Η είδηση κυκλοφόρησε γρήγορα. «Εκκλησία στο Μαρούσι ζητά υπεύθυνη δήλωση από νονούς ότι δεν είναι ομοφυλόφιλοι». Η Ιερά Μητρόπολη Κηφισίας, βέβαια, διέψευσε το γεγονός, αλλά τα πληκτρολόγια πήραν φωτιά και με πηχυαίους τίτλους αναμετέδιδαν την είδηση. «Μεσαίωνας», «σάλος», «θεομπαίχτες» ήταν μόνο μερικές από τις λέξεις που χρησιμοποιήθηκαν για να διανθίσουν το θέμα και να αυξήσουν τα κλικ, στην υπηρεσία πάντοτε της αντικειμενικής δημοσιογραφίας. Εντάξει, μην αδικούμε τους συντάκτες. Τα περισσότερα σχόλια των επισκεπτών ήταν πολύ χειρότερα και φανέρωναν μια παντελή παρανόηση του τι είναι Εκκλησία, βάπτιση, ανάδοχος κ.τ.λ.

Καταρχάς, είναι εντελώς ακατανόητο σε μία χώρα, όπου οι πολίτες οφείλουν να κάνουν ονοματοδοσία στο ληξιαρχείο, που μπορούν να παντρεύονται στο δημαρχείο ή στο συμβολαιογράφο, ή και να θάβονται με «πολιτική» κηδεία, να γίνεται τέτοιος ντόρος για μια κατ’ εξοχήν θρησκευτική πράξη, όπως η βάπτιση, η οποία γίνεται εντελώς εθελοντικά και στην οποία γονείς και ανάδοχοι πρέπει εξ υπαρχής να είναι Ορθόδοξοι Χριστιανοί και πιστά μέλη της Εκκλησίας. Φυσικά, οι καιροί έχουν αλλάξει και ίσως πρέπει η Εκκλησία να αναθεωρήσει την πρακτική του νηπιοβαπτισμού ή τουλάχιστον τις προϋποθέσεις του. Από την εισαγωγή του πολιτικού γάμου στην Ελλάδα το 1982, η Εκκλησία της Ελλάδος έκρινε ότι πρόσωπα που έχουν τελέσει πολιτικό γάμο δεν παρέχουν τα εχέγγυα ότι θα ανταποκριθούν σωστά στο ρόλο του αναδόχου. Αυτό είναι τόσο γνωστό που διδάσκεται και στα σχολεία. Είναι εξ ίσου φυσικό η εισαγωγή νέων θεσμών στο οικογενειακό μας δίκαιο, όπως είναι το σύμφωνο συμβίωσης, να εισάγει και νέα κριτήρια για το ποιος είναι κατάλληλος να γίνει νονός.

Σεξουαλικός προσανατολισμός ή σεξουαλική συμπεριφορά;

Ας έρθουμε όμως στο κυρίως θέμα, που είναι η φερόμενη απαίτηση των ιερέων του ναού, ώστε οι υποψήφιοι ανάδοχοι να μην «έχουν δηλώσει ότι είναι ομοφυλόφιλοι». Κατ’ αρχήν, η διατύπωση της αιτούμενης βεβαίωσης φανερώνει ότι αυτό που επιδιώκεται δεν είναι η απουσία ομοφυλοφιλικού προσανατολισμού αλλά η μη πρόκληση σκανδάλου, το οποίο οι ιερείς του ναού ίσως θεωρούν ότι θα προκαλούταν εάν ανοιχτά ομοφυλόφιλα πρόσωπα γίνονταν ανάδοχοι ενός νεοφώτιστου Ορθοδόξου. Όμως, η διατύπωση αυτού του αγνώστου προελεύσεως εγγράφου είναι εξόχως προβληματική. «Επίσης δεν έχω δηλώσει ότι είμαι ομοφυλόφιλος». Σε ποιον; Πότε; Γιατί; Αν είμαι ομοφυλόφιλος Χριστιανός, δεν μπορώ να το πω στους γονείς μου; Στους φίλους μου; Στην κολλητή μου; Με καθιστά αυτό αυτομάτως ακατάλληλο να γίνω ένας καλός ανάδοχος που θα φροντίσω για την κατά Χριστόν μόρφωση του παιδιού; Ή μήπως προκαλεί «σκάνδαλο στη συνείδηση των πιστών» να μαθαίνουν ότι ένας αδελφός τους εν τη πίστει ελκύεται από πρόσωπα του ίδιου φύλου; Κι αν αυτό συμβαίνει, είναι αυτή η συνείδηση μια συνείδηση που κατευθύνεται από αισθήματα αγάπης και φροντίδας για το συμπάσχον μέλος του αυτού σώματος, ή κατευθύνεται απλά από ομοφοβικά κίνητρα και αδυναμία κατανόησης;

Όμως, ας δεχθούμε ότι το έγγραφο αυτό έχει απλά μια κακή διατύπωση και ότι αυτό που πραγματικά επιδιώκεται δεν είναι να αποκλειστεί ο ομοφυλόφιλος Χριστιανός που προσπαθεί να εγκρατεύεται και να ζει κατά Θεόν, αλλά να αποκλειστούν οι ομοφυλόφιλοι εκείνοι που δεν πιστεύουν στη θέση της Ορθόδοξης Εκκλησίας ότι οι αρσενοκοιτικές πράξεις είναι αμαρτία, δεν έχουν δηλαδή την ορθή πίστη. Δεν θα είχαμε καμία αντίρρηση με μια τέτοια διατύπωση. Για να είμαστε όμως δίκαιοι, η βεβαίωση δεν θα έπρεπε να περιορίζεται στις «ομοφυλοφιλικές αμαρτίες», αλλά να συμπεριλαμβάνει και τις πολύ πιο διαδεδομένες «ετεροφυλοφιλικές». Να αποκλείονταν δηλαδή και οι ετεροφυλόφιλοι εκείνοι που δεν πιστεύουν στη θέση της Ορθόδοξης Εκκλησίας ότι οι προγαμιαίες σχέσεις είναι αμαρτία. Οτιδήποτε λιγότερο σε μια χώρα που το 86% των πολιτών πιστεύει ότι το προγαμιαίο σεξ δεν συνιστά ηθικό πρόβλημα, είναι υποκριτικό, για να μην πούμε ξεκάθαρα ομοφοβικό.

Ομοφοβία και ομο-αδιαφορία

Αλλά, δυστυχώς, δεν είναι αυτό το μόνο παράδειγμα ομοφοβίας στην Ορθόδοξη Εκκλησία στην Ελλάδα. Όλοι θυμόμαστε το χριστιανικότατο «φτύστε τους» του Μητροπολίτη Καλαβρύτων, το οποίο τελικά κρίθηκε ότι αναφερόταν στα ομοφυλόφιλα πρόσωπα. Και σε κατώτερο όμως επίπεδο, η προκατάληψη κατά των ανθρώπων που βιώνουν ομόφυλες έλξεις και η χρήση δύο μέτρων και δύο σταθμών ανάλογα με τον σεξουαλικό προσανατολισμό, κάνουν την εμφάνισή τους. Είναι φανερή η παντελής σχεδόν απουσία κεντρικής ποιμαντικής για τα ομοφυλόφιλα πρόσωπα. Η δημιουργία ενός εκκλησιαστικού οργανισμού που θα μεριμνά για τους ομοφυλόφιλους πιστούς, στα πρότυπα της παπικής Courage, είναι όνειρο θερινής νυκτός για τους Έλληνες ομοφυλόφιλους. Σε όλη την χώρα γίνονται κάθε χρόνο εκατοντάδες ομιλίες για τον γάμο, την οικογένεια και την ανατροφή των παιδιών, για να βοηθήσουν τους πιστούς που σκοπεύουν ή έχουν δημιουργήσει οικογένεια, να εγκεντρίσουν την ερωτική τους σχέση εν Χριστώ. Σχολές γονέων, κατασκηνώσεις οικογενειών, σεμινάρια γάμου και άλλα όμορφα και σωστά. Έχετε ακούσει όμως να γίνεται έστω μία ομιλία που να απευθύνεται στους ομοφυλόφιλους πιστούς; Μία;

Η ποιμαντική αυτή αδιαφορία ξεκινά συχνά από μια πλήρη άγνοια για την φύση και την προέλευση των ομόφυλων έλξεων ή μία υποεκτίμηση για την συχνότητά της στον γενικό αλλά και τον εκκλησιαστικό πληθυσμό. Φυσικά, μπορεί να αντιτάξει κάποιος ότι η ποιμαντική στην Ορθόδοξη Εκκλησία ασκείται πρωτίστως στα πλαίσια του μυστηρίου της εξομολογήσεως και της πνευματικής υιότητας. Αυτό είναι ένα μοναδικό και ανεκτίμητο χαρακτηριστικό που αποτελεί όντως πηγή ελπίδας και χάριτος για χιλιάδες ομοφυλόφιλους Ορθοδόξους. Τα αγαθά αποτελέσματά της φαίνονται σε μερικές ενορίες με καλούς πνευματικούς, όπου οι πιστοί που βιώνουν ομόφυλες έλξεις μπορεί να ξεπερνούν ακόμη και το 10%. Όποιος έχει βρει έναν τέτοιο πνευματικό, πρέπει να δοξάζει τον Θεό για την πραγματικά σπάνια αυτή ευεργεσία. Όποιος δεν έχει βρει, δεν χάνει τίποτα να δοκιμάσει. Η απουσία, όμως, μιας πιο δημόσιας ποιμαντικής δεν παύει να προδίδει την αντίληψη που έχουν πολλοί Ορθόδοξοι, λαϊκοί και κληρικοί, ότι ο ομοφυλόφιλος είναι ένας άνθρωπος που βρίσκεται εκτός Εκκλησίας, ένας άνθρωπος οριστικά αποκομμένος από την σωτηρία και σίγουρα όχι ο πιστός που κάθεται στο διπλανό στασίδι.

Εσωτερικευμένη ομοφοβία, ένθεν και ένθεν

Ωστόσο, πρέπει να ομολογήσουμε ότι η ομοφοβία δεν είναι μόνο κάτι που κατευθύνεται προς τα πρόσωπα που βιώνουν ομόφυλες έλξεις, αλλά μπορεί να βρίσκεται εσωτερικευμένη και μέσα στις ψυχές μας. Η πεποίθηση ότι τα πρόσωπα που βιώνουν ομόφυλες έλξεις είναι κατά κάποιον τρόπον κατώτερα από τους ετεροφυλόφιλους (και όχι ότι απλά η ζωή ενός ετεροφυλόφιλου μπορεί να είναι πιο εύκολη), η αίσθηση ότι πρέπει να κάνω τα πάντα για να αλλάξω τον προσανατολισμό μου και ιδίως η πίστη ότι η ομοφυλοφιλία μου με καθιστά ακάθαρτο στα μάτια του Θεού είναι αόρατα δεσμά που απομυζούν την χαρά και την δυνατότητα να απολαύσουμε την ζωή μας. Τίποτα από όλα αυτά δεν ισχύει, γιατί η ομοφυλοφιλία, αυτή καθαυτή, δεν είναι αμαρτία ούτε ασθένεια ούτε κατάρα της φύσεως. Αυτό ο ομοφυλόφιλος πιστός πρέπει να το κατανοήσει, αν θέλει να βαδίσει με επιτυχία την οδό της εγκράτειας. Είναι χαρακτηριστικό το εύρημα μιας μεγάλης -αν και μη αντιπροσωπευτικής- έρευνας που δημοσιεύτηκε τον Ιανουάριο στο επιστημονικό περιοδικό Journal of Sex & Marital Therapy: Η απουσία εσωτερικευμένης ομοαρνητικότητας είναι παράγοντας που συνδέεται με αυξημένη ικανοποίηση για την ζωή της αγαμίας στους ομοφυλόφιλους που την έχουν επιλέξει.

Όμως, η ομοφοβία δεν στοιχειώνει μόνο τους ομοφυλόφιλους που επιλέγουν την ζωή της αγαμίας αλλά όλους τους ομοφυλόφιλους Χριστιανούς. Έτσι, μπορεί κάποιος να μην επιλέγει την ζωή της αγαμίας αλλά και πάλι να φέρει μια υπόρρητη ομοαρνητικότητα που να τον κάνει να πιστεύει ότι οι ομοφυλόφιλοι Χριστιανοί είμαστε κατώτεροι από τους ετεροφυλόφιλους Χριστιανούς. Βλέπεις, δεν είναι σπάνιο φαινόμενο να πείθουμε τον εαυτό μας ότι για κάποιον ανεξήγητο λόγο είμαστε πιο αδύναμοι από τους ετεροφυλόφιλους συνανθρώπους μας και άρα είμαστε λιγότερο ικανοί από εκείνους να ανταποκριθούμε στον αγώνα της αγνότητας και εν γένει του αγιασμού. Μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία της Ελλάδας υπάρχουν αυτή τη στιγμή χιλιάδες ετεροφυλόφιλοι νέοι που προσπαθούν να εγκρατεύονται και να αγωνίζονται, με σκοπό να κρατηθούν αγνοί μέχρι τον γάμο ή και να επιδιώξουν κάποιο ανώτερο χάρισμα, όπως ο μοναχισμός, η ιερωσύνη, η ζωή της αγαμίας εν γένει. Τους ξέρουμε, τους βλέπουμε, τους ζούμε καθημερινά στις ενορίες και στις νεανικές μας συντροφιές, γιατί είναι οι συναθλητές μας στον στίβο της αγνότητας. Γιατί, λοιπόν, ένας ετεροφυλόφιλος να μπορεί να αγωνίζεται και να πετυχαίνει στη ζωή της αγνότητας, ενώ εμείς, απλά και μόνο επειδή μας ελκύουν οι ομόφυλοί μας, να πιστεύουμε ότι δεν μπορούμε να τα καταφέρουμε; Μήπως οι αντιλήψεις και οι πεποιθήσεις μας μάς κρατούν δέσμιους στη ζωή της αμαρτίας και δεν μας αφήνουν να απαντήσουμε με την καρδιά μας στο κάλεσμα του Χριστού για να καθίσουμε και να δειπνήσουμε μαζί Του; Ή μήπως εν τέλει πιστεύουμε περισσότερο στα πάθη μας παρά στον Χριστό, όντας «φιλήδονοι μᾶλλον ἢ φιλόθεοι, ἔχοντες μόρφωσιν εὐσεβείας, τὴν δὲ δύναμιν αὐτῆς ἠρνημένοι» (Β΄ Τιμ. 3:4-5)…;

4
Άφησε ένα σχόλιο

avatar
2 Σχολιαστές
Γιώργος Δούκαςβλαχάκι (το)Γιώργος Δούκας Πρόσφατοι σχολιαστές
  Εγγραφή  
Θέλω να ενημερώνομαι για
βλαχάκι (το)
Επισκέπτης
βλαχάκι (το)

«Είναι χαρακτηριστικό το εύρημα μιας μεγάλης -αν και μη αντιπροσωπευτικής- έρευνας που δημοσιεύτηκε τον Ιανουάριο στο επιστημονικό περιοδικό Journal of Sex & Marital Therapy: Η απουσία εσωτερικευμένης ομοαρνητικότητας είναι παράγοντας που συνδέεται με αυξημένη ικανοποίηση για την ζωή της αγαμίας στους ομοφυλόφιλους που την έχουν επιλέξει.»

Αυτό που διαβάζω, στην σύνοψη αυτής της έρευνας, και αφορά στην γενική εικόνα, είναι το εξής:

Using a sample of 1,782 same-sex attracted (SSA) and lesbian, gay, and bisexual (LGB) identified participants, this study examined similarities and differences among those who are (a) single and celibate (SC); (b) single and not celibate (SNC); (c) in a heterosexual, mixed-orientation relationship (MOR); and (d) in a same-sex relationship (SSR). To reduce bias and increase generalizability, an ideologically diverse research team was formed. Participants in SSRs reported higher levels of some amount of satisfaction with their status (95%) compared to those in MORs (80%), those who are SC (42%) and those who are SNC (40%).

Ήτοι: ΛΟΑ συμμετέχοντες σε σχέσεις με το ίδιο φύλο αναφέρουν τα υψηλότερα επίπεδα ικανοποίησης με το στάτους τους (και δη 95%) σε σχέση με όλους τους υπόλοιπους. Ακολουθούν οι ΛΟΑ συμμετέχοντες που βρίσκονται σε  σχέσεις μικτού σεξουαλικού προσανατολισμού (80%) [χωρίς να διευκρινίζεται (στο abstract τουλάχιστον) κατά πόσο αμφότερα μέρη είναι γνώστες της καταστάσεως κι αν έχουν επιλέξει αυτήν την συντροφική τρόπον τεινά «συμμαχία», παρά την σεξουαλική ασυμβατότητα], έπονται -και με πολύ χαμηλότερο ποσοστό- δύο ομάδες με παρόμοια ποσοστά δλδ οι single σε αποχή (42%) και οι single που δεν κάνουν αποχή (40%).

Στην έρευνα, όμως, και επειδή το 95% με το 80% μοιάζει επίσης κοντά, αναφέρεται η εξής σοβαρή ποιοτική διαφορά υπέρ των ΛΟΑ ατόμων σε σχέση ιδίου φύλου:

«Between the partnered groups, participants in SSRs reported higher levels of some amount of satisfaction (95%) compared to participants in MORs (80%), with 61% of participants
in SSRs reporting being “very satisfied” compared to 28% of participants in a MORs.Of the four options, the SSR group had the lowest levels of depression and anxiety and the highest levels of life satisfaction and physical health, followed by the MOR group, followed by the two single groups.»

…Οπότε η κατηγορία 42% (single και σε αποχή ή όπως αλλιώς) καθόλου ενδεικνυόμενη δεν μου φαίνεται, και δεν εννοώ ως «προσωρινό μέτρο» αλλά ως πλάνο ζωής. Καθόλου. Εκτός κι αν πάει, κανείς, να μονάσει παρέα με τις Φύσες και τα πουλάκια, καμία αντίρρηση.

Δύο-τρία ακόμη πράγματα τσίμπησαν οι οφθαλμοί μου, αναφορικά μ’ αυτήν την έρευνα: το 70% των συμμετεχόντων δηλώνουν …Μορμόνοι (LDS) και το 38% δηλώνουν (και τους έχουν τοποθετήσει σε μία κατηγορία)… ετεροφυλόφιλοι(;)+SSA(ελκόμενοι από το ίδιο φύλο)+πρώην gay… Επίσης, υπάρχουν αναφορές για την μη αποδοχή της …αυτοϊκανοποίησης (έλεος), οπότε -προφανώς- και δεν μιλάμε για στατιστικά γενικού (αμερικανικού) πληθυσμού και -άλλωστε- το λένε και οι ίδιοι οι ερευνητές, ότι δλδ έχουν δουλέψει με κόσμο από συντηρητικά-θρησκευτικά περιβάλλοντα και ότι το sample group είναι συγκεκριμένο: «Demographically, the generalizability of our sample is limited as it is comprised primarily of white (90%) men (70%), many of which are from Mormon backgrounds whose relationship choices fit in one of the four relationship options».

…Να κάνομε και κάποιες υποθέσεις για το πώς δυνητικά διαφοροποιούνται λιγότερο ή περισσότερο τα στατιστικά όταν δεν έχουμε να κάνουμε με… τους μορμόνους, την Utah και ανθρώπους με ιδεοψυχαναγκαστικά θρησκευτικά κολλήματα/ περιβάλλοντα που βασίζονται στην στέρηση;
——

Τώρα, αναφορικά με το θέμα της υπεύθυνης δηλώσεως και της έγγραφης κατάθεσης σεξ. προσανατολισμού με την όποια συγκεχυμένη διατύπωση (αδιάφορο μου είναι) και επειδή τυγχάνει να γνωρίζω, εκ των έσω, τέτοιο περιστατικό (παλαιότερο στην ίδια εκκλησία) έχω να πω ότι είναι, απλώς, Απαράδεκτο, αντικανονικό, βλακώδες, μισαλλόδοξο και αισχρό.-

«(…) δεν επιτρέπεται να παρίστανται ως ανάδοχοι εις το μυστήριο του Βαπτίσματος: οι αλλόθρησκοι, οι ετερόδοξοι, οι σχισματικοί, και αφορισμένοι. Δεν γίνονται επίσης δεκτοί οι γονείς του βαπτιζομένου, οι κληρικοί και οι μοναχοί, ενώ από της επικρατήσεως του νηπιοβαπτισμού είναι αδιάφορο το φύλο του αναδόχου. Αποκλείονται ωσαύτως οι δεδηλωμένοι άθεοι και άπιστοι, οι ανήλικοι και οι τελέσαντες πολιτικό γάμο, οι τελευταίοι ως επιδεικτικώς παραβιάζοντες τις εντολές και αποφάσεις της Εκκλησίας»

http://www.ecclesia.gr/greek/holysynod/commitees/dogma/dogmatics_anadoxos.htm