- Ο Γιώργος κακοποιήθηκε σεξουαλικά από την οικογένεια που τον φρόντιζε, έπειτα από τη θετή του μητέρα, τα αδέρφια του και τα ξαδέρφια του. Επίσης κακοποιούνταν σωματικά από το θετό πατέρα του.
- Η Καρολίνα κακοποιούταν σωματικά από τη βρεφική ηλικία, και βιαζόταν κατ’ εξακολούθηση από τα εφτά της χρόνια και μετά.
- Ο πατέρας του Γρηγόρη ταξίδευε πολύ για δουλειές. Ανατράφηκε από τη μητέρα του, η οποία τον άφηνε να ντύνεται με γυναικεία ρούχα και να συλλέγει κούκλες Barbie, γεγονός που εξόργιζε τον πατέρα του. Η μητέρα του Γρηγόρη ανατράφκε από έναν πατέρα που ανακάλυψε ότι είναι ομοφυλόφιλος, όταν ήταν στα σαράντα. Η μητέρα του πέθανε από αλκοολισμό. Τα κομμάτια των δικών της οικογενειακών δυσλειτουργιών αποκαταστάθηκαν πολύ μετά τη συνειδητοποίηση του Γρηγόρη ως “gay”.
- Η οικογένεια του Μιχάλη ήταν μια “φυσιολογική” Χριστιανική οικογένεια, όμως γνώριζε πως υπήρχαν κάποιοι συγγενείς στο σόι του, οι οποίοι ήταν gay.
Οι ιστορίες αυτές είναι κλασικά σενάρια για την ανάπτυξη ομοφυλοφιλικών επιθυμιών. Όμως, η έρευνα έχει αποδείξει, ότι κανένα συμβάν στην παιδική μας ηλικία δεν αποτελεί αλάνθαστη πρόβλεψη για τις επιθυμίες αυτές. Γι’ αυτό το λόγο, κάποιοι προτείνουν πως η ομοφυλοφιλία αποτελεί γενετική προδιάθεση ή ακαταμάχητο χαρακτηριστικό.
Όλοι όσοι απάντησαν στην έρευνά μου είχαν αντιληφθεί τις ομοφυλοφιλικές επιθυμίες νωρίς κατά τη διάρκεια της ζωής τους, αλλά δεν υπήρχε ομοφωνία μεταξύ τους όσον αφορά το ερώτημα “φύση ή ανατροφή“. Κάποιοι πιστεύουν ότι είναι η φύση, κάποιοι η ανατροφή και κάποιοι νομίζουν ότι είναι λίγο από όλα.
Η Χριστιανική πίστη δε μας δίνει οριστική απάντηση στο θέμα «φύση ή ανατροφή» για οποιαδήποτε ανθρώπινη αδυναμία. Τόσο οι γενετικά προερχόμενες αναπηρίες, όσο και οι αδυναμίες που μας προξενούνται από την έλλειψη ανατροφή και αγάπης, αποτελούν γνωρίσματα του πεπτωκότος κόσμου.
Το ζήτημα για το Χριστιανό είναι ότι “όλοι αμάρτησαν και στερούνται τη δόξα του Θεού” (Ρωμ. γ΄ 23). Τι είναι η “δόξα του Θεού”; Είναι το να ζούμε σε τέλεια αγάπη και επικοινωνία με το Θεό και τους άλλους ανθρώπους.
Όμως δε ζούμε με τέλεια αγάπη. Γεννιόμαστε μέσα στη διαφθορά, τη ματαιότητα και το θάνατο. Συλλαμβανόμαστε από πεπτωκυία σάρκα και γεννιόμαστε σε έναν πεπτωκότα κόσμο. Τη στιγμή που βγαίνουμε από τη μήτρα, από τη σύλληψή μας μας μοιράζεται ένα πακέτο πεπτωκότος DNA. Από τη στιγμή που αφήνουμε την μήτρα, τοποθετούμαστε στην αγκαλιά ενός πεπτωκότος ανθρώπου, μετά μας πηγαίνουν σε ένα σπίτι, όπου πεπτωκότες άνθρωποι εργάζονται στην καλύτερη περίπτωση τη σωτηρία τους με φόβο και τρόμο, ή στη χειρότερη περίπτωση χωρίς καθόλου φόβο Θεού. Από τις πρώτες μας αλληλεπιδράσεις, κακομεταχειριζόμαστε, παραμελούμαστε και συντριβόμαστε με τρόπους, που δεν επιλέξαμε και που συχνά δεν μπορούμε συνειδητά να αναγνωρίσουμε. Οι αμαρτίες των γονέων επιβιώνουν στις επόμενες γενιές, όχι ως τιμωρία, αλλά ως αναπόφευκτη συνέπεια. Όλοι μας είμαστε συντετριμμένοι.
Τι σημαίνει αυτό, σε σχέση με τις ομοφυλοφιλικές επιθυμίες; Όλοι μεγαλώνουμε θρυμματισμένοι και συντετριμμένοι. Μεγαλώνουμε με ένα πόλεμο μέσα μας, που δεν επιλέξαμε, αλλά που μας δόθηκε. Δεν μπορούμε να διαλέξουμε τους γονείς μας και τα όριά τους. Δε διαλέγουμε τα σωματικά, συναισθηματικά, ψυχολογικά και πνευματικά μας κατάγματα, όπως δεν μπορούμε να διαλέξουμε να γεννηθούμε με μεγάλη μύτη, με έφεση στα μαθηματικά, με ευαισθησία στις καρδιακές ασθένειες ή με ολική δυσμορφία. Πολλούς από τους αγώνες μας δεν μπορούμε να τους διαλέξουμε. Τελικά, εργαζόμαστε τη σωτηρία μας διά μέσου της δικής μας μοναδικής παράταξης γενετικών χαρακτηριστικών και ιδιωμάτων και της συναισθηματικά και πνευματικά φθαρμένης ανθρώπινης φύσης μας.
Απόσπασμα από το άρθρο “Ορθοδοξία και Ομοφυλοφιλία” του πατρός Στεφάνου Robinson.
