Ένας 21χρονος φοιτητής μιλά για την ομοφυλοφιλία και τη συναισθηματική εξάρτηση (Συνέντευξη)

— Καλησπέρα, Στέφανε! Ευχαριστούμε πολύ που δέχτηκες να μιλήσεις για τους αναγνώστες του omofylofilia.gr. Πες μας μερικά λόγια για σένα.

— Καλησπέρα, Γιώργο. Καλησπέρα στην ομάδα. Είμαι ο Στέφανος, είμαι 21 ετών. Αυτόν τον καιρό σπουδάζω στο Τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών. Μου αρέσει η σχολή μου, το πώς αξιοποιούμε γνώσεις σε μαθηματικά και φυσική για να λύσουμε πρακτικά προβλήματα. Παράλληλα ασχολούμαι με πράγματα που αγαπώ, όπως είναι το γυμναστήριο και τα μαθήματα μπάρμπερι.

— Σε ελκύουν οι άντρες;

— Ναι, με ελκύουν οι άντρες, με ελκύει μια ενέργεια που βγάζει κάποιος όταν είναι έτσι λίγο αλήτικος στην εμφάνιση αλλά ταυτόχρονα καλός στους τρόπους, όταν βάζει καρδιά σε αυτό που κάνει. Με ανάβει αυτό. Σκέφτηκα πρόσφατα ότι αυτό ξεκινάει επειδή μου λείπει αυτή η ενέργεια η αντρική. Και ίσως μου βγαίνει σε αυτή τη μορφή της λαγνείας. Αυτός ήταν και ο λόγος που ήρθα σε επικοινωνία με αυτό το σάιτ. Ήθελα να μοιραστώ αυτό τον αγώνα. Όμως, στη βάση της θεωρώ ότι αυτή η έλξη δεν πρόκειται για σεξουαλικό ζήτημα, αλλά πρόβλημα αυτοσεβασμού στη σχέση μου με τους άλλους άντρες.

— Είχες κάποια σεξουαλική εμπειρία

— Όχι, δόξα τω Θεώ. Η πράξη του σεξ δεν με ενθουσιάζει, για να σου πω την αλήθεια, γενικώς ούτε με το ίδιο φύλο, διότι έχω διαβάσει και στην Αγία Γραφή πολλά εδάφια που περιγράφουν πόσο αηδιαστική είναι αυτή η πράξη. Αλλά δεν νιώθω την ανάγκη να προχωρήσω σε κάτι τέτοιο ούτε με μία γυναίκα. Γενικώς μου φαίνεται αηδιαστικό για τον άντρα, ενώ με τη γυναίκα δεν μου βγαίνει. Νιώθω μια αποστροφή προς το σεξ.

— Οι σχέσεις σου με την οικογένεια ποιες είναι;

— Όχι πολύ καλές. Οι γονείς μου έχουν πολλές ανασφάλειες ο καθένας τους, και τις εκφράζουν τόσο στον αδερφό μου όσο και σε εμένα. Μπορεί να είναι καλοί άνθρωποι, ωστόσο πιστεύω πως υστερούν σε κάποια πράγματα και καμιά φορά όταν προσπαθούμε να τους πούμε κάτι, αρχίζουν να συγκρίνονται με άλλους γονείς και λένε πως χειρότεροι είναι οι άλλοι γονείς, και δεν παραδέχονται πολλά από τα λάθη τους και κατηγορούν εμένα και τον αδερφό μου ότι είμαστε ξεροκέφαλοι. Μπορεί να είμαι σε κάποιες περιπτώσεις γιατί καμιά φορά μπορεί να ξεσπάω κάπως άγαρμπα. Ωστόσο θεωρώ πως υπάρχουν αρκετά προβλήματα στη σχέση με τους γονείς μου.

Ευτυχώς, είμαι ψυχικά κοντά με τη θεία και τον θείο μου και αυτή η σχέση ισορροπεί κάπως αυτό το έλλειμμα με τους γονείς. Είναι οι μόνοι στους οποίους έχω εκμυστηρευτεί το θέμα αυτό περί έλξεων προς τους άντρες. Είναι βαθιά πνευματικοί άνθρωποι και στο θείο μου έχω ιδιαίτερη αδυναμία και τον θαυμάζω.

— Η οικογένειά σου δεν είναι θρησκευόμενη;

— Η οικογένεια πηγαίνει στην εκκλησία. Η μητέρα μου πηγαίνει τις Κυριακές. Και είναι πιο βαθιά σε κάποια πράγματα από τον πατέρα μου, ο οποίος είναι ψάλτης, αλλά έχει πει μπροστά μου ότι το κάνει για τα φράγκα.

— Από ποια ηλικία νιώθεις έτσι μειονεκτικά;

— Από τις τελευταίες τάξεις του δημοτικού κιόλας. Και στα 14-15 συνειδητοποίησα ότι άρχισα να κοιτάω τα αγόρια με ένα διαφορετικό τρόπο. Ήμουν Γ΄Γυμνασίου προς Α΄ Λυκείου. Οπότε σε εκείνη τη φάση άρχισε να υπάρχει και σαρκικό ενδιαφέρον για τους άντρες.

— Με το Χριστό ποιά είναι η σχέση σου, Στέφανε;

— Κοίτα. Τα πρώτα 14 χρόνια απλά ακολουθούσα. Κυρίως λειτουργίες, κατηχητικό, ομάδα, εντευκτήριο. Και δεν μπορώ να προσδιορίσω και πολλά, γιατί ήμουν και μικρό παιδί τότε. Είναι αλήθεια όμως πως το έκανα περισσότερο για την παρέα και δεν ένιωθα κάποια ιδιαίτερα συναισθήματα. Πίστευα μεν, αλλά ρηχά, πολύ ρηχά.

Μετά στα 14, πέθανε ο αδελφός ενός φίλου μου και αυτό με συγκλόνισε. Ήταν και τα συλλαλητήρια της Μακεδονίας και όλα αυτά με είχαν εμπνεύσει να γίνω πιο αγωνιστής. Άρχισα να διαβάζω κάποια βιβλία χριστιανικά και να βλέπω τα πράγματα πιο βαθιά. 15 χρονών αρχίζεις να συνειδητοποιείς και να κρίνεις τις πεποιθήσεις σου. Ήρθε και ο Covid μετά και ξες. Αν το έχεις παρατηρήσει, μετά τον Covid, πολύς κόσμος άρχισε να πιστεύει βαθύτερα στον Χριστό.

— Ναι, πράγματι υπάρχει περισσότερο ενδιαφέρον για τον Χριστό τα τελευταία δύο-τρία χρόνια, κι αυτό είναι παγκόσμιο φαινόμενο. Σήμερα, Στέφανε, ποια είναι η σχέση σου με την Εκκλησία;

— Πηγαίνω κάθε Κυριακή, προσπαθώ να είμαι συγκεντρωμένος την ώρα που γίνεται η λειτουργία. Διαβάζω νέα βιβλία, ψαλτήρι και έξι χαιρετισμούς κάθε βράδυ. Και το κάνω με την καρδιά μου όσο μπορώ. Άσχετα αν πριν προηγηθεί “περπάτημα” μέσα στο σπίτι, για να με αποτρέψει από το να κάνω προσευχή. Γενικώς θεωρώ πως έχω κάνει level up στη σχέση μου με τον Χριστό.

Ωστόσο ο αγώνας είναι καθημερινός, δεν υπερηφανεύομαι για τίποτα και προσπαθώ κάθε μέρα για Αυτόν. Και έχω καταλάβει πολύ βαθιά κάποια πράγματα και νιώθω χαρούμενος.

— Πνευματικό πατέρα έχεις;

— Έχω, από 16 χρονών. Και με έχει βοηθήσει αρκετά σε αυτό το κομμάτι. Γιατί με παροτρύνει να αναπτυχθώ, να μεγαλώνω κοντά στον Χριστό και στη σχέση μου, ώστε να μη σκέφτομαι αυτή τη σαρκική επιθυμία, και να αγαπάω τον Χριστό περισσότερο από ό,τι μία γήινη έλξη που είναι και προσωρινή.

— Είναι εύκολο αυτό;

— Προσέχω τον εαυτό μου να μην αφήνεται. Γιατί αλλιώς άμεση συνέπεια θα ήταν η πτώση. Η προσευχή βοηθάει πολύ.

Όμως, υπάρχουν στιγμές που δυσκολεύομαι… Καμιά φορά νιώθω ανεπαρκής σαν άντρας. Οπότε μετά αυτή η μειονεξία μου φέρνει άλλους πειρασμούς για τους άντρες. Όχι αναγκαστικά για τους φίλους μου, αλλά γενικά.

Και γενικώς είναι αλήθεια πως δεν αποκαλύπτω το κομμάτι της έλξης μου αυτό καθ’ εαυτό. Δεν μιλάω για αυτό, ώστε να το παλεύω περισσότερο και να προστατευτώ από καταστάσεις. Και γενικά –όχι ότι το προσπάθησα, αλλά νομίζω ότι βοηθάει–, έτυχε να μην έχω φίλους που να είναι ομοφυλόφιλοι.

Πειρασμοί βέβαια υπάρχουν. Σε εκείνες τις στιγμές λέω την ευχή από μέσα μου. Και επικαλούμαι τη βοήθεια της Οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας, που αυτή κι αν ξέρει από σαρκικούς πειρασμούς! Και τότε έρχεται η παρηγοριά από τον Θεό και με λυτρώνει.

— Καλά κάνεις και προσέχεις σε ποιον μιλάς και τι λες. Γιατί αν δώσεις ένα σίγκναλ διαθεσιμότητας, αυτό θα σου φέρει πειρασμούς. Με τις φιλίες σου γενικά πώς τα πας;

— Τώρα δόξα τω Θεώ είμαι καλά. Αλλά έχω περάσει φάση συναισθηματικής προσκόλλησης σε συγκεκριμένους φίλους μου, ειδικά σε αυτούς που έβλεπα ως πρότυπα αρρενωπότητας ή που είχαν αυτή την ενέργεια που μου έλειπε. Κάποια στιγμή όμως, ένας φίλος μου έβαλε όρια με καλοσύνη, και αυτό με έκανε να καταλάβω ότι είχα πάθει συναισθηματική εξάρτηση. Ότι δεν χρειάζεται να κάνεις αγαπολογίες και χαϊδολογίες για να δείξεις ότι αγαπάς κάποιον. Ότι μπορείς να αγαπάς με όρια.

Αυτή η συνειδητοποίηση ήταν ένα reset για μένα. Κατάλαβα ότι αναζητούσα την αντρική ενέργεια που μου έλειπε, όχι σεξουαλική ικανοποίηση. Και μετά από αυτό, ζήτησα για πρώτη φορά πραγματική συγγνώμη και τα ξαναβρήκα με φίλους που είχα πληγώσει με τη συμπεριφορά μου.

— Αναφέρθηκες στο χόμπι σου για τη γυμναστική. Πώς σε βοηθάει στον αγώνα της εγκράτειας;

— Γενικώς το να ασχολούμαι με κάτι που μου αρέσει στον ελεύθερο χρόνο γεμίζει ώρες τις οποίες θα μπορούσα να σπαταλήσω στο σπίτι και να υποπέσω πιο εύκολα σε λογισμούς. Το γυμναστήριο το ξεκίνησα τον Ιούνιο του 2022, αμέσως μετά τις Πανελλήνιες, μετά την παρότρυνση του καλύτερου φίλου μου, ο οποίος ασχολείται χρόνια με την καλλισθενική γυμναστική. Μου έδειξε πόσο υπέροχος μπορεί να γίνει ένας άντρας μέσα από τη διαδικασία της εκγύμνασης, με υγιεινά μέσα. Πώς μπορεί ένας αδύναμος άνθρωπος μετά να αποκτήσει περισσότερη αυτοπεποίθηση, περισσότερη ανεξαρτησία, να γίνει πιο στερεός, πιο κοφτός, πιο αληθινός, πιο συγκεκριμένος.

Μέσα από το γυμναστήριο σίγουρα έχω μάθει να έχω αυτοπεποίθηση και πειθαρχία. Βλέπω τα βάρη σαν τον σταυρό που κουβάλισε ο Χριστός. Και καμιά φορά νιώθω πως κουβαλάω κι εγώ το σταυρό μου μέσα από αυτά τα βάρη, και έχω το συναίσθημα ότι προσφέρω κάτι στον Κύριο, γιατί για τον Κύριο το ξεκίνησα. Το σώμα μας είναι ο Ναός του Θεού και φιλοξενεί μέσα την ψυχή μας. Οπότε, θεωρώ πως το καλύτερο που μπορώ να κάνω είναι να δώσω στον Θεό αναπτυγμένο αυτό που μου έδωσε σαν δώρο. Και με συνδέει και με τον καλύτερό μου φίλο, έστω κι αν σπουδάζουμε σε διαφορετικές πόλεις, και συνεχίζουμε μαζί τον αγώνα μας, ο καθένας όπως ξέρει και όπως μπορεί.

— Τέλεια. Στέφανέ, είσαι 21 ετών. Πώς ονειρεύεσαι τον εαυτό σου σε 5-10 χρόνια από σήμερα;

— Καλή ερώτηση. Θέλω να υπηρετώ τον Κύριο καθημερινά. Γενικώς αυτό θέλω να κάνω στην καθημερινότητά μου. Ελπίζω να σταδιοδρομήσω ως ηλεκτρολόγος μηχανικός αλλά και να ασχοληθώ με το μπάρμπερι. Και θέλω να γίνουν όλα αυτά σε οποιαδήποτε τοποθεσία. Δεν έχω σκεφτεί, δεν έχω κάτι σαν axiom, θα είμαι εδώ, θα είμαι εξωτερικό. Θέλω να είμαι οπουδήποτε, αρκεί να εκπληρώνω το καθήκον μου προς τον Κύριο.

Τώρα ως προς το οικογενειακό, για πολλά χρόνια έβλεπα τις αποτυχίες των γονιών μου, και έλεγα: δεν θέλω να κάνω οικογένεια. Αλλά τώρα έχω μια επιθυμία να μάθω πράγματα, να γίνω προστάτης, πάροχος και όλα αυτά. Αλλά αυτό είναι κάτι που ακόμα μου φαντάζει μακρινό.

— Αν ερχόταν ένα παιδί που ανακάλυψε τώρα ότι έχει ομόφυλες έλξεις και δεν ξέρει τι να κάνει, πώς να το διαχειριστεί, τι θα τον συμβούλευες;

— Θα προσευχόμουν για αυτόν προσωπικά, γιατί θα καταλάβαινα απόλυτα την κατάστασή του, το πόσο δύσκολη είναι. Θα τον συμβούλευα να βρει τον Κύριο μέσα από τα βιώματά του. Ο Κύριος μπορεί να του δώσει μια καινούργια καρδιά, μια καινούργια ευκαιρία, και να τον επαναπροσδιορίσει σαν άνθρωπο γενικώς. Αυτό εύχομαι και στους αναγνώστες του σάιτ και σε όλα τα μέλη. Και έχω δει ιστορίες ανθρώπων που είναι πραγματικά αγωνιστές.

— Ευχαριστούμε πάρα πολύ, Στέφανε. Εύχομαι ο καλός Θεός να σου δίνει δύναμη για να συνεχίζεις τον αγώνα, να πετύχεις τα όνειρά σου και να αξιωθείς, να βγεις νικητής από όλο αυτό μέχρι και τα βαθιά γεράματα, και να βρεις τον τρόπο να είσαι ευτυχισμένος.

— Το εύχομαι σε όλους τους ανθρώπους, σε εσένα, Γιώργο μου, σε όλους τους ανθρώπους της σελίδας, σε όλους τους ανθρώπους που παλεύουν έτσι σε όλο τον κόσμο, και εύχομαι να την βγάλουμε ευλογημένη.