Το σχολείο έχει άμεση και στενή σχέση με την ομοφυλοφιλία, αφού είναι ο χώρος στον οποίο τα παιδιά γνωρίζουν και συνειδητοποιούν τον εαυτό τους. Από πολύ νωρίς, στο γυμνάσιο, το δημοτικό ή ακόμη και στο νηπιαγωγείο, μέσα από τις συναναστροφές τους αντιλαμβάνονται ολοένα και περισσότερα πράγματα, τις κλίσεις τους, τα ταλέντα τους, και παρατηρούν προσεκτικά τα άτομα του ιδίου φύλου.

Χωρίς αμφιβολία, όνειρο όλων των ομοφυλοφίλων ανεξαρτήτως θρησκεύματος είναι ένας κόσμος χωρίς διακρίσεις και περιθωριοποίηση σε βάρος των ομοφυλόφιλων προσώπων. Ο εκφοβισμός όμως που μπορεί ένα νέο παιδί να δεχθεί στο σχολείο είναι μια ανοιχτή και χαίνουσα πληγή. Ανεγκέφαλοι συμμαθητές στοχοποιούν αδύναμα και ανυπεράσπιστα φαινομενικά πρόσωπα και τους εκτοξεύουν ύβρεις, οι οποίες πολλές φορές μπορούν να συντελέσουν στην κατεύθυνση διαμόρφωσης μιας ομοφυλοφιλικής ταυτότητας. Άλλοι πάλι θα σηκώσουν το χέρι τους και θα τραυματίσουν και σωματικά όσους οι ίδιοι εκλαμβάνουν ότι αποκλίνουν σεξουαλικά.

Για ένα εκκλησιαζόμενο παιδί που πηγαίνει στο σχολείο, η βίωση της ομοφυλοφιλίας είναι από δύσκολη έως πάρα πολύ δύσκολη, αφού έχει να παλέψει όχι μονάχα με τις επιθυμίες του, οι οποίες μπορούν να βλάψουν την επικοινωνία του με τον Θεό, αλλά και με μια ιδιότυπη μοναξιά, αφού νιώθει ότι δεν τον καταλαβαίνει κανένας και μπορεί να φοβάται να μην αποκαλυφθεί ο σεξουαλικός του προσανατολισμός… Κατ’ αυτόν τον τρόπο, το παιδί βρίσκεται σε μια θέση ιδιαίτερα άβολη και φορτισμένη από ποικίλα συναισθήματα, επειδή δέχεται πιέσεις από παντού αλλά υποστηρίζεται μόνο από ελάχιστους, ίσως μονάχα από έναν, τον πνευματικό του ή ίσως και κανέναν. Όλα αυτά ισχύουν για ένα κρυφό και αρρενωπό ομοφυλόφιλο αγόρι.

Στην περίπτωση ενός πιο εμφανούς και θηλυπρεπούς αγοριού, όπως εγώ, (χωρίς βέβαια να πρέπει να ταυτίζουμε την ανδρική ομοφυλοφιλία με τη θηλυπρέπεια) τα πράγματα είναι ακόμη πιο περίπλοκα. Μέσα σε όλα τα προβλήματα, που ούτως ή άλλως θα αντιμετώπιζε, παρεισφρέει και το ψυχοφθόρο δηλητήριο των ρατσιστών που βρίζουν, περιθωριοποιούν, απομονώνουν και σε ακραίες περιπτώσεις χτυπούν αυτά τα διαφορετικά παιδιά, και προκαλούν πληγές που δεν σβήνει ούτε ο χρόνος.

Όμως, τι συμβαίνει με τα χριστιανόπουλα και τους νέους που αγωνίζονται για την αγνότητα; Ο Χριστιανός, όπως σε κάθε περίπτωση, έτσι και εδώ, έχει κάποια πλεονεκτήματα. Οι προσευχές εισακούονται, οι φόβοι εξαλείφονται και η Παναγία προστατεύει. Αφενός, το bullying που δέχεται χάνει την ένταση του, γιατί η χριστιανική ζωή φαίνεται και αντανακλά μια συμπεριφορά άμεμπτη, όταν βέβαια το παιδί έχει ήθος και αξίες τις οποίες φυλάει. Αν έχει φίλους καλούς που αγωνίζονται εν Χριστώ, αν λέει και την πρωϊνή προσευχή καμιά φορά στο σχολείο, οι άλλοι δεν μπορούν να πούνε πολλά πράγματα και αποφεύγουν εν τέλει να κατακρίνουν.

Αφετέρου, ο Χριστιανός μέσα από την διδασκαλία της αναλλοίωτης Ορθόδοξης πίστης μας, τα κατηχητικά και τις κατασκηνώσεις, χτίζει μια ψυχική ανθεκτικότητα καλύτερη από τα άλλα παιδιά, που αψηφά τον εκφοβισμό, την κοροϊδία, και –δεν υπερβάλλω– μπορεί να αντέξει τα πάντα καλύτερα από τους πάντες, γιατί έχει χτιστεί με τα δυνατότερα υλικά, που είναι αυτά της Χριστιανικής ζωής, η οποία μεταμορφώνει και αυτό είναι γνωστό σε όλους. Επιπλέον, μέσα από τις χριστιανικές κατασκηνώσεις και τα κατηχητικά, θα αποκτά φίλους πιστούς, αληθινούς θησαυρούς, που πάντα θα θέλουν και θα προσεύχονται για το καλό του.

Τέλος, στον αγώνα για μια καρδιά ανεξίκακη δηλαδή χριστιανική, που μπορεί να συγχωρεί και να αγαπάει βαθιά, καλλιεργούν μια ισχυρότερη προσωπικότητα, η ποιότητα της οποίας είναι διαμετρικά αντίθετη και φυσικά ανώτερη από των εκφοβιστών. Έτσι, φεύγουν από το σχολείο όχι με τραύματα και περιθωριοποίηση, αλλά φεύγουν πλουσιοπάροχα κοσμημένοι με αρετές, φίλους, αποδοχή, και γεμάτοι χαρά και αγάπη! 

Εκ πείρας,
Αχιλλέας

Εγγραφή
Θέλω να ενημερώνομαι για
guest
3 Σχόλια
Inline Feedbacks
Προβολή όλων των σχολίων
Πέτρος Σαπ.
Πέτρος Σαπ.
5 Σεπτεμβρίου 2020 11:38 ΠΜ

Βλέπω ότι βελτιώνεσαι σταθερά στην περιγραφή του ζητήματος και κάνεις θετικά βήματα. Όμως μέσα από την προσπάθειά σου να διατηρήσεις την πίστη σου, προβαίνεις σε ισχυρισμούς που έχουν αξία μόνο αν αναφερθούν ως προσωπικό δικό σου βίωμα. Ως κάτι που είναι ενδεχόμενο για κάποια άτομα, όχι για όλα. Αναφέροντας αυτούς τους ισχυρισμούς ως γενική συμβουλή, περνάς κάτι πολύ αρνητικό που ενδέχεται να οδηγήσει ένα ομοφυλόφιλο νεαρό άτομο σε απελπισία.
Ο ισχυρισμός ότι ο εκφοβισμός θα μειωθεί αν το παιδί “φαίνεται” αγνό, αν λέει την προσευχή κάποια πρωινά στο σχολείο και ότι μέσα από την χριστιανική ζωή θα έχει την δύναμη να αψηφά τον εκφοβισμό και θα βρει καλούς φίλους, όχι μόνο είναι πολύ προβληματικός, αλλά ενδέχεται να κάνει μεγάλο κακό σε κάποια παιδιά. Τι θα γίνει αν τα κάνουν όλα αυτά και δεν βλέπουν θετικά αποτελέσματα; Εν τελικά δεν βρίσκουν την αποδοχή και αισθάνονται όλο και περισσότερο μοναξιά κι απομόνωση; Σημαίνει ότι φταίνε τα ίδια; Ότι δεν προσπαθούν αρκετά; Ότι είναι άλλο το θέλημα του θεού; Συνήθως έτσι εκλαμβάνεται από έναν πιστό η μη βελτίωση των καταστάσεων παρά τις προσευχές και τις προσπάθειες. Οπότε τέτοιους ισχυρισμούς αυξάνεται η ενοχή και η αρνητική αυτοεικόνα αυτών των νέων.
Τα νεαρά ομοφυλόφιλα άτομα είναι ήδη πολλαπλά επιβαρυμένα από τις κοινωνικές προκαταλήψεις και ενδέχεται ήδη σε μεγάλο ποσοστό να έχουν διαρκές άγχος και κατάθλιψη. Πρέπει να προσέχουμε να μην το αυξάνουμε με αυτά που λέμε, γιατί οι αρνητικές επιπτώσεις είναι γνωστές, ερευνητικά κι επιστημονικά (αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές, αυτοκτονικοί ιδεασμοί, εξαρτητικές συμπεριφορές κ.ο.κ.).

Γιώργος Δούκας
Αρχισυντάκτης
Απάντηση προς  Πέτρος Σαπ.
6 Σεπτεμβρίου 2020 4:26 ΜΜ

Καλησπέρα! Παρεμβαίνω εδώ για να προσθέσω μερικές σκέψεις πάνω στο σχόλιό σας. Αρχικά, το κείμενο του Αχιλλέα είναι ένα όμορφο δοκίμιο γραμμένο μέσα από τη φρέσκια ματιά ενός 18χρονου που μόλις τελείωσε το σχολείο (με όλα τα θετικά και τα αρνητικά που αυτό συνεπάγεται). Δεν είναι, προφανώς, επιστημονικό κείμενο αλλά μάλλον μια προσωπική αφήγηση βιωμένων γεγονότων. Ο Αχιλλέας γράφει «εκ πείρας» και αυτό ακριβώς καταθέτει ως 18χρονος που βιώνει ομόφυλες έλξεις. Έτσι, χρήσιμο είναι να επισημαίνουμε κάποιες ενθουσιώδεις ενδεχομένως γενικεύσεις, αλλά δεν μπορούμε να τον κατηγορήσουμε ότι το κείμενό του δεν περνάει για ανάρτηση στο Taylor & Francis, γιατί πολύ απλά δεν ήταν ποτέ αυτός ο στόχος.

Από κει κι έπειτα οι υπόλοιπες αναφορές σας σχετίζονται με το κυρίως θέμα αυτού του ιστοτόπου, που είναι η αλληλεπίδραση μεταξύ Ορθόδοξης χριστιανικής ταυτότητας και σεξουαλικού προσανατολισμού. Αναμφίβολα, δεν διαχειρίζονται όλοι οι αμφι/ομοφυλόφιλοι Χριστιανοί αυτές τις ιδιότητες με τον ίδιο τρόπο. Σύμφωνα με την κυρίαρχη θεωρία, υπάρχουν τέσσερις διαφορετικοί δρόμοι: η απόπειρα αλλαγής του σεξουαλικού προσανατολισμού, η απόπειρα αλλαγής της θρησκευτικής πίστης, η διαμερισματοποίηση της προσωπικότητας και, τέλος, η ολοκλήρωση της προσωπικότητας. Ο καθένας μας έχει το δικαίωμα αλλά και την πρόκληση να διαλέξει τον τρόπο με τον οποίο θα διαχειριστεί τις ταυτότητες και τη ζωή του.

Για να μιλήσουμε, λοιπόν, με επιστημονικά στοιχεία, παρ’ ότι η πλειοψηφία των αμφι/ομοφυλόφιλων προσώπων δεν έχει ενεργή σχέση με την θρησκεία, εν τούτοις σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα σε νεαρούς ενήλικες, ένα 20% του ΛΟΑ δείγματος ανέφερε μια θετική θρησκευτική τοποθέτηση (αναζήτηση συγχώρησης και υποστήριξης από τον Θεό), ενώ περίπου ένα 15% ανέφερε μια αρνητική θρησκευτική τοποθέτηση (συγκρουσιακή σχέση με τον Θεό, αίσθημα ότι ο Θεός τούς τιμωρεί κ.λπ.). Η θετική τοποθέτηση είχε σημαντικά ευεργετικές επιδράσεις στην πνευματική τους ανάπτυξη καθώς και στην ανάπτυξη μέσω πίεσης, ενώ η αρνητική τοποθέτηση είχε προφανώς αρνητικές συνέπειες στο πεδίο της πνευματικής ανάπτυξης, της υπαρξιακής ευεξίας και της ψυχικής τους υγείας.

Επομένως, προκύπτει ότι στους αμφι/ομοφυλόφιλους που δεν είναι θρησκευτικά ουδέτεροι, η πλειοψηφία βιώνει θετικές επιδράσεις από την πίστη τους, αλλά υπάρχει και ένα μεγάλο ποσοστό που βιώνει αρνητικές. Αυτό, αν μη τι άλλο, μας δείχνει ότι εμπειρίες σαν αυτές που περιγράφει παραπάνω ο Αχιλλέας δεν είναι μεμονωμένες αλλά μπορεί να εκφράζουν την πλειοψηφία των ομοφυλόφιλων Χριστιανών νέων. Δεν τοποθετούμαστε λοιπόν όλοι με τον ίδιο τρόπο απέναντι στα πράγματα. Στο βαθμό μάλιστα που αυτά τα αποτελέσματα έχουν ανάλογη εφαρμογή και στον Ορθόδοξο Χριστιανισμό, θα λέγαμε ότι συμφωνούν και με την θεολογία της Ορθόδοξης Εκκλησίας, η οποία πρεσβεύει ότι τόσο σε αυτή την ζωή όσο και στην άλλη, οι άνθρωποι θα βιώνουμε την ίδια παρουσία του Θεού άλλοι ως φως και άλλοι ως φωτιά, ανάλογα με την προσωπική μας πνευματική τοποθέτηση.

Τέλος, θα ήθελα να προσθέσω ότι, όλοι πονάμε για τις αρνητικές ψυχικές καταστάσεις που βιώνουν οι αμφι/ομοφυλόφιλοι έφηβοι και νέοι, όμως, όπως έχουμε τεκμηριώσει και στο παλαιότερο άρθρο μας “Ομοφυλοφιλία και Αυτοκτονία”, το να σπρώχνουμε έναν ΛΟΑ νέο να εγκαταλείψει την θρησκευτική του ταυτότητα αυξάνει τον κίνδυνο αυτοκτονικών σκέψεων και απόπειρας αυτοκτονίας. Αντ’ αυτού, λοιπόν, προσπαθούμε να δημοσιεύουμε κείμενα που προωθούν την ολοκλήρωση της προσωπικότητας μέσω της ενσωμάτωσης της ορθόδοξης χριστιανικής ταυτότητας και του σεξουαλικού προσανατολισμού.