Δεν είχα φίλους. Μόνο μία παρέα που όποτε θέλανε με παίρνανε μαζί τους στις εξόδους τους, σπάγανε και λίγο πλάκα μαζί μου αλλά δεν με υπολογίζανε και πολύ. Ο λόγος ήταν ότι δεν ήμουν σαν τα άλλα παιδιά της ηλικίας μου κοινωνικός, δεν έπαιζα μπάσκετ, δεν συμμετείχα στο καλαμπούρι του σχολείου, στις φάρσες…
Για να αποκτήσουμε αυτοπειθαρχία, χρειάζεται πρώτα να είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας. Δεν μπορούμε
Χριστέ Μου δώσε μου παλικαριά να σβήνω την φωτιά όταν ανάβει.
Έλα Χριστέ και μείνε στην ψυχή, το φως σου το σκοτάδι να προλάβει…
Νόμιζα ότι είχα βρει το μέρος που ανήκω στη ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα και στον ακτιβισμό. Αλλά η μοναξιά με ακολουθούσε παντού, μέχρι που ένας φίλος με οδήγησε στην Εκκλησία. Εκεί ανακάλυψα την αληθινή έννοια του ανήκειν και μια οικογένεια που δεν με εγκαταλείπει ποτέ…