Μελετούσα προχθές ένα βιβλιαράκι που “μου το έβαλε κανόνα” να το διαβάσω ένας φίλος μου. Λέγεται “Η Θεραπεία της Ψυχής κατά τον άγιο Πορφύριο” και το έχει γράψει ένας γνωστός Αγιορείτης κληρικός που διακονεί στον κόσμο. Σε κάποιο σημείο διαβάζω τα εξής:

Ο Θείος Έρωτας είναι το κύριο θεραπευτικό μέσο της ανθρώπινης ψυχής
Ο π. Πορφύριος: α) με τη «χαρούμενη και άκρα» υπακοή του και β) με την αδιάλειπτη προσευχή του κατέστη θεοδίδακτος και «θείῳ έρωτι πτερούμενος». Η ψυχή του θεραπεύτηκε. Όταν ο άνθρωπος δοθεί στον Θείο Έρωτα, δέχεται εντός του τον Χριστό, τον αληθινό Ιατρό των ψυχών και των σωμάτων μας. Βρίσκει τότε ο άνθρωπος την κρυμμένη «εντός αυτοῦ» Βασιλεία, που του χαρίστηκε δωρεάν με το Άγιο Βάπτισμα καί το Άγιο Χρίσμα.

Και παθαίνω πλάκα! Όλοι μας λίγο-πολύ έχουμε ερωτευτεί. Έτσι κι εγώ. Όταν ερωτεύομαι, παθαίνω τραλαλά. Δε με πιάνει ο ύπνος. Κάθομαι και σκέφτομαι το αγαπημένο πρόσωπο, αναστενάζω ασυναίσθητα το όνομά του και ξημερώνομαι με το ντέρτι στα στήθια. Ξυπνάω την άλλη μέρα το πρωί και πάλι τ’ όνομά του ψιθυρίζω. Όλη μέρα ο νους μου ταξιδεύει κοντά του. Άμα δεν τον δω, αν δε μου στείλει ένα μήνυμα, αν δεν τον ακούσω, η μέρα μου δεν έχει χαρά. Όταν όμως είμαι μαζί του, όλη η ζωή μου αποκτά νόημα και ομορφιά.

Ε, λοιπόν! Πάνω που τα διάβαζα αυτά, κάνω το συνειρμό: Φαντάζεσαι όλα αυτά να τα ένιωθες για το Χριστό; Να λαχταρούσες όλη μέρα για Κείνον; Να μην μπορούσες να Τον βγάλεις από το μυαλό σου; Να ψιθύριζες με αγάπη τ’ όνομά Του. Ε, ναι! Ο καλός Θεός μάς χάρισε τον ανθρώπινο έρωτα, για να μπορέσουμε να καταλάβουμε ποια ακριβώς πρέπει να είναι η σχέση μας μαζί Του. Να μας αξιώσει να καεί η ψυχή μας από την αγάπη Του!

Εγγραφή
Θέλω να ενημερώνομαι για
guest
15 Σχόλια
Inline Feedbacks
Προβολή όλων των σχολίων
Πέτρος Σαπ.
Πέτρος Σαπ.
30 Ιουλίου 2017 5:51 ΜΜ

Ακολούθησα για 8 χρόνια την συγκεκριμένη μέθοδο και βγήκα ένα ψυχοσωματικό ράκος. Μου πήρε γύρω στα δέκα χρόνια να επανέλθω και μου κόστισε γύρω στα δέκα χιλιάρικα σε σύμβουλους ψυχικής υγείας συν το απροσδιόριστο τεράστιο κόστος που είχε γενικότερα στην ζωή μου.
Θέλω άμεση ενημέρωση πού να αποτανθώ για αποζημίωση.
Επίσης θέλω έρευνα που να καταγράφει τα αποτελέσματα την ψυχική υγεία των ατόμων που πέτυχαν κάτι τέτοιο και το ποσοστό τους, αν υπάρχουν τέτοια άτομα.
Αλλιώς μάλλον πρόκειται περί αγυρτείας, κομπογιαννιτισμού και απατεωνιάς και πρέπει να διώκονται άτομα που υπόσχονται τέτοιες “λύσεις”.

Πέτρος Σαπ.
Πέτρος Σαπ.
Απάντηση προς  Γιώργος Δούκας
2 Αυγούστου 2017 11:35 ΜΜ

Απάντηση μηδενικής αξίας και επιπλέον μισάνθρωπη, υποκριτική και εγωιστική.
Σύμφωνα με την θέση σου, καμία θρησκεία δεν οφείλει αποζημίωση απέναντι στους πιστούς της, γιατί έχει έτοιμη την εξυπνάδα: “Δεν ακολούθησες σωστά την μέθοδό μας”.
Πού το ξέρεις? Απλά δεν το ξέρεις και δεν σε νοιάζει κιόλας.
Ακόμα και η έρευνα του Χριστιανικού “Επιστημονικού Ιδρύματος που έφερες, λέει αυτό που σου αναφέρω, ότι δεν μπορεί να προσφέρει συνταγή για επιτυχία. Το μόνο που προσφέρεται, είναι μια μεσοβέζικη διαχείριση της βλάβης που παθαίνει το πιστό άτομο λόγο των κοινωνικών προκαταλήψεων, τις οποίες η ίδια η θρησκεία δημιουργεί. Τραγικό, απλά.
Η οποία “έρευνα” συν τοις άλλοις είναι τόσο επιστημονική, όσο επιστημονική θα ήταν μία έρευνα από ένα Μουσουλμανικό Επιστημονικό Ίδρυμα. Δηλαδή καθόλου.
Εκτός κι αν ισχυρίζεσαι ότι θα διάβαζες μία αντίστοιχη μουσουλμανική “επιστημονική” έρευνα για γυναικεία ζητήματα για δεις την αλήθεια.
Εξαιρετικά αντικειμενικός, ε?

Πέτρος Σαπ.
Πέτρος Σαπ.
Απάντηση προς  Γιώργος Δούκας
3 Αυγούστου 2017 5:30 ΠΜ

Η μέθοδος που ακολούθησα ήταν της ορθόδοξης εκκλησίας, με την αγάπη, την ταπείνωση, την προσευχή, τα μυστήρια και την υπακοή.
Οι ιερείς που έκανα υπακοή ήταν οι καλύτεροι και πιο διαλεχτοί.
Τα δέκα χρόνια που έδωσα από τη ζωή μου, ο αγώνας που έκανα, η πίστη που είχα και η ειλικρίνεια είναι κάτι που ξεπέταξες με φτηνό τρόπο, ακριβώς όπως θα έκανε ο κάθε πιστός για να υπερασπιστεί το δικό του θρησκευτικό σύστημα.
Όπως ξεπέταξες και το κόστος που είχε στην δική μου ζωή, ή στην ζωή εξαιρετικά πολλών άλλων συνανθρώπων μας. Πραγματικό κόστος.
Δεν είχες καμία δυνατότητα να γνωρίζεις συγκεκριμένα για εμένα και όμως το έκανες και θα το ξανακάνεις και σε όλες τις άλλες περιπτώσεις των ανθρώπων που έχουν καταστραφεί από την εκκλησία.
Γιατί δεν σε ενδιαφέρει η αλήθεια, σε ενδιαφέρει η επιβεβαίωση ότι κατέχεις την αλήθεια, την απόλυτη αλήθεια. Διαλέγεις μια θρησκεία (εντελώς τυχαία, το 99% των πιστών “ανακαλύπτουν” την θρησκεία που τους ταΐζουν) και ό,τι δεν χωράει στα σχήματά της, το πετάς, όπως κάθε πιστός οποιασδήποτε θρησκείας.
Μια τέτοια στάση είναι εγωιστική, μισάνθρωπη και υποκριτική. Με τον ευγενικότερο τρόπο διατυπωμένες οι εκφράσεις.
Αν θεωρείς ότι υπάρχουν άλλα επίθετα, πιο ορθά, πες τα μου. Να τα μεταφέρουμε και στον Χριστό (και στις άλλες μεγάλες πνευματικές μορφές που από τα αρχαία χρόνια επισήμαναν το γνωστό πρόβλημα των θρησκειών), ώστε να μην λέει κάποιους γραμματείς και φαρισαίους, αλλά να τους λέει όπως σε εξυπηρετεί.

Αν λοιπόν σε ενδιαφέρει η αλήθεια, τότε ο χώρος σου είναι εκεί έξω, στον κόσμο. Στα κουίρ άτομα, στα κινήματα, στην πραγματική επιστήμη, με τις πολλές και διάφορες ιδεολογίες που διαρκώς συμπληρώνονται, και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Και όχι με τα κλειστά ολοκληρωτικά ιδεολογικά σχήματα των θρησκειών που αγωνίζονται να αυτοδικαιωθούν.

Υ.Γ.
Την έρευνα που μου παρέθεσες την έχεις διαβάσει? Ο ισχυρισμός ότι το «πιστό άτομο παθαίνει βλάβη λόγω των κοινωνικών προκαταλήψεων» ΔΕΝ είναι μια δική μου ερμηνεία ούτε πρέπει εγώ να την αποδείξω. Η έρευνά σου την αναφέρει.

Πέτρος Σαπ.
Πέτρος Σαπ.
Απάντηση προς  Γιώργος Δούκας
3 Αυγούστου 2017 5:48 ΠΜ

Και βέβαια οφείλω να αναφέρω ότι καμία διάθεση δεν έχω να την πέφτω σε πιστά άτομα.
Πάτησα στα πόδια μου και κατάφερα να είμαι ένας άνθρωπος που χαίρεται με την ζωή, μπορεί να γελάει, να έχει γνήσια κοινωνικότητα και να είναι δημιουργικός, να ζει την συντροφικότητα και την αγάπη. Μπορεί όλη αυτή η ταλαιπωρία μέσα στον χώρο της εκκλησίας να κόντεψε να μου κοστίσει την ίδια μου την ζωή και να με είχε φτάσει σε ακραία επίπεδα εξαθλίωσης και ψυχοσωματικών προβλημάτων (αυτό για εμένα ήταν η απόλυτη απώλεια της ψυχής και όντως την έζησα μέσα στην εκκλησία, με τις καλύτερες προθέσεις και τους καλύτερους οδηγούς και συνοδοιπόρους) αλλά ευτυχώς κατάφερα να ξεφύγω και να ζω μια ζωή πλήρη.

Ο λόγος που με κάνει να σχολιάζω εδώ είναι ότι είκοσι χρόνια μετά, συναντώ διαρκώς άτομα που έχουν τα ίδια καταστροφικά βιώματα από την εκκλησία. Την ίδια ανασφάλεια, το ίδιο μπέρδεμα, τις ίδιες κομματιασμένες προσωπικότητες και ζωές.
Οπότε φίλε μου, κάνε κράτει με τις βεβαιότητες που πασχίζεις να τσιμεντώσεις.
Έχουν εξαιρετικά καταστροφικά αποτελέσματα στις ζωές πολλών ανθρώπων, όσο δεν μπορούν να χωρέσουν τις νέες κοινωνικές πραγματικότητες.

Κι αν επικαλείσαι έρευνες, να κατανοείς τι μετρούν.
Π.χ. το κλασικό εύρημα ότι “η πνευματικότητα οδηγεί σε βελτιωμένα επίπεδα ψυχικής υγείας” ΔΕΝ πιστώνεται σε καμία θρησκεία. Μάλιστα τις αποδομεί, γιατί τους δίνει ίση αξία με την οποιαδήποτε κοινοτική ζωή. Το στοιχείο της κοινοτικής ζωής (αλληλοβοήθεια, συμβίωση, δεδομένοι ρόλοι κτλ), σε συνδυασμό με τις σταθερές ρουτίνες καθημερινότητας και μια οποιουδήποτε είδους πνευματικότητα (φιλοσοφική, θρησκευτική, παραδοσιακή κλπ) είναι αυτό που μετράται στις έρευνες.

Πέτρος Σαπ.
Πέτρος Σαπ.
Απάντηση προς  Γιώργος Δούκας
3 Αυγούστου 2017 8:58 ΜΜ

Εννοείται ότι υπάρχει θυμός γιατί δεν αναφερόμαστε σε επιλογές ατόμων που είναι λογικό να κάνουν τα λάθη τους και να αλλάξουν, π.χ. μια ιδιωτικά επιλεγμένη πνευματικότητα, ένα κόμμα που ψηφίσαμε σε κάποιες εκλογές, έναν καλλιτέχνη που αγαπήσαμε μία περίοδο.
Όταν μιλάμε για την ορθοδοξία σε πολίτες του ελληνικού κράτους αναφερόμαστε σε θρησκευτική επιβολή που συνεχίζει να διαπλέκεται με το κράτος και περιορίζει δικαιώματα ανθρώπων.
Η απαγόρευση ενημέρωσης στην εκπαίδευση, η δημόσια ρητορική μίσους των εκκλησιαστικών ταγών κατά των δικαιωμάτων και όλο το φάσμα της πολιτικής διαπλοκής ορθόδοξης εκκλησίας και ελληνικής πολιτείας ΔΕΝ σχετίζεται με ατομικές επιλογές, ώστε να πούμε “δεν πειράζει, έτσι γίνεται”. Ούτε αντιπροσωπεύει θεσμούς σύγχρονου κράτους. Μην μιλάμε αδιαφορώντας για το πλαίσιο, λοιπόν. Δεν είναι ίδια η συζήτηση ανεξάρτητα αν γίνεται στην Σαουδική Αραβία, την Τουρκία ή την Αλβανία. Υπάρχουν τρομακτικές διαφορές.
Ήμουν στον Αντιαιρετικό Αγώνα της εκκλησίας της Ελλάδας όπου εκεί είχαμε πράγματι να κάνουμε με πνευματικές επιλογές ατόμων (γιατί είχαν λακίσει από το κεντρικό μαντρί), και μελετούσαμε τις επιπτώσεις τους στην κοινωνικοποίηση και την ψυχική τους υγεία. Εκεί να δεις χριστιανικές “έρευνες” να χορτάσεις και να κατανοήσεις την ποιότητά τους. Εκείνη η εμπειρία ήταν που μου άνοιξε τα μάτια και είδα πώς διαστρεβλώνεται η αλήθεια ανάλογα με τις επιθυμίες του “ερευνητή”. Καμία σχέση με ό,τι συμβαίνει πάντα και σε όλους τους ερευνητές που έχουν τις προσωπικές τους αντιλήψεις και ιδέες. Εδώ έχουμε διακηρυγμένη και δογματική προκατάληψη. Γιατί αν βάζεις στον τίτλο ενός ιδρύματος τον προσδιορισμό “Χριστιανικός” ή “Μουσουλμανικός”, τότε του έχεις στερήσει οποιαδήποτε αντικειμενικότητα και έχεις επιλέξει δογματικό πλαίσιο σαφέστατο και καθόλου αδιάφορο ή χαλαρό. (Θα ήταν σαν να έβλεπες στον τίτλο ενός επιστημονικού ιδρύματος τον όρο “Αθεϊστικό”. Ε, κατευθείαν ντιλίτ θα όφειλες να πατήσεις).
Στον Αντιαιρετικό Αγώνα της Εκκλησίας της Ελλάδας λοιπόν, πράγματα που γίνονταν κατά κόρον στην ορθόδοξη θρησκεία δεν τα βλέπαμε ούτε τα μετρούσαμε, αλλά τα μετρούσαμε στις άλλες θρησκείες, που ήταν οι “άλλες”. Εμείς ήμασταν οι καθαροί και είχαμε την απόλυτη Αλήθεια.
Και είναι τραγικό να με ρωτάς αν ακολούθησα “ορθόδοξη μέθοδο”, από την στιγμή που οι πηγές σου, ακόμα και η έρευνα που έφερες, είναι προτεσταντικές. Δηλαδή κάτσε λίγο. Τελικά τα αποτελέσματα για τους χριστιανούς προτεστάντες ομοφυλόφιλους είναι ενδεικτικά και για τους ορθόδοξους? (Εγώ θα σου πω ναι. Εσύ είναι που θα έπρεπε να προβληματιστείς για το τι τελικά είναι η ορθόδοξη μέθοδος και πόση αξία έχει. Και να κατανοήσεις ότι καταντάει απάνθρωπη μια τέτοια εξόφθαλμη υποκρισία).
Κατανοείς το εγκεφαλικό κοκομπλόκο που ορίζει τη βάση των πληροφοριών της ιστοσελίδας σου?
Επιλέγεις ως προτεινόμενη λύση μία λύση που δεν παρέχει κανένα εχέγγυο, κι ενώ μάλιστα είναι δεδομένο ότι παράγει εξαιρετικά προβληματικές καταστάσεις, την ανεβάζεις και σε βάθρο θείο, στο ανώτερο σημείο που θα μπορούσες, στην απόλυτη αλήθεια. Πώς στέκει αυτό?
Την ειρήνη και την γαλήνη την βρήκα όταν παράτησα την εκκλησία. Γνήσια πρόσωπα, χαμογελαστά και αυθεντικά, με πραγματικά συναισθήματα, βρήκα στους εκτός εκκλησίας.
Δεν θα μηδενίζω, όπως έκανες εσύ, τα βιώματά σου. Ξέρω ότι υπάρχουν άτομα που την καταβρίσκουν στους θρησκευτικούς χώρους (οποιασδήποτε θρησκείας, επαναλαμβάνω). Αυτά τα σέβομαι απόλυτα, ποιος είμαι εγώ να διαγράψω τα βιώματά τους. Αλλά όταν κάποιος πουλάει φούμαρα ως το απόλυτο φάρμακο για όλα τα άτομα, ε, ναι, πρέπει να σταθούμε κριτικά και να επισημάνουμε ότι είναι επικίνδυνο. Ο κίνδυνος ΔΕΝ είναι το δικό του βίωμα. Ο κίνδυνος είναι το απόλυτο με το οποίο το ντύνει και ο τρόπος που αντιμετωπίζει τα άτομα που δεν έχουν το ίδιο δόγμα.
Στον ίδιο βαθμό στέκομαι κριτικά και σε οποιαδήποτε ιδεολογία αποκτά ολοκληρωτικά χαρακτηριστικά όπως οι θρησκείες. Εννοείται ότι δεν χαίρομαι καθόλου όταν βλέπω σε κάποιες περιπτώσεις την κουίαρ θεωρία να αποκτά μορφή θρησκείας στις ζωές κάποιων ανθρώπων. Ευτυχώς όμως ΔΕΝ μπορεί να φτιάξει το αφήγημα περί θείας προέλευσης, όπως οι θρησκείες. Οπότε δεν ανησυχώ, γιατί τα λάθη και οι υπερβολές γίνονται γρήγορα αντιληπτά και διορθώνονται.
Σε ένα αποφορτισμένο και αδογμάτιστο πλαίσιο, θα είχε εξαιρετικό ενδιαφέρον η κριτική που θέλεις κι εσύ να κάνεις απέναντι σε πιθανές στρεβλές κοινωνικές αιτιάσεις. Όπως την κάνεις όμως, ούτε για τους ορθόδοξους είναι χρήσιμη, ούτε για τους μη ορθόδοξους. Και αυτά δεν στα γράφω γιατί έχω κάποια εσωτερική πάλη με το θέμα. Τα έχω αφήσει δεκαετίες πίσω μου αυτά. Ήμουν στην θέση σου, μπορώ να νιώσω το βίωμά σου, αλλά δεν έχω πλέον συναισθηματικές εμπλοκές με το θέμα. Οι λόγοι που ασχολούμαι είναι εντελώς πολιτειακής φύσης, όσο κι αν δεν μπορείς να το νιώσεις. Είμαι εκπαιδευτικός και δεν είναι δυνατόν να συμβιβάζομαι με την αναπαραγωγή στρεβλών καταστάσεων.

Alex
Alex
Απάντηση προς  Πέτρος Σαπ.
4 Αυγούστου 2017 12:15 ΠΜ

Μα ποσο διαφορετικα τα βλεπεις τα πραγματα, αδερφε Πετρο, διερωτομαι γιατι ?
Εγω ειμαι ο Αλεξ, καταγομενος απο αλλη χωρα, σε εφηβικη ηλικια βρηκα τον Χριστο εδω στην Ελλαδα κ με δικη μου επιλογη βαπτιστηκα κ απο τοτε αλλαξε η ζωη μου. Δεν μπορω να καταλαβω γιατι σου εκανε κακο η εκκλησια? Νταξ καταλαβαινω οτι μερικοι παπαδες μπορει να σε απογοητευσαν αλλα δεν ειναι αυτο η εκκλησια μας. Η εκκλησια ειναι αλλο πραγμα. Η εκκλησια ειναι του Χριστου κ των Αγιων της.
Εγω σ αυτη την εκκλησια λοιπον, βρηκα την αληθινη παρηγορια, χαρα και ελπιδα, διοτι βιονωντας ομοφυλες ελξεις απο μικρος ειχα σκεψεις αυτοκτονιας. Ομως με τη Χαρη του Θεου, απο το σκοταδι ηρθα στο φως. Δοξα τω Θεω εχω παρατηρησει αλλαγες στον σεξουαλικο μου προσανατολισμο, σιγα σιγα με την βοηθεια του Θεου φευγουν οι ομοφυλες ελξεις, γιατι πολυ απλα ειναι ενα παθος. Απο το παρον ιστοτοπο εχω βοηθηθει παρα πολυ, διοτι γνωριζοντας συναγωνιστες ειναι πιο ευκολος ο αγωνας.
Χαιρομαι την καθε ημερα, ευχαριστωντας και δοξαζοντας τον Θεο.

ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ
ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ
1 Αυγούστου 2017 10:37 ΠΜ

Αδελφέ συμπάθα με, δεν σε γνωρίζω ούτε σε κρίνω για κάτι. Μα κάτι πρέπει να έγινε λάθος στην πορεία αυτή. Ψυχοσωματικό ράκος δεν θα βγεις ποτέ αν βάλεις τον Θεό στη ζωή σου. Αν κοινωνείς το σώμα και το αίμα του. Αν του ζητήσεις να είναι αυτός ο Πατέρας ο δικός σου. Δύσκολος ο αγώνας, ναι. Αμείλικτος πολλές φορές, ναι. Και με πτώσεις, ναι. Αλλά να βγεις ράκος όταν είσαι δίπλα στον αρχηγό της ειρήνης και της πραότητας, κάτι δεν έγινε καλά αδελφέ.

cristy
cristy
2 Σεπτεμβρίου 2017 12:53 ΠΜ

Γιατι πρεπέι να “παλευούμε” με τις επιθυμίες μας και να “αγωνιστούμε” για να τις παραμερίσουμε μπορει να πας πει καποιος εδω μέσα? Γιατί να μη τις αγκαλιάσουμε και να προπαθήσουμε να εκπληρώσουμε οσες περισσότερες γίνεται και να έχουμε μια πλήρη και όμορφή ζωη? και στο κατω κάτω της γραφής, ο ιδιος θεός μας έφτιαξέ και μας, αφου τα πάντα με σοφία εφτιαξε.

Γιάννης Κ.
Γιάννης Κ.
25 Σεπτεμβρίου 2017 9:48 ΜΜ

Επειδή έχω φίλους που ήταν πιστοί στο παρελθόν και τώρα πλέον δεν είναι (ένας μάλιστα είναι πολύ στενός μου φίλος), όπως και γνωρίζω αντίθετες περιπτώσεις, θα ήθελα, με πολύ σεβασμό για τον Πέτρο και τους συνομιλητές του, να πω το εξής: Αν κάποιος για τον α΄ ή β΄ λόγο έχει απορρίψει τα βασικά του χριστιανισμού (μία διαπίστωση είναι αυτή, όχι κρίση-κατάκριση), αν περνάει μία “φάση”, ή αν αυτή είναι μία περισσότερο μόνιμη κατάσταση, σε κάθε περίπτωση, δεν μπορεί αυτός ο φίλος να πεισθεί με επιχειρήματα ώστε να πιστέψει. Για τον απλούστατο λόγο ότι οι δύο πλευρές πατάνε σε διαφορετικό έδαφος. Οπότε, ο διάλογος γίνεται άκαρπος και ενίοτε επιθετικός. Ουσιαστικά, έχουμε δύο μονολόγους. Αν ο Πέτρος θεωρεί ότι αυτή η ιστοσελίδα παραπλανεί ή κάνει κακό ή ό,τι άλλο αρνητικό, οκ, ας το γράψει σε σχόλιο. Δεν χρειάζεται να επανερχόμαστε, και αυτό το συστήνω σε όλους τους εμπλεκόμενους. Πιστεύω πάρα πολύ στη δύναμη της προσευχής και όχι τόσο στη δύναμη της πειθούς…