Μελετούσα προχθές ένα βιβλιαράκι που “μου το έβαλε κανόνα” να το διαβάσω ένας φίλος μου. Λέγεται “Η Θεραπεία της Ψυχής κατά τον άγιο Πορφύριο” και το έχει γράψει ένας γνωστός Αγιορείτης κληρικός που διακονεί στον κόσμο. Σε κάποιο σημείο διαβάζω τα εξής:
Ο Θείος Έρωτας είναι το κύριο θεραπευτικό μέσο της ανθρώπινης ψυχής
Ο π. Πορφύριος: α) με τη «χαρούμενη και άκρα» υπακοή του και β) με την αδιάλειπτη προσευχή του κατέστη θεοδίδακτος και «θείῳ έρωτι πτερούμενος». Η ψυχή του θεραπεύτηκε. Όταν ο άνθρωπος δοθεί στον Θείο Έρωτα, δέχεται εντός του τον Χριστό, τον αληθινό Ιατρό των ψυχών και των σωμάτων μας. Βρίσκει τότε ο άνθρωπος την κρυμμένη «εντός αυτοῦ» Βασιλεία, που του χαρίστηκε δωρεάν με το Άγιο Βάπτισμα καί το Άγιο Χρίσμα.
Και παθαίνω πλάκα! Όλοι μας λίγο-πολύ έχουμε ερωτευτεί. Έτσι κι εγώ. Όταν ερωτεύομαι, παθαίνω τραλαλά. Δε με πιάνει ο ύπνος. Κάθομαι και σκέφτομαι το αγαπημένο πρόσωπο, αναστενάζω ασυναίσθητα το όνομά του και ξημερώνομαι με το ντέρτι στα στήθια. Ξυπνάω την άλλη μέρα το πρωί και πάλι τ’ όνομά του ψιθυρίζω. Όλη μέρα ο νους μου ταξιδεύει κοντά του. Άμα δεν τον δω, αν δε μου στείλει ένα μήνυμα, αν δεν τον ακούσω, η μέρα μου δεν έχει χαρά. Όταν όμως είμαι μαζί του, όλη η ζωή μου αποκτά νόημα και ομορφιά.
Ε, λοιπόν! Πάνω που τα διάβαζα αυτά, κάνω το συνειρμό: Φαντάζεσαι όλα αυτά να τα ένιωθες για το Χριστό; Να λαχταρούσες όλη μέρα για Κείνον; Να μην μπορούσες να Τον βγάλεις από το μυαλό σου; Να ψιθύριζες με αγάπη τ’ όνομά Του. Ε, ναι! Ο καλός Θεός μάς χάρισε τον ανθρώπινο έρωτα, για να μπορέσουμε να καταλάβουμε ποια ακριβώς πρέπει να είναι η σχέση μας μαζί Του. Να μας αξιώσει να καεί η ψυχή μας από την αγάπη Του!
