Βιώνω έλξεις προς το ίδιο φύλο από το γυμνάσιο. Δεν είχα φίλους. Μόνο μία παρέα που όποτε θέλανε με παίρνανε μαζί τους στις εξόδους τους, σπάγανε και λίγο πλάκα μαζί μου αλλά δεν με υπολογίζανε και πολύ. Ο λόγος ήταν ότι δεν ήμουν σαν τα άλλα παιδιά της ηλικίας μου κοινωνικός, δεν έπαιζα μπάσκετ, δεν συμμετείχα στο καλαμπούρι του σχολείου, στις φάρσες… Ήμουν απομονωμένος και στον κόσμο μου. Όταν αποφοίτησα, πέρασα σε μία καλή σχολή αλλά δεν είχα μυαλό και όρεξη για τις σπουδές. Ήμουν ένα καταπιεσμένο παιδί προσκολλημένο στις σωματικές του ανάγκες δηλαδή την έλξη προς το ίδιο φύλο, στην μοναξιά του και στις ονειρώξεις του.
Η φαντασίωση έπαιζε πρωταρχικό ρόλο στη ζωή μου, ζούσα για την εκπλήρωση των φαντασιώσεών μου και δεν με ένοιαζε η σταδιοδρομία μου. Βούτηξα στο βούρκο των σαρκικών αμαρτιών και απομονώθηκα και άλλο από τις παρέες μου, έκανα νέους φίλους γκέι και μιλούσαμε για άντρες, για ψωνιστήρι και τέτοια. Και για τις εμπειρίες μας. Η ζωή μου κατρακυλούσε από το κακό στο χειρότερο. Οι άνθρωποι της οικογενείας μου είχαν απαυδήσει. Τουλάχιστον, μου έλεγαν, πάρε ένα πτυχίο. Τίποτα εγώ, πέρναγα ένα μάθημα ανά εξεταστική.
Τελοσπάντων μετά από χρόνια άλλαξα την ζωή μου, απομακρύνθηκα από όλα αυτά τα σαρκικά και άρχισα να ζω εν μετανοία, χριστιανικά και εγκρατευόμενος. Μετά από 12 χρόνια σεξουαλικής αποχής με τη Χάρη του Θεού, ζω μία καθημερινότητα ήσυχη… Δεν βγαίνω πολύ, δεν ξενυχτάω, δεν έχω πολλούς φίλους. Δεν έχω πολλούς φίλους… γιατί, ποτέ είχα; Αλήθεια, έχουμε φίλους; Μήπως η έλλειψη φίλων είναι άλλο ένα δράμα μετά το δράμα που βιώνουμε με την έλξη προς το ίδιο φύλο;
Και φτάνουμε στον στόχο του προβληματισμού μας. Την έλλειψη φίλων. Πώς μπορούν οι φίλοι να μας απομακρύνουν από τον κίνδυνο να βουλιάξουμε στο πάθος των σαρκικών αμαρτιών. Ξέρετε τί δύσκολο πράγμα είναι η φιλία;
Γιατί γνωστούς έχουμε όλοι. Έχουμε ανθρώπους που μας κάνουν παρέα, μας ανέχονται, μπορεί να μας συμπαθούν κιόλας λίγο. Μας πάνε, βρε αδελφέ. Αλλά πόσο διατεθειμένοι είναι να μας δούνε ως ίσο προς ίσο; Πόσο διατεθειμένοι είναι να ακουμπήσουν πάνω μας, να μοιραστούν τα προβλήματά τους με εμάς, να γίνουν οι κολλητοί μας; Και να το πάω και λίγο παραπέρα;
Πόσο διατεθειμένοι είναι αυτοί οι “φίλοι” να μας εξομολογηθούν κάτι τόσο προσωπικό όσο ότι έλκονται από άτομα του ιδίου φύλου; Δεν είναι πολύ προσωπικό; Θα τόλμαγε κανένας από όλους αυτούς στο σχολείο που έσπαγαν πλάκα με εμάς, εκείνα τα άτομα που ήτανε δημοφιλή στο σχολείο, είχαν γκόμενες, ήταν καλοί στα αθλήματα, έκαναν παρέα με όλους, φανταστείτε λοιπόν ένας τέτοιος να έρθει σε εσένα και σε εμένα, να σε δει και να με δει ως ίσο προς ίσο και να σου εξομολογηθεί ότι έλκεται από το ίδιο φύλο! Χωρίς να θέλει κάτι από εσένα, εννοώ χωρίς να θέλει να σ’ την πέσει. Απλά επειδή σε εμπιστεύεται και επειδή ίσως σε γουστάρει λίγο, του αρέσεις. Και εάν ναι, πώς θα λειτουργούσε αυτό μέσα σου; Πόσο θα σε έβγαζε από την απομόνωσή σου; Θα έλεγες «δεν είμαι μόνο εγώ». Και όπως εκείνος μπορώ και εγώ… να προχωρήσω την ζωή μου. Να μην εστιάσω στο πάθος. Να μην το αφήσω να κυριαρχήσει στη ζωή μου να μην έχει αυτό τον πρώτο λόγο.
Γιάννης Τ.
