Ο φαύλος κύκλος της ομοφυλοφιλίας

Είναι λίγος καιρός που στο μυαλό μου τριγυρίζουν κάποιες σκέψεις για τους αποκαλούμενους αμφιφυλόφιλους. Ο όρος “αμφιφυλόφιλος” εμπεριέχει και τα δύο φύλα, που σημαίνει ότι ο άνθρωπος αυτός δεν εγκλωβίζεται μόνο σε ένα φύλο, αφού μπορεί να εκφράζεται σεξουαλικά και με τον έναν και με τον άλλον τρόπο, δηλαδή και ετεροφυλοφιλικά (φυσιολογικά) και ομοφυλοφιλικά. Αυτό σημαίνει ότι μπορεί ταυτόχρονα να είναι “στρέιτ”, δηλαδή (αν είναι αγόρι) να έχει κοπέλα, να μιλάει με τους φίλους του για κορίτσια, να βγαίνει έξω για φαγητό με την καλή του, να της πιάνει το χέρι, να φιλιούνται και να είναι ερωτευμένοι και, ταυτόχρονα, να βρίσκεται στο ίδιο κρεβάτι με έναν άντρα.

Με τον τρόπο αυτό, στρεφόμενος σε ένα πρόσωπο του ίδιου φύλου, ο άνθρωπος αυτός εκφράζει τη βαθύτερη ανάγκη της ψυχής ή, αν θέλετε, του συναισθηματικού του κόσμου να απαλλαγεί από το εσωτερικό κενό και να γεμίσει με αυτό που του λείπει πραγματικά. Εάν το κορίτσι, η κοπέλα τον γέμιζε στην ψυχή και ένιωθε πλήρης δεν θα αναγκαζόταν να έχει αυτού του είδους τη δραστηριότητα, δεν θα του πέρναγε καν από το μυαλό. Θα είχε εκείνη να μοιράζεται τις ιδιωτικές του στιγμές. Συνεπώς μιλάμε για την περίπτωση ενός ανθρώπου που, ενώ μπορεί φαινομενικά να έχει μία ζωή ενός ετεροφυλόφιλου άντρα, ωστόσο την βαθύτερη ανάγκη του την καλύπτει συνάπτοντας σχέσεις με άτομα του ιδίου φύλου.

Το θέμα, κατά τη γνώμη μου, είναι τι ζητάει κανείς από τη ζωή του. Ζητάει το ψέμα ή να βρει αυτό που αγαπάει αληθινά; Αυτό που θα τον κάνει να νιώσει πλήρης, υγιής και ολόκληρος, αν και εφόσον, βέβαια, ο φίλος ή η φίλη μας νιώθει άνετα με τον εαυτό του και με το φύλο του. Δυστυχώς, στις μέρες μας, όλο και περισσότεροι άνδρες και γυναίκες δεν νιώθουν άνετα με αυτό. Νιώθουν ελλιπείς ως προς το φύλο τους και αυτό τους ωθεί όλο και περισσότερο να αναζητούν στο ίδιο φύλο τα στοιχεία εκείνα που τους λείπουν, για να νιώσουν ολοκληρωμένοι άντρες και γυναίκες. Αυτό, δυστυχώς, οδηγεί σε έναν φαύλο κύκλο αναζήτησης του λάθος πράγματος με τον λάθος τρόπο χωρίς κανένα αποτέλεσμα, γιατί δεν μπορείς να πάρεις από τον άλλον αυτό που του λείπει, τη στιγμή που ψάχνει ακριβώς το ίδιο με εσένα.

Αυτός είναι και ο βασικός λόγος που οι ομοφυλοφιλικές σχέσεις αποτυγχάνουν να δοκιμαστούν στο χρόνο, πέρα από τα προφανή αίτια της αποτυχίας που προκύπτουν από τους στοιχειώδους κανόνες αναπαραγωγής των ειδών, της φυσιολογίας του ανθρώπινου σώματος κ.λπ. Αλλά η ομοφυλοφιλία πλέον έχει πάρει ένα δρόμο ξέχωρο από όλα αυτά. Δεν ασχολείται κανένας με το γιατί υπάρχει σεξουαλικότητα στον άνθρωπο, γιατί ο Θεός έδωσε στον άνθρωπο τα όργανα αναπαραγωγής, γιατί υπάρχει ο έρωτας κ.λπ. Αυτή η μετεξέλιξη του ανθρώπου σε ον, το οποίο δεν υπάγεται στους στοιχειώδεις κανόνες αναπαραγωγής και τεκνοποίησης δεν προέρχεται από μια πνευματική θεώρηση του ανθρώπου αλλά από μια ισοπέδωση της λογικής στο όνομα του δικαιώματος “να ζω όπως θέλω εγώ”.

Μετά από όλα τα παραπάνω, πρέπει να θυμηθούμε ότι η έμπρακτη αρσενοκοιτία αποτελεί αμάρτημα και αίτιο, που απειλεί τον άνθρωπο με αιώνιο θάνατο. Συνεπώς, ο άνθρωπος που πιστεύει στον Θεό, τον Χριστό, την ανάσταση των νεκρών και την τελική απολύτρωση, θα πρέπει γρήγορα να αναζητήσει εκεί θεραπεία από το αρσενοκοιτικό πάθος και όχι να ξεχνιέται σε εφήμερες αμαρτωλές πράξεις, που έχουν ολέθριες συνέπειες.

Η πίστη στον Χριστό, η υπακοή στις εντολές Του και η πορεία που Εκείνος ακολούθησε είναι η λύση, για να μην αναγκάζεται ο άνθρωπος να επαναλαμβάνει τα ίδια αμαρτήματα, από τα οποία χωρίς την χάρη του Θεού δεν θα μπορούσε να απαλλαχτεί. Κι αυτήν τη χάρη μπορούμε όλοι να την γευτούμε μέσω της πίστης, της τήρησης των θείων εντολών και της αφοσιωμένης και έμπρακτης συμμετοχής στη ζωή της Εκκλησίας, με τρόπο τέτοιο που να είμαστε σώμα Χριστού και μαρτυρία της αναστάσεως και εικόνα της μέλλουσας βασιλείας.

Με τη χάρη του Θεού, εδώ και τέσσερα περίπου χρόνια, δεν έχω πλέον αμαρτωλή δραστηριότητα, όσον αφορά το πάθος της αρσενοκοιτίας, της πορνείας, της πορνογραφίας και του αυνανισμού. Η αποχή και η αγνότητα δεν θα υπήρχαν στη ζωή μου, εάν δεν είχα πιστέψει στον Χριστό, όπως δεν υπήρχαν και τα προηγούμενα δώδεκα χρόνια, δηλαδή από τα 18 μου μέχρι τα 30, που δεν πίστευα και αναγκαζόμουν να αμαρτάνω κάθε τρεις και λίγο. Η εγκράτεια που προσπάθησα, χωρίς να πιστεύω στο Θεό, να επιβάλω στον εαυτό από τα 25 μου μέχρι τα 31, στην αρσενοκοιτική αμαρτία αποτύγχανε παταγωδώς. Αφού όμως πίστεψα, εδώ και τέσσερα περίπου χρόνια, απολαμβάνω μια ζωή μακριά από όλες αυτές τις ζωοκτόνες δραστηριότητες, προσμένοντας το έλεος που δίνει ο Ιησούς Χριστός, ζώντας για Εκείνον και από Εκείνον.