ακούω; Ποιος μου τα έχει πει εμένα αυτά; Ο Χριστός έτσι θέλει; Άρα εγώ δεν έχω σταθεί σωστά απέναντι στον Κύριο!». Και πέρναγαν οι φλασιές τι έχει γίνει κι αρχίζω να καταλαβαίνω πολύ γρήγορα..
Η μετάνοια
Τότε πήρα τηλέφωνο τον πάτερ Δημήτριο από το Μανχάταν, και μου λέει:
«Ξεχνιέται αυτή η νύχτα, παιδί μου; Εσύ δεν ήξερες τι γινότανε. Τώρα όμως καταλαβαίνεις τι έγινε; Έχεις έναν που μιλάει εκεί πάνω για σένα! Κανόνισε κι εσύ τώρα να σταθείς άξιος του έργου σου».
Τότε ήρθε η θεία χάρη και γονάτισα με κλάματα στη μέση του δρόμου. Οι αλλαγές που έχουν γίνει από τότε είναι δραματικές. Και ήρθα σε μετάνοια κι άρχισα να σκέφτομαι:
Ήσουν, Κύριε, δίπλα μου τόσο πολύ σε τόσες στιγμές της πορείας. Και σε μένα και σε αυτόν. Ήθελες και τους δύο να μας σώσεις! Και μας έφερες μαζί, για να σωθούμε κι οι δύο! Αυτός σώθηκε, πάει. Εγώ ακόμη. Αλλά μου δίνεις την ευκαιρία…
Κοίταξε, λοιπόν, που ο μεγαλύτερός μου έρωτας τώρα είναι ο Χριστός.
Τον μεγαλύτερο έρωτα, τη μεγαλύτερη χαρά τη βρίσκουμε στον Κύριο. Και είναι δυνατόν συν Θεώ να το ελέγξουμε αυτό το πάθος το καταστροφικό για την ψυχή μας. Μακάρι όλοι εδώ μέσα να τα καταφέρουμε και να υμνούμε εκεί πάνω όλοι μαζί τον Κύριό μας.
Τὸ ἔλεός σου, Κύριε, καταδιώξει με πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς μου
