Στο γεροντικό υπάρχει μία πολύ όμορφη διήγηση για τη γερόντισσα Σάρρα, που έζησε το 5ο αιώνα ως αναχωρήτρια στην έρημο της Αιγύπτου. Η γερόντισσα (ή αμμάς, όπως την ονόμαζαν) επί δεκατρία ολόκληρα χρόνια αντιμετώπισε έντονο σαρκικό πόλεμο. Παρ’ όλα αυτά, ούτε μια φορά δεν προσευχήθηκε να απομακρυνθεί ο πόλεμος, αλλά μόνο παρακαλούσε:
“Θεέ μου, δώσ’ μου δύναμη”.
Είδε κι απόειδε λοιπόν ο δαίμονας της πορνείας και μια μέρα έβαλε τα δυνατά του για να την ρίξει. Άρχισε να της θυμίζει τότε όλα τα μάταια πράγματα του κόσμου. Η αμμάς Σάρρα όμως, καθαρμένη από την άσκηση και το φόβο του Θεού, κλείστηκε αμέσως στο κελί της και το ‘ριξε στην προσευχή. Τότε, μην αντέχοντας άλλο ο δαίμονας τα βέλη της προσευχής, της εμφανίστηκε μπροστά της και της λέει “Εσύ με νίκησες, Σάρρα”. Το έκανε μάλιστα αυτό, μήπως την τελευταία στιγμή μπορέσει να την ρίξει στην υπερηφάνεια, η οποία είναι η μητέρα όλων των κακών.
Η γερόντισσα όμως, ταπεινή και έξυπνη καθώς ήταν, του απάντησε άφοβα:
“Δεν σε νίκησα εγώ, αλλά ο Δεσπότης μου Χριστος”
Τι ταπείνωση! Τι συναίσθηση των δωρεών του Θεού και της ανθρώπινης αδυναμίας! Και να φανταστεί κανείς, ότι είχε τόσα χρόνια που αγωνιζόταν στην έρημο.
Κι εμείς; Έχουμε αυτή την ταπείνωση; Αναγνωρίζουμε, ότι, αν έχουμε αποκρούσει τους πειρασμούς της σαρκός, είναι γιατί ο Χριστός, φιλεύσπλαγχνος και μακρόθυμος και πολυέλεος, υπέταξε τους πειρασμούς στη θέλησή μας; Μας έδωσε τη δύναμη να τους αποκρούσουμε; Μας έδωσε τη χάρη Του για να ποθούμε να είμαστε δικοί Του; Μας έδωσε τη νίκη επί των παθών της σαρκός;
Αυτή η ταπείνωση, αυτή η οφειλετική αναγνώριση, ότι όλα τα χρωστάμε στο Θεό, ότι “χωρίς Αυτού ου δυνάμεθα ποιείν ουδέν”, είναι απαραίτητη στην πνευματική ζωή.
Ο Ορθόδοξος Χριστιανός δεν αγωνίζεται για να δικαιωθεί, για να βαυκαλίζεται για το πόσο καλός είναι και πόσους αγώνες έχει δώσει. Ο Ορθόδοξος έναν πόθο έχει μονάχα. Να μένει συνέχεια ενωμένος με τον Χριστό. Και γι’ αυτό αγωνίζεται για να διώχνει με τη χάρη Του τα νέφη που σκεπάζουν τα μάτια της ψυχής μας και δε μας αφήνουν να χαρούμε το Θεό.
Εάν μη Κύριος οικοδομήση οίκον, εις μάτην εκοπίασαν οι οικοδομούντες. Εάν μη Κύριος φυλάξη πόλιν, εις μάτην ηγρύπνησεν ο φυλάσσων. Αν δεν είχαμε τον Χριστό, όχι μόνο να αντισταθούμε στους πονηρούς λογισμούς δεν θα μπορούσαμε, αλλά ούτε να αναπνεύσουμε.
Ας τον δοξάζουμε λοιπόν που μας αξίωσε να μας ελευθερώσει από την πλάνη στην οποία ζούσαμε και από τα πάθη στα οποία δουλεύαμε και μας κάλεσε στο μεγάλο του γλέντι, που λέγεται “χριστιανική ζωή”! Τω Θεώ δόξα.
