Η χριστιανική ιστορία μάς δείχνει ότι όλες οι απαιτήσεις της Αγίας Γραφής είναι εν τέλει κλήσεις, προσκλήσεις που μας γνέφουν να ζήσουμε ως αληθινοί, όμορφοι και αγαθοί άνθρωποι.
Ο C.S. Lewis κάποτε αντιμετώπισε το ερώτημα: Η επιδίωξη της αγιότητας δεν θα με κάνει αφελή, λιγότερο επιδέξιο, λιγότερο έμπειρο; Αν ακολουθήσω τις επιταγές του ευαγγελίου, δεν θα γίνω ένα προστατευμένο, υπανάπτυκτο βλαχαδερό, άσχετο και άγευστο της πραγματικής ανθρώπινης εμπειρίας; Πάνω σε αυτή την ένσταση, ο Λιούις έγραψε:
Κυκλοφορεί μια ανόητη ιδέα ότι οι ενάρετοι άνθρωποι δεν έχουν γνωρίσει πειρασμούς. Πρόκειται για ένα προφανές ψεύδος. Μόνο αυτοί που προσπαθούν να αντισταθούν στον πειρασμό γνωρίζουν πόσο ισχυρός είναι… Εκείνος που υποκύπτει στον πειρασμό μέσα σε πέντε λεπτά απλά δεν γνωρίζει πώς θα ήταν μετά από μία ώρα. Γι’ αυτό, κατά μία έννοια οι αμαρτωλοί άνθρωποι γνωρίζουν πολύ λίγα για την αμαρτία. Υποκύπτοντας συνεχώς, έχουν ζήσει μια προστατευμένη ζωή… και ο Χριστός, επειδή ήταν ο μόνος άνθρωπος που ποτέ δεν λύγισε στον πειρασμό, είναι επίσης ο μόνος που γνωρίζει στην ολότητά του τι σημαίνει πειρασμός – ο μόνος γνήσιος ρεαλιστής.
Συλλογίστηκα πολύ πάνω σ’ αυτό το απόσπασμα του Λιούις και συνειδητοποιώ όλο και περισσότερο ότι περιέχει μια αναστροφή στον τρόπο αντίληψής, μια αντιστροφή στο αξιακό σύστημα. Πολλοί θα πουν ότι το να απέχω από το ομοφυλοφιλικό σεξ, ως ομοφυλόφιλος Χριστιανός, ισοδυναμεί με το να επιλέγω σεμνότυφα και αξιοθρήνητα να αποκλείσω τον εαυτό μου από τη μόνη ζωή που αξίζει να ζήσει κανείς. Ο Λιούις αντιστρέφει τους όρους σε αυτήν εδώ την ένσταση και διακηρύσσει θαρρετά πως… Όχι! στην πραγματικότητα χάνουν αυτοί που υποκύπτουν στον πειρασμό.
Παρ’ όλα αυτά, συνειδητοποιώ επίσης ότι ο τολμηρός ισχυρισμός του Λιούις λειτουργεί μόνο αν αποδεχτούμε τη διδασκαλία της Καινής Διαθήκης ότι ο Ιησούς Χριστός είναι το μέτρο του αληθινού ανθρώπου. «Ιδού ο άνθρωπος!» φώναξε ο Πιλάτος κατά τη δίκη του Ιησού, μιλώντας με τρόπο που ξεπερνούσε τη δική του αντίληψη (Ιωάννην 19:5). Όπως διακήρυξε ο Καρλ Μπαρθ, «Αυτός ο άνθρωπος είναι Ο Άνθρωπος». Συνυφασμένη με τη χριστιανική θεολογία είναι η βεβαιότητα ότι ο Ιησούς Χριστός είναι ο πιο αληθινός, ο πιο τέλειος, ο πιο ένδοξος άνθρωπος που έζησε ποτέ – και πως εκείνοι που θέλουν να ζήσουν ως πλήρεις, γεμάτοι και αληθινοί άνθρωποι πρέπει να γίνουν σαν Αυτόν, πρέπει να εφαρμόσουν στη ζωή τους την ανθρώπινη ζωή του Ιησού (Ρωμαίους 8:29, Εφεσίους 4:20-24, Κολασσαείς 3:1-17).
«Ο Ιησούς είναι το πρότυπο του ολοκληρωμένου ανθρώπου», έγραψε ο καινοδιαθηκολόγος Ουόλτερ Μόμπερλι. «Τα ευαγγέλια περιγράφουν έναν ενδιαφέροντα και ελκυστικό άνδρα, που ασχολείται ειλικρινά με τους ανθρώπους και είναι καλή παρέα στα γλέντια. Κι όμως, όπως όλα δείχνουν, έζησε ως άγαμος». Στην εποχή της προσωπικής ικανοποίησης, μπορεί να μας εκπλήσσει το γεγονός ότι ο Ιησούς δεν παντρεύτηκε ποτέ και δεν είχε ποτέ σαρκικές σχέσεις. Ποτέ δεν υπέκυψε σε καμία σαρκική επιθυμία. Αν και βίωσε κάθε ανθρώπινο πειρασμό (Εβραίους 4:15), ποτέ δεν αμάρτησε σαρκικά. Κι όμως ήταν ο πιο αληθινός, ο πιο πλήρης άνθρωπος που έζησε ποτέ. Στην πραγματικότητα, ακριβώς επειδή δεν αμάρτησε ποτέ, ήταν αληθινά, πλήρως ανθρώπινος. Από τη σκοπιά της Αγίας Γραφής, η αμαρτία φθείρει και κηλιδώνει τον άνθρωπο. Όμως ο Ιησούς δεν ένιωσε ποτέ αυτή την κηλίδα.
Αλλά μήπως αυτό σημαίνει ότι όλοι όσοι θέλουν να μετάσχουν στην αληθινή ανθρωπιά του Ιησού πρέπει να είναι άγαμοι; Όχι. Μεταβάλλει, ωστόσο, τους όρους του σύγχρονου τρόπου σκέψης για τη σεξουαλικότητα. Αναιρεί την υπόθεσή μας ότι το να κάνεις σεξ είναι απαραίτητο για μιαν αληθινή και πλήρη ζωή. Αν ο Ιησούς απείχε από τις σαρκικές σχέσεις και αν Αυτός είναι το μέτρο της αληθινής ανθρωπιάς, τότε μπορώ να απέχω κι εγώ – και να έχω την πίστη ότι, κάνοντάς το αυτό, στην τελική δεν θα χάσω.
Ο Μόμπερλι ρωτάει: «Είμαστε πρόθυμοι να βρούμε την ταυτότητά μας στο Χριστό, και να αναζητήσουμε τον κατάλληλο τρόπο ζωής μας στην αφοσίωσή προς Αυτόν και όχι στα φερσίματα των σύγχρονων γκέι κινημάτων; Μπορούμε να μάθουμε να αναγνωρίζουμε την εγκράτεια ως μια κλήση που ομορφαίνει τη ζωή μας, μια κλήση να αφοσιωθούμε στο Χριστό;». Όταν μιμούμαι τον Ιησού, όταν συμμορφώνω τις σκέψεις, τις αντιλήψεις, τις επιθυμίες και τις ελπίδες μου με τις δικές Του, όταν συμμετέχω στη δική Του ζωή, όταν εγκολπώνομαι το Όχι, που λέει το ευαγγέλιο στο ομοφυλοφιλικό σεξ, τότε είμαι περισσότερο ζωντανός, όχι λιγότερο. Σύμφωνα με τη χριστιανική ιστορία, το να είναι κανείς αληθινά άγιος σαν το Χριστό είναι ο δρόμος του αληθινού ανθρώπου. Όταν απαρνούμαστε το ομοφυλοφιλικό σεξ, λέμε Ναι σε μια ζωή πλήρη, άφθονη και γεμάτη.
Wesley Hill
