Καλησπέρα, Πέτρο. Χαιρόμαστε πολύ που δέχτηκες να μας μιλήσεις μετά από τη μικρή μας γνωριμία. Η αλήθεια είναι ότι μας χαροποιεί πάντοτε όταν έχουμε ανθρώπους πρόθυμους να μοιραστούν τις εμπειρίες τους, γιατί αυτές είναι εμπειρίες ως επί το πλείστον κοινές για μας και μας ενώνουν.

—Καλησπέρα! Εγώ χαίρομαι πολύ που σας γνώρισα και χαίρομαι που θα τα πούμε σήμερα και με αυτό τον τρόπο.

Πες μας λίγα λόγια για σένα, Πέτρο.

—Είμαι ο Πέτρος, είμαι 21 ετών και μένω στην Αθήνα. Από την παιδική μου ηλικία έχω ομόφυλες έλξεις. Στην αρχή, ως μικρό παιδί, δεν το είχα φιλοσοφήσει πολύ. Οι περισσότερές μου παρέες αποτελούνταν από κορίτσια, γιατί είχα πάντα καλύτερη σχέση μαζί τους και καταλαβαινόμασταν περισσότερο. Έτσι, ένιωθα την ανάγκη να γίνω αποδεκτός από το σύνολο των αγοριών. Θα ήθελα να ήμουν ένας από αυτούς. Αργότερα, στην εφηβική μου ηλικία, στο γυμνάσιο, συνειδητοποίησα ότι δεν είμαι σαν τους υπόλοιπους, ότι διαφέρω. Πάντοτε ένιωθα την ανάγκη ενός αδελφικού φίλου. Παρ’ ότι ήμουν πολύ κοινωνικός και είχα αρκετές παρέες, ένιωθα μόνος. Τότε ίσως λόγω ηλικίας είχα αφήσει τους ομοφυλοφιλικούς λογισμούς να με συνεπάρουν και απλά αμφιταλαντευόμουν σε μία κατάσταση αποδοχής και άρνησης.

Οπότε βίωνες μία σύγχυση…

 —Ναι. Βίωνα μία σύγχυση, η οποία συνοδευόταν από πολλά συναισθήματα όπως απελπισία, θυμό, στεναχώρια, απογοήτευση.

Τι σε έκανε να θέλεις να αρνηθείς τις έλξεις σου;

—Νομίζω ότι ήταν η ανάγκη μου να ταυτιστώ με τους υπόλοιπους άνδρες, να νιώσω ότι είμαι ίδιος με αυτούς και ότι ανήκω στο ίδιο σύνολο. Επειδή δεν συνήθιζα να παίζω και τα αγορίστικα παιχνίδια, δηλαδή ας πούμε δεν έπαιζα ποδόσφαιρο… Στην παιδική ηλικία, όταν ένα αγόρι δεν ασχολείται τόσο με τον αθλητισμό ή με αυτοκίνητα ή με δήθεν μαγκιές, δεν γίνεται εύκολα αποδεκτό από το υπόλοιπο σύνολο και έτσι αναγκάζεται να βρει αλλού παρέα (ακόμη κι αν δεν ταιριάζει με το αλλού) ή να παραμείνει μόνος χωρίς φίλους.

—Είχες βιώσει απόρριψη ή απλά ένιωθες ότι δεν ταιριάζεις;

—Και τα δύο.

Είχα βιώσει απόρριψη, κάποιες φορές στο σχολείο μού κάνανε bullying, ακριβώς επειδή ήμουν χαμηλότερων τόνων, και ταυτόχρονα ένιωθα ότι δεν ταιριάζω με τα άλλα αγόρια.

—Η σχέση σου με τον Χριστό ποια ήταν;

—Η οικογένειά μου ήταν κοντά στην Εκκλησία και στον Θεό και, έτσι, πήγα από νωρίς κατηχητικό και εκκλησιαζόμουν. Γνώριζα τις διδαχές του Χριστού σε ένα γενικό πλαίσιο. Όμως δεν γινόντουσαν όλα τόσο συνειδητά. Αργότερα, στην εφηβεία, άρχισα να ψάχνω περισσότερο τον εαυτό μου και να αναζητώ τον Θεό. Στα 15 μου, κατάλαβα το νόημα της πίστης και δυσκολευόμουνα πολύ να το συνδυάσω με τη διαφορετικότητά μου. Βέβαια μέχρι και την ενηλικίωσή μου δεν είχα κάποιον πνευματικό. Έκανα εξομολόγηση συνήθως μια-δυο φορές τον χρόνο, σε τυπικά πλαίσια και, έτσι, δεν είχα κάποια σωστή καθοδήγηση.  

—Σήμερα, στα 21 σου πώς πάει αυτή η σύγκρουση;

—Δεν μπορώ να πω ότι ήταν σύγκρουση ακριβώς. Απλά αμφιταλαντευόμουν. Σήμερα έχω μάθει αρκετά πράγματα.

Η ομοφυλοφιλία είναι ένα πάθος, όπως όλα τα υπόλοιπα και, αν και πολλές φορές με καταβάλλει και νιώθω ότι δεν μπορώ να το αντιμετωπίσω, ξέρω ότι όπως ο καθένας έχει τον δικό του σταυρό, έτσι και εγώ έχω τον δικό μου.

Πλέον έχω έναν πνευματικό που με συμβουλεύει και με καθοδηγεί και με βοηθάει να κάνω στην άκρη τα πάθη και τους λογισμούς μου και να έχω (όσο μπορώ) μια ζωή κοντά στον Χριστό, μια πνευματική ζωή.

—Πόσο εύκολο ήταν να μιλήσεις στον πνευματικό για την διαφορετικότητά σου;

—Δεν μπορώ να πω ότι δυσκολεύτηκα ιδιαίτερα, γιατί ξέρω ότι σίγουρα θα το είχε ξανακούσει. Δεν είναι κάτι ιδιαίτερο και όλοι οι άνθρωποι έχουν τα δικά τους μυστικά, τα δικά τους προβλήματα. Ήξερα ότι δεν θα με “διώξει” και μάλιστα ήξερα ότι θα φύγει από πάνω μου ένα βάρος, όταν του μιλήσω, όπως και συνέβη. Συχνά δυσκολευόμαστε να μιλήσουμε για τα ενδόψυχά μας, γιατί φοβόμαστε, νιώθουμε ότι δεν θα μας καταλάβουν, ότι δεν θα μας ωφελήσει πουθενά. Αλλά πολλές φορές, όταν το μοιραζόμαστε με άλλους, βλέπουμε μια διαφορετική οπτική των πραγμάτων και πιστεύω ότι ένας καλός πνευματικός δεν θα σε ωθήσει στην απελπισία, αλλά θα σε βοηθήσει να νιώσεις δυνατός και θα σε κάνει να καταλάβεις ότι υπάρχουν και σημαντικότερα προβλήματα.

Σαν Χριστιανός, ο οποίος αισθάνεσαι έλξη προς το ίδιο φύλο, ποιο είναι το πιο δύσκολο πράγμα στην καθημερινότητά σου;

—Ίσως το δυσκολότερο είναι να διακρίνεις τον λογισμό από το πάθος και να μην υποκύψεις σε αυτό. Δηλαδή άλλο είναι η πράξη και άλλο η σκέψη της πράξης. Οι λογισμοί τροφοδοτούν τα πάθη και είναι η αρχή τους, οπότε θέλει διαφορετική αντιμετώπιση όταν έχεις έναν λογισμό από όταν έχεις το ίδιο το πάθος. Π.χ. μπορεί να έχω λογισμούς να τρώω συνέχεια, ακατάπαυστα και με λαιμαργία, αλλά αν δε το κάνω τότε θα έχω απλά λογισμούς. Αν υποκύψω, σταδιακά θα αποκτήσω το πάθος της βουλιμίας.

Έτσι και σε μένα υπάρχει η σαρκική έλξη προς τους άνδρες, αναγνωρίζω ότι την έχω και δεν ήταν επιλογή μου. Είναι επιλογή μου όμως αν θα την ενισχύσω ή θα την καταστείλω.

Οι λογισμοί έρχονται και φεύγουν και δεν μπορούμε να τους πολεμήσουμε μόνοι μας, πρέπει να αφήσουμε αυτό το έργο στον Θεό, ο οποίος ξέρει αν, πότε και πώς θα τους πάρει. Αν τους έχουμε αφήσει και μας επηρεάζουν και καθορίζουν τη ζωή μας με πράξεις, εκεί είναι πιο δύσκολα τα πράγματα, χρειάζεται η καθοδήγηση από τον πνευματικό.

Νιώθεις αγανάκτηση ή απελπισία για το γεγονός ότι τυχαίνει να είσαι ομοφυλόφιλος; Πώς διαχειρίζεσαι τις ομόφυλες έλξεις σου;

—Όχι, δεν αγανακτώ ακριβώς. Η αγανάκτηση κρύβει θυμό, κάτι που εγώ δεν αισθάνομαι. Πολλές φορές σκέφτομαι ότι θα είχα μια πολύ καλύτερη ζωή, αν δεν είχα αυτό το πρόβλημα. Όμως, πρόσφατα άρχισα να βλέπω τα πράγματα από μία διαφορετική οπτική και σκέφτομαι ότι, αν δεν το είχα, το πιθανότερο είναι να μην ζούσα κοντά στον Χριστό και να είχα μια αμαρτωλή ζωή, χωρίς να συνειδητοποιώ τι κάνω. Σκοπός όμως δεν είναι να μιλάμε υποθετικά, γιατί δεν ωφελεί και ποτέ δεν θα μάθουμε την αλήθεια. Σίγουρα όλοι αγανακτούμε για τα προβλήματά μας και τα πάθη μας και λέμε “γιατί σε μένα να συμβεί αυτό”, αλλά δεν υπάρχει κανένας άνθρωπος που να μην αντιμετωπίζει κάποιο πρόβλημα. Ο σταυρός του καθενός είναι διαφορετικός.

Ίσως είναι λίγο βαρύτερος ο σταυρός των ομοφυλόφιλων, καθώς μας περιορίζει σε κάποια πράγματα, αλλά για τον Θεό τίποτα δεν είναι αδύνατο και με τη βοήθεια Του όλα αντιμετωπίζονται.

Τώρα για να έρθουμε στο θέμα της διαχείρισης, θα σας έλεγα πως δυσκολεύομαι αρκετά. Είναι πολύ δύσκολο να παλέψεις τα πάθη και τους λογισμούς σου. Υπήρξε μια περίοδος στη ζωή μου που μου είχε γίνει εμμονή. Αυτό δεν είναι καλό διότι αναλωνόμαστε τόσο πολύ σε αυτό το πάθος, λες και δεν υπάρχουν άλλα πάθη ή δεν έχουμε άλλα προβλήματα

—Πέτρο, τα κορίτσια σε ελκύουν;

—Μπορώ να πω ότι με ελκύει η γυναικεία προσωπικότητα. Νομίζω κιόλας πως στο παρελθόν έχω ερωτευτεί μία κοπέλα αλλά περισσότερο την προσωπικότητά της και όχι το σώμα της. Δεν υπήρχε σωματοποιημένη έλξη. Όπως είπα, είχα από πάντα φίλες και πλέον έχω μάθει να τις καταλαβαίνω και με γοητεύει ο τρόπος που σκέφτονται. Αλλά δεν ξέρω αν ο έρωτας πρέπει να συνδυάζεται απαραίτητα με σωματική έλξη.

—Έχεις μιλήσει στις φίλες και στους φίλους σου για την ομοφυλοφιλία σου;

—Έχω μιλήσει μόνο στον πνευματικό μου και σε λίγα άτομα από την ιστοσελίδα σας. Γενικά, δεν πιστεύω ότι είναι καλό να ανοίγεσαι σε όλους για αυτά τα θέματα. Θέλει προσοχή, γιατί πολλές φορές δεν είναι ότι θα σε απορρίψουν αλλά μπορεί να σε καθοδηγήσουν προς έναν λάθος δρόμο. Ξέρω ότι έχω ανθρώπους δίπλα μου που, αν τους μιλούσα, θα με στήριζαν, αλλά ταυτόχρονα θα με ωθούσαν σε μια ζωή μακριά από τον Χριστό, που δεν θέλω να κάνω. Σε τέτοιες περιπτώσεις βοηθάει πολύ, εκτός από τον πνευματικό σου, να μιλήσεις σε κάποιον φίλο που θα σε καταλάβει, που είναι έμπιστος και σκέφτεται όπως εσύ. Έναν φίλο, που ξέρει τον δρόμο που θέλεις να ακολουθήσεις και θα σε στηρίξει για να προχωρήσεις σε αυτόν και όχι στην δήθεν ελευθερία της εποχής. Όταν ξέρεις ότι δεν είσαι μόνος τότε αγωνίζεσαι με περισσότερο ζήλο.

—Γι’ αυτό είχε πει και ο άγιος Παΐσιος, ότι πολύ βοηθάει στο ζήτημα της ομοφυλοφιλίας να έχει κανείς έναν καλό και αληθινό φίλο. Θα έλεγα μάλιστα, αν μου επιτρέπεις μια προσωπική αναφορά, ότι κι εμένα αυτό με ενδυνάμωνε όταν ήμουν στην ηλικία σου, ότι υπήρχαν δηλαδή δίπλα μου άνθρωποι συνομήλικοι που μπορεί να μην ήξεραν για μένα, αλλά ήταν αγωνιστές της αγνότητας, ετεροφυλόφιλοι αλλά αγωνίζονταν για τον Χριστό. Αυτούς τους ανθρώπους είχα δίπλα μου και με ενέπνεαν και έλεγα “γιατί όχι κι εγώ; γιατί να μην αγωνιστώ κι εγώ; στο πηγάδι κατούρησα;”

—Ναι, το έχω διαβάσει αυτό που λέει ο άγιος Παΐσιος. Κάπως έτσι το βλέπω κι εγώ.

Έχεις φίλους ομοφυλόφιλους;

Έχω γνωρίσει κάποιους ομοφυλόφιλους, οι οποίοι έχουν αποφασίσει να ζήσουν διαφορετικά από εμένα, μακριά από τον Θεό, όχι γιατί είναι «θυμωμένοι» μαζί Του, αλλά γιατί δεν έχουν γνωρίσει ακόμα την Αλήθεια Του. Πιστεύω ότι ο Θεός γνωρίζει την κατάλληλη στιγμή να φανερωθεί στον καθέναν από εμάς, να τον προσκαλέσει στην Κοινωνία Του, όταν εκείνος θα είναι πραγματικά έτοιμος.

Έχεις συμμετάσχει σε δράσεις των ΛΟΑΤΚΙ οργανώσεων;

—Όχι. Έχω την αίσθηση ότι οι πιο προβεβλημένοι άνθρωποι αυτών των οργανώσεων είναι μακριά από τον Χριστό (συνάμα και με την ιδεολογία μου) κι έτσι δε με αντιπροσωπεύουν κιόλας. Δεν έχω ασχοληθεί ποτέ και δεν έχω την περιέργεια να ασχοληθώ. Δεν λέω ότι οι οργανώσεις αυτές είναι κάτι λάθος ή κάτι κακό, δεν το κατακρίνω –ακριβώς επειδή δεν έχω ασχοληθεί με το περιεχόμενό τους–, αλλά προσωπικά δεν με τραβάνε. Πάντως θα ήθελα να επισημάνω εδώ ότι παρότι δεν έχουμε τις ίδιες πεποιθήσεις, θλίβομαι ιδιαίτερα όταν βλέπω πως στην κοινωνία μας υπάρχουν άνθρωποι που αντί να τους δείχνουν αγάπη –όπως θα έπρεπε σαφώς σε όλο τον κόσμο– τους αντιμετωπίζουν ρατσιστικά, προσβάλλοντάς τους και κατ’ αυτό το τρόπο χάνεται η εμπιστοσύνη τους.

Πέτρο, τι σημαίνει για σένα, έναν 21χρονο ομοφυλόφιλο η πίστη σου στον Χριστό;

—Βαριά ερώτηση! Πιστεύω ότι υπάρχει Θεός, ότι είναι ο Χριστός, ότι μας αγαπάει όλους και θέλει κι εμείς να δείχνουμε αγάπη σε όλους. Είναι πολύ κοινότυπες κουβέντες αυτές, αλλά αυτό είναι όλο το νόημα της θρησκείας μας. Η πίστη είναι κάτι πολύ ιδιαίτερο, δηλαδή μπορεί να λέμε «πιστεύω» αλλά να μην έχουμε συνειδητοποιήσει τι σημαίνει πίστη.

Η πίστη στον Χριστό κατ’ εμέ σημαίνει αφιέρωση, μέχρι το βαθμό που μπορεί ο καθένας, και αφιέρωση σημαίνει να κάνεις το θέλημά Του. Μόνο τότε νιώθω πλήρης. Χωρίς τον Θεό η ψυχή δεν γεμίζει, όσες απολαύσεις κι αν έχει ο άνθρωπος.

Η τροφή της ψυχής, είναι ο Χριστός, τον έχει ανάγκη. Μιλάω εκ πείρας καθώς έχω περάσει ένα χρονικό διάστημα μακριά από τον Θεό και πάντα ένιωθα ένα κενό μέσα μου.

—Πώς φαντάζεσαι τον εαυτό σου σε πέντε χρόνια από σήμερα;

—Δεν ξέρω. Νομίζω ότι η σκέψη για το μέλλον μας είναι η σκέψη που έχουν οι περισσότεροι ομοφυλόφιλοι στην ηλικία μου. Ίσως νιώθουν ότι πρέπει να βιαστούν να πάρουν μια απόφαση, να είναι σίγουροι για το μέλλον. Η συμβουλή μου (κάτι που λέω και στον εαυτό μου) είναι να αφήσουμε το μέλλον μας στον Θεό. Δεν ξέρω αν εύχομαι να σταματήσω να έχω αυτές τις έλξεις –στο χέρι του Θεού είναι αυτό. Σίγουρα θα ήμουν πιο ευτυχισμένος, αν έκλεινε αυτό το κεφάλαιο στη ζωή μου (κάτι που συχνά εύχομαι), αλλά φοβάμαι μην παραστρατήσω τότε και βρεθώ μακριά από τον Θεό. Οπότε προτιμώ να ασχολούμαι με το παρόν και να μην αγωνιώ για το μέλλον. Η μοναξιά είναι το μόνο πράγμα που δεν θα μπορώ να αντιμετωπίσω κι αυτό είναι που με φοβίζει. Προσεύχομαι στον Θεό να μου δείξει ποιο δρόμο να ακολουθήσω, ελπίζοντας πως σε αυτόν τον δρόμο δεν θα είμαι μόνος.

—Αμήν, σ’ το εύχομαι! Κατά πόσο πιστεύεις ότι σε αυτό σου τον αγώνα η Εκκλησία βρίσκεται δίπλα σου αρωγός; Θα ήθελες κάτι περισσότερο από αυτήν;

—Στον αγώνα μου με βοηθάει πολύ ο πνευματικός μου. Εκτός από πνευματικούς, όπως είπα, χρειάζονται και καλοί φίλοι, υποστηρικτικοί και έμπιστοι.

Τώρα σαν σύνολο η Εκκλησία ίσως αυτό που θα μπορούσε να κάνει είναι να δείξει, με όποιον τρόπο μπορεί, ότι είναι ανοιχτή σε ανθρώπους σαν εμάς. Γιατί πιστεύω ότι υπάρχουν πολλοί που προσπαθούν να την πλησιάσουν αλλά τους τρομάζει η απόρριψη.

Πρέπει η Εκκλησία να βγάζει ένα πρόσωπο αποδοχής και αγάπης. Η θρησκεία μας μας αποδέχεται και μας αγαπάει, αλλά πολλές φορές η Εκκλησία δεν το εκφράζει αυτό. Καλώς ή κακώς, η Εκκλησία είναι αυτή που πρέπει να εκφράσει τη θρησκεία, αλλιώς πολλοί κατηγορούν την θρησκεία για πράγματα στα οποία δεν φταίει.

—Πολύ καλές παρατηρήσεις! Εύχομαι ο καλός Θεός, που βλέπει τον αγώνα σου και την ψυχή σου, καταλαβαίνει την κάθε σου αμφιβολία, να σου δώσει τη δύναμη να Τον ακολουθείς.

—Να προσθέσω κάτι για τους αναγνώστες μας. Θα ήθελα να τους πω να προσπαθήσουν όλοι να αναζητήσουν τον Θεό, ειδικά όσοι είναι κοντά στην ηλικία μου, και να το κάνουν στην αρχή μόνοι τους. Γιατί ο Θεός υπάρχει και περιμένει… Να έχουν το θάρρος να Τον αναζητήσουν και να μην φοβούνται την απόρριψη. Όπως εγώ και τόσοι άλλοι, κάποιο λόγο είχαμε που το κάναμε και για να συνεχίσουμε να ζούμε κοντά στον Θεό όσο μπορούμε, σημαίνει ότι μας αρέσει και ότι εισπράττουμε αγάπη.

—Αμήν. Ευχαριστούμε πάρα πολύ, Πετράκη!

Φωτογραφίες: Jonnas Duarte, Pexels

1 ΣΧΟΛΙΟ

  1. Γεια σου Πέτρο. Συγχαρητήρια για την αγάπη σου στον Χριστό. Εύχομαι ο Θεός να σου χαρίσει δύναμη και φίλους αληθινούς που θα σε στηρίξουν.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here