Μεγάλωσα σε μια οικογένεια που δεν είχε σχέση με την εκκλησία, αλλά σπούδασα εσωτερική σε ένα χριστιανικό ιδιωτικό σχολείο κι εκεί άκουσα πρώτη φορά για τον Χριστό. Ήμουν εκείνο το emo σπασικλάκι που είχε μπει στο σχολείο με υποτροφία. Οι γονείς μου ήταν χωρισμένοι και η κατάσταση στο σπίτι ήταν συχνά δύσκολη. Ένιωθα ότι δεν ταιριάζω πουθενά. Όμως, αυτός ο Χριστός καλοδεχόταν τους απόκληρους και τους περιθωριοποιημένους και μιλούσε για αγάπη και αποδοχή, κι αυτό στα αφτιά μου φάνταζε υπέροχο. Συμμετείχα στα μυστήρια και άρχισα να αποκαλώ τον εαυτό μου Χριστιανή—αν και εκ των υστέρων συνειδητοποιώ πως δεν είχα γνωρίσει τον Χριστό σε προσωπικό επίπεδο.
Στα 16 μου, έκανα coming out. Οι φίλοι και η οικογένειά μου ήταν υπέροχοι, αλλά η ευρύτερη σχολική κοινότητα δεν ανταποκρίθηκε με την ίδια καλοσύνη. Έτρωγα ήδη μπούλινγκ για όλες τις ιδιαιτερότητές μου, και η σεξουαλικότητά μου έγινε απλά ένα ακόμη όπλο εναντίον μου. Ανέφερα το μπούλινγκ στην υπεύθυνη του οικοτροφείου, μια πιστή Καθολική. Αντί να με βοηθήσει, μου εξήγησε ότι δεν σκόπευε να κάνει τίποτα, ότι το coming out μου είχε αναστατώσει τα άλλα κορίτσια και ότι η συμπεριφορά τους ήταν μια φυσική αντίδραση επειδή ένιωθαν ανασφάλεια! Κατέληξε λέγοντας ότι μπορεί να αποκαλούμαι Χριστιανή, αλλά το να είμαι ομοφυλόφιλη ήταν λάθος και αμαρτία και θα με οδηγούσε στην κόλαση. Η ζημιά που έγινε στην ευάλωτη πίστη μου ήταν τεράστια. Δεν ήθελα να έχω καμία σχέση με τον σκληρό «Θεό» για τον οποίο μου μίλησε, ούτε με τους ανθρώπους που Τον ακολουθούσαν.
Μπήκα στο πανεπιστήμιο και γράφτηκα στην ομάδα ΛΟΑΤΚΙ φοιτητών. Πίστευα ότι επιτέλους είχα βρει το μέρος που ανήκα! Είμαι παθιασμένο άτομο: Οι πορείες, η συλλογή υπογραφών και τα πανό είναι ακριβώς το στοιχείο μου. Συχνά στήναμε πάγκους για να κατευθύνουμε τον κόσμο σε υπηρεσίες υποστήριξης και να προωθήσουμε τις καμπάνιες που οργανώναμε. Περνούσα πολλές ώρες στον πάγκο και συχνά έρχονταν Χριστιανοί φοιτητές να μας μιλήσουν. Κάποιοι μας έλεγαν ότι κάναμε λάθος, άλλοι μας μιλούσαν πιο ευγενικά για τον Χριστό. Πάνω από μία φορά, κάποιος μου είπε ότι αν προσευχόμουν στον Ιησού, Εκείνος θα με θεράπευε από την ομοφυλοφιλία μου και θα με έκανε στρέιτ, ώστε να είμαι εντάξει απέναντί Του. Τους έκανε εντύπωση που εγώ δεν ήθελα «θεραπεία» και δεν ήθελα να είμαι εντάξει με έναν «Θεό» που απαιτούσε να αλλάξω πριν με αγαπήσει. Κανείς τους δεν ήθελε πραγματικά να ασχοληθεί με τα μεγάλα μου ερωτήματα.
Τελείωσα το πανεπιστήμιο, γύρισα στην πόλη μου και άρχισα την πρακτική μου ως δασκάλα. Γνώρισα επίσης μια κοπέλα, αρραβωνιαστήκαμε και αγοράσαμε σπίτι. Στα μάτια του κόσμου φαινόταν ότι τα είχα όλα τακτοποιημένα. Αλλά στην πραγματικότητα ένιωθα μοναξιά. Η ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα φάνταζε πλέον πολύ μικρότερη και απόμακρη τώρα που είχα λιγότερο χρόνο για πάρτι. Επιπλέον, η κοπέλα μου ήταν χειριστική· δεν της άρεσε να κάνω νέους φίλους ή να κάνω πράγματα χωρίς εκείνη. Στο πλαίσιο της πρακτικής μου, μου ανέθεσαν έναν μέντορα, τον Ματ, που έτυχε να είναι Χριστιανός. Σε μια βόλτα μετά το σχολείο, η συζήτηση πήγε στη θρησκεία και στην αντιπάθειά μου για τους Χριστιανούς. Του μίλησα για τις προηγούμενες εμπειρίες μου, και ειδικά για την υπεύθυνη του οικοτροφείου. Αντί να την υπερασπιστεί όπως είχαν κάνει άλλοι στο παρελθόν, ή να μου προτείνει τη «θεραπεία», ο Ματ ζήτησε συγγνώμη και έδειξε ενσυναίσθηση για το πόσο πληγωμένη και θυμωμένη πρέπει να ένιωθα.
Αργότερα τον ρώτησα για την ενορία του. Μου εξομολογήθηκε ότι δεν πήγαινε κάπου εκείνο το διάστημα: ήταν καινούργιος στην περιοχή και όντας εσωστρεφής, του φαινόταν βουνό να πάει σε μια νέα εκκλησία και να γνωρίσει νέους ανθρώπους. Εγώ δεν ήθελα με τίποτα να ασχοληθώ με τον Θεό, αλλά συμπαθούσα τον Ματ, οπότε προσφέρθηκα να πάω μαζί του στην εκκλησία για να τον βοηθήσω.
Φοβόμουν να ξαναπατήσω στην εκκλησία. Νόμιζα ότι θα ξεχώριζα σαν τη μύγα μες στο γάλα και περίμενα ότι θα περνούσα την Κυριακή μου σε θέση άμυνας. Αλλά δεν ήταν καθόλου έτσι: όλοι φαίνονταν ενθουσιασμένοι που με γνώριζαν! Οι άνθρωποι του Χριστού έμοιαζαν πολύ πιο φιλικοί από ό,τι περίμενα. Όλοι έσπευσαν να με καλωσορίσουν όταν ξαναπήγα την επόμενη εβδομάδα. Τώρα καταλαβαίνω ότι ο Θεός με οδήγησε στην κοινότητα που τόσο επιθυμούσα και ο Ιησούς χρησιμοποίησε τη φιλία μου με τον Ματ για να με πλησιάσει.
Η κοπέλα μου, δυσαρεστημένη με τις νέες μου φιλίες και την ανεξαρτησία μου, έδωσε τέλος στη σχέση μας και με πέταξε έξω από το σπίτι. Έμεινα άστεγη και, λόγω της κτητικότητάς της, δεν μου έδινε πρόσβαση στα χρήματά μου. Τότε ο Ματ, φίλος μου για λίγους μόνο μήνες, μου πρόσφερε χώρο στο διαμέρισμά του για όσο χρειαζόταν, χωρίς να μου ζητήσει ενοίκιο.
Η εκκλησία διοργάνωνε ένα εισαγωγικό σεμινάριο και ο Ματ μού ζήτησε να πάω μαζί του. Ο Ιησούς μού κίνησε το ενδιαφέρον, αλλά είχα ακόμη μεγάλες απορίες. Ήξερα τι λέει η Αγία Γραφή για την ομοφυλοφιλία, αλλά τι σήμαινε αυτό για μένα; Δεν ήθελα να πιστέψω σε έναν Θεό που θα με έστελνε στην κόλαση επειδή με ελκύουν οι γυναίκες, κάτι που ήμουν σίγουρη πως δεν πρόκειται να αλλάξει, αλλά ούτε ήθελα να πιστέψω σε έναν Θεό που δίνει εντολές στον Λόγο Του αλλά μας αφήνει να διαλέγουμε εμείς ποιες θα τηρήσουμε. Γιατί κανένας από τους δύο δεν ακουγόταν σαν πρόσωπο αξιόπιστο για να στηρίξεις τη ζωή σου. Μετά από λίγες εβδομάδες, βρήκα το θάρρος να ρωτήσω τον Ματ: «Όλα αυτά ακούγονται υπέροχα, αλλά ο Θεός δεν μισεί τους ομοφυλόφιλους;»
«Όχι», απάντησε εκείνος. «Έχει εντολές για όλους όσους Τον ακολουθούν. Ζητά από όλους μας να απαρνηθούμε τον εαυτό μας, όπως έκανε κι Εκείνος. Και λέει ότι το σεξ έχει φτιαχτεί για τον γάμο και ότι ο γάμος γίνεται ανάμεσα σε έναν άντρα και μία γυναίκα».
Αυτό με έβαλε σε σκέψεις: αν παραδώσω τη ζωή μου στον Χριστό, με περιμένει μια ζωή χωρίς γάμο και χωρίς παιδιά. Τα δύο πράγματα που ποθούσα περισσότερο! Όμως ήξερα ότι ο δικός μου τρόπος ζωής με είχε αφήσει να νιώθω μόνη και παγιδευμένη. Η ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα δεν ήταν καθόλου μόνιμη, όπως ήλπιζα. Από την άλλη, ο Ιησούς μού υποσχόταν υιοθεσία στη δική Του οικογένεια και μια αιώνια σχέση αγάπης. Ήξερα ότι ίσως θυσίαζα πολλά, αλλά ήμουν σίγουρη ότι υπήρχαν τόσα πολλά να κερδίσω.
Παρέδωσα τη ζωή μου στον Χριστό αμέσως μετά από αυτή τη συζήτηση με τον Ματ. Θα ήθελα πολύ να πω ότι όλα πήγαν ομαλά από κει και πέρα. Δεν πήγαν! Ομως ήταν υπέροχα. Δεκατέσσερα χρόνια μετά, ακόμα παλεύω με την έλξη προς τις γυναίκες, αλλά ο Θεός με ευλόγησε με έναν σύζυγο που αγαπάω βαθιά και με τρία παιδιά. Έχω μια υπέροχη εκκλησιαστική οικογένεια όπου ταιριάζω ακριβώς όπως είμαι. Ο Ιησούς περπάτησε πιστά δίπλα μου σε κάθε δυσκολία του δρόμου. Ποτέ δεν σταμάτησε να με διεκδικεί. Και δεν θα με αφήσει ποτέ ξανά να νιώσω ότι δεν ανήκω κάπου.
Nat Heyward
