Ζωή χωρίς μοναξιά

Μερικές φορές, η ζωή μας χρειάζεται πείσμα. Δεν είναι απαραίτητα κακό το πείσμα. Πολλές φορές βοηθάει. Ιδίως στα πνευματικά. Ένα παράδειγμα είναι και η ιστορία μου περί μοναξιάς. Πριν ένα χρόνο μετακόμισα στην πόλη που τόσο αγάπησα για πολλούς λόγους. Γνώρισα κόσμο, εργάσθηκα, δόξα τω Θεώ, όλα καλά. Όμως… η μοναξιά άρχισε να με περιτριγυρίζει. Έχω φίλους –δόξα τω Θεώ–, και μάλιστα καλούς… Κάτι που βοηθά στο θέμα της καταπολέμησης της ροπής προς το ίδιο φύλο.

Παρά ταύτα υπήρξαν μέρες έντονης μοναξιάς. Η Προσευχή βοήθησε αρκετά μπορώ να πω αλλά μου “γεννήθηκε” μια απορία… “Καλά, οι άγαμοι κληρικοί πώς αντέχουν;” Ευτυχώς η πόλη αυτή έχει πολύ καλούς κληρικούς και αρκετούς άγαμους. Έτσι με το θάρρος που έχω σε έναν από αυτούς μια μέρα τον ρώτησα σε μεταξύ μας συνάντηση:

— Πάτερ πως την παλεύετε με τη μοναξιά;
— Δε νιώθω μοναξιά…δεν υπάρχει για μένα μοναξιά, απάντησε εκείνος.
— Μα πώς; Μα πώς;
— Κι όμως! Λες να σου λέω ψέματα;

Μου έκανε μεγάλη εντύπωση! Είπε βέβαια πως έχει ένα πρόγραμμα αρκετά γεμάτο μες στη μέρα. Μετράει και αυτό φυσικά….

Λίγες μέρες μετά, βρέθηκα σε μια δημόσια υπηρεσία όπου μιλώντας με τον υπάλληλο που είμαστε φίλοι ανέφερα για τη μοναξιά. Εκείνος, χωρίς να τον ρωτήσω, σχολίασε:

— Εγώ πάντως ποτέ δεν έχω αισθανθεί μοναξιά.
— Ποτέ; απόρησα εγώ.
— Ποτέ! είπε κατηγορηματικά.

Μια άλλη μέρα συζητώντας με ένα καλό φίλο του είπα ότι η μοναξιά είναι ένα κακό πράγμα και ότι καμία φορά με πιάνει.

— Να μη σε πιάνει! Εγώ δεν έχω νιώσει ποτέ μοναξιά, να ξέρεις!
— Ορίστε! του λέω.
— Ποτέ. Ίσα-ίσα που αποζητώ ευκαιρίες να μείνω μόνος μου.

Από τότε, αδέλφια μου, έβαλα πείσμα και είπα στον εαυτό μου:

Να! Πώς μπορούν αυτοί; Μπορείς κι εσύ! Μπορείς να αντέξεις. Να γεμίζεις το χρόνο σου με διάφορες ασχολίες, ευχάριστες, δημιουργικές… κι όταν ξαπλώνεις να ξεκουραστείς εκτός από την Ευχή προς τον Κύριο, να λες και προς τον εαυτό σου:

“Δεν είμαι μόνος! Δε γίνεται να είμαι μόνος. Έχω τον Άγγελο φύλακα δίπλα μου, ας μη τον βλέπω, υπάρχει ο αόρατος κόσμος, οι Άγιοι που πρεσβεύουν και η Μητέρα μας η Παναγία, φυσικά πριν τον Θεό. Είναι αλήθεια. Είναι Πίστη. Είναι η Αγάπη προς τον Θεό. Παράλληλα και προς τον εαυτό μας. Και το να μη βυθιζόμαστε στο αρνητικό αυτό συναίσθημα μας βοηθά να έχουμε ισορροπία συναισθημάτων και άρα υγεία. Διότι “αγάπα τον πλησίον σου ως εαυτόν” σημαίνει αγαπώ τον εαυτό μου και έτσι αγαπώ και τον πλησίον: το ίδιο!

Κι όμως υπάρχουν άνθρωποι που δε νιώθουν μοναξιά! Φυσικά, βοηθάει και η πνευματική ζωή, το να έχεις ένα πρόγραμμα αρκετά γεμάτο μες στη μέρα. Όμως, προσοχή: όχι πιεστικό πρόγραμμα αλλά να το αντέχεις.

Στην κουβέντα που είχα με έναν ειδικό επί του θέματος μού είπε ότι όντως υπάρχουν άνθρωποι που βίωσαν ανεπαίσθητα τη μοναξιά, κάποιοι όντως καθόλου και κάποιοι που την προλαμβάνουν. Δηλαδή καταλαβαίνουν ότι πάει να έρθει αυτό το συναίσθημα και κάνουν κάτι εκείνη τη στιγμή, βρίσκουν κάτι να ασχοληθούν… να πάρουν ένα τηλέφωνο, να διαβάσουν ένα ωραίο βιβλίο, να πάνε περίπατο, ποδήλατο κ.λπ.

Εν κατακλείδι να πω ότι το κοινό που μου είπαν και οι τρεις αυτοί άνθρωποι ήταν πως “ίσα-ίσα αναζητώ να μείνω μόνος μερικές φορές”. Εννοούν προφανώς την μοναχικότητα. Γιατί άλλο μοναχικότητα κι άλλο μοναξιά. Μοναχικότητα σημαίνει ότι είμαι μόνος και μου αρέσει, επιδιώκω να είμαι μόνος, ενώ μοναξιά σημαίνει ότι είμαι μόνος και νιώθω πολύ άσχημα για αυτό, και δεν έχω όρεξη για τίποτα και στενοχωριέμαι… Πολύ κακό συναίσθημα η μοναξιά… Θα έλεγα, δαιμονικό… Με πολλή αγάπη κατέθεσα αυτό το βίωμα μου, αδέλφια, και εύχομαι στον καθένα να ξεπεράσει τη μοναξιά του. Καλό είναι και μια καλή κουβέντα με τον πνευματικό του ο καθένας.

Cover: Adobe Stock/olezzo