Σήμερα, 17 Μαΐου, η lgbt κοινότητα γιορτάζει την Παγκόσμια Ημέρα κατά της ομοφοβίας και της τρανσφοβίας. Αυτοί οι νεολογισμοί, που μπήκαν στην αγγλική γλώσσα τη δεκαετία του 1950 και στην ελληνική πολύ πιο πρόσφατα, είναι φυσικό να φέρνουν σε απορία αυτούς που τους ακούν. Το πρώτο που θυμίζουν είναι η αγοραφοβία, η υψοφοβία και η πάντα επίκαιρη ισλαμοφοβία! Σύμφωνα με τη Βικιπαίδεια:

Ομοφοβία είναι ένα πλέγμα αρνητικών διαθέσεων και συμπεριφορών έναντι της ομοφυλοφιλίας και των ανθρώπων που αναγνωρίζονται ή εκλαμβάνονται ως ΛΟΑΤ. Οι ορισμοί ποικίλλουν και αναφέρονται σε αντιπάθεια, καταδίκη, προκατάληψη, αποστροφή και παράλογο φόβο. Σε μία προσφώνηση το 1998, η συγγραφέας, ακτιβίστρια και ηγέτιδα των πολιτικών δικαιωμάτων (sic!) Coretta Scott King ανέφερε ότι “η ομοφοβία είναι σαν τον ρατσισμό και τον αντισημιτισμό και άλλες μορφές αδιαλλαξίας, καθώς επιθυμεί να χαρακτηρίσει ως υπάνθρωπους ένα μεγάλο σύνολο ανθρώπων, να αρνηθεί την ανθρωπιά τους, την αξιοπρέπειά τους και την προσωπικότητά τους.

[…] Ανάμεσα στις πιο πολυσυζητημένες μορφές ομοφοβίας είναι η θεσμική ομοφοβία (π.χ. θρησκευτική ομοφοβία και κρατικά προωθούμενη ομοφοβία), η λεσβιοφοβία και η εσωτερικευμένη ομοφοβία – μια μορφή ομοφοβίας, που χαρακτηρίζει ένα πρόσωπο με ομοφυλοφιλικές επιθυμίες, άσχετα από τον τρόπο με τον οποίον αυτοπροσδιορίζεται.

Φοβία και φοβοποίηση

Καταρχήν, να πούμε ότι αυτή η τάση των σύγχρονων διανοουμένων και ακτιβιστών να χαρακτηρίζουν ως φοβία ό,τι δεν καταλαβαίνουν μπορεί κάλλιστα να γυρίσει μπούμερανγκ. Ήδη εδώ και μερικά χρόνια χρησιμοποιείται ο όρος χριστοφοβία για να χαρακτηρίσει “τον υστερικό και παράλογο φόβο ή το μίσος κατά των Χριστιανών, του Χριστιανισμού, της Βίβλου και της προσευχής”. Και δεν είναι τυχαίος αυτός ο όρος, καθώς η αντιχριστιανική προπαγάνδα έχει κατακλύσει τα κατεστημένα ΜΜΕ την τελευταία εικοσαετία. Χαρακτηριστικά δείγματα χριστοφοβίας μπορείτε να βρείτε στο Παρατηρητήριο για τη δυσανεξία και τις διακρίσεις κατά των Χριστιανών στην Ευρώπη.

Ένα καλό ερώτημα είναι γιατί χρειαζόμαστε όλους αυτούς τους νεολογισμούς; Μήπως η τάση αυτή για “φοβοποίηση” της ενοχλητικής φωνής βασίζεται στην έλλειψη επιχειρημάτων ή κουλτούρας διαλόγου; Εξ άλλου, όπως έχει πει ο ομοφυλόφιλος ακτιβιστής Gregory Μ. Herek:

ο όρος “ομοφοβία” χρησιμοποιείται συχνά εσφαλμένα για να περιγράψει κάθε πρόσωπο που αντιτίθεται στην ομοφυλοφιλική συμπεριφορά για λόγους ηθικούς, ψυχολογικούς ή ιατρικούς. Τεχνικά, ωστόσο, ο όρος υποδηλώνει ένα πρόσωπο που φοβάται παράλογα την ομοφυλοφιλία. Άρα, η αντίθεση που εκδηλώνεται βασισμένη σε αρχές δεν μπορεί να χαρακτηριστεί “ομοφοβία”.

5793059580_07a2fc072a_z

Χρειάζεται διάλογος

Ας δούμε λίγο το παράδειγμα της χριστοφοβίας. Πώς μπορούμε να την καταπολεμήσουμε καλύτερα; Απαγορεύοντας στους ανθρώπους (άθεους, αλλόθρησκους και αδιάφορους) να μιλούν κατά του χριστιανισμού; Τιμωρώντας τους παραβάτες και κατηγορώντας τους για εγκλήματα μίσους; Ή μήπως εστιάζοντας στην καταπολέμηση των εγκλημάτων βίας κατά των Χριστιανών; Η απάντηση δεν είναι αυτονόητη, αλλά πιστεύω, πως όλοι οι ανεκτικοί άνθρωποι θα συμφωνήσουν ότι η τακτική της λογοκρισίας του διαφορετικού λόγου δε λύνει το πρόβλημα, αλλά το εντείνει. Ποινικά κολάσιμα είναι και πρέπει να είναι μόνο τα εγκλήματα βίας και σε αυτά περιλαμβάνονται τα εγκλήματα κατά της ζωής, της ιδιοκτησίας, της σεξουαλικής ελευθερίας και της τιμής συγκεκριμένων προσώπων, επί τη βάσει της διαφορετικότητάς τους.

Ευτυχώς ή δυστυχώς, ζούμε σε μία πλουραλιστική κοινωνία και ο διαφορετικός λόγος είναι αυτός γύρω από τον οποίο χτίζεται η ζωή και η προσωπικότητά μας. Το να αρχίσουμε τις απαγορεύσεις και τους διωγμούς, όπως γινόταν π.χ. στην μετεμφυλιοπολεμική Ελλάδα με την καταπίεση των κομμουνιστών, δεν είναι η ενδεδειγμένη στάση, αν και ίσως αποτελεί όνειρο για ορισμένους γκέι ακτιβιστές.

Ο ακτιβιστής Clinton Fein έχει προτείνει ότι “οι ομοφοβικές κλίσεις, ακόμη και αν δεν εκδηλώνονται στην πράξη, πρέπει από μόνες τους να θεωρούνται εγκληματικές και να τιμωρούνται με κάθε αυστηρότητα”. Ουσιαστικά ο Clinton ζητά μια νέα εθνοκάθαρση ή ένα νέο εκτοπισμό στη Μακρόνησο. Είναι απορίας άξιο, πώς μπορεί να το ζητά αυτό ένας άνθρωπος που ισχυρίζεται ότι έχει βιώσει τον αποκλεισμό. Είναι ορατά στο λόγο του τα σημάδια του φανατισμού και της μισαλλοδοξίας.

Όχι. Δεν πρέπει να ποινικοποιήσουμε το φρόνημα. Είναι πολύ πιο σώφρον και αποτελεσματικό να καλλιεργήσουμε τον διάλογο, ένα διάλογο μέσα από τον οποίο θα φανούν ξεκάθαρα οι απόψεις των αντιτιθέμενων πλευρών και έτσι θα λάμψει η αλήθεια του Χριστού.

Δεν έχουν όλοι οι άνθρωποι την ίδια ηθική

Ο κύριος λόγος για τον οποίο η ποινικοποίηση του φρονήματος είναι πράξη εγκληματική συνίσταται στο γεγονός, ότι όλοι οι άνθρωποι δε συμμερίζονται μία συγκεκριμένη ηθική π.χ. την ηθική του Ευαγγελίου, αλλά ακολουθούν μια άλλη καθιερωμένη ηθική ή σχηματίζουν τη δική τους υποκειμενική ηθική, μέσα από την οποία βλέπουν τον κόσμο. Επιπλέον, και οι κοινωνίες δεν έχουν -και δεν μπορούν να έχουν- όλες την ίδια ηθική. Η ηθική μιας κοινωνίας αποτυπώνεται κυρίως στο ποινικό της δίκαιο. Έτσι, π.χ. άλλες χώρες ποινικοποιούν την ομοφυλοφιλική συμπεριφορά και άλλες όχι, άλλες χώρες ποινικοποιούν τη χρήση θρησκευτικών συμβόλων και άλλες όχι. Η σύγκριση των ηθικών τάξεων δεν μπορεί να μας φανερώσει μια “οικουμενική” ηθική, γιατί, όπως τουλάχιστον μας διδάσκει ο στρουκτουραλισμός, κανείς δεν μπορεί να κατανοήσει μία κοινωνία, αν δεν αποτελεί μέρος των εσωτερικών της σχέσεων. Για τον Ουγκαντανό π.χ., όσο κουλό κι αν ακούγεται, είναι απόλυτα ηθικό να διώκεται η ομοφυλοφιλική συμπεριφορά, γιατί “θέτει σε διακινδύνευση το θεσμό της οικογένειας”.

Ο διάλογος είναι ο μόνος τρόπος κατανόησης του διαφορετικού. Αν θεωρούμε ως διαφορετική την lgbt κοινότητα, οφείλουμε να την ακούσουμε και να κρίνουμε τα επιχειρήματά της. Αν, πάλι, στη σημερινή εκκοσμικευμένη κοινωνία μας διαφορετική θεωρείται η χριστιανική διδασκαλία, οφείλουμε να την ακούσουμε με τον ίδιο σεβασμό, αντί να την κατηγορούμε για “θεσμική ομοφοβία”.

4347305428_4a59d62674_z

Εσωτερικευμένη ομοφοβία

Επιτρέψτε μου τώρα να απαντήσω σε έναν γκέι φίλο, που με είχε πει κάποτε “ομοφοβικό”. Το να έχεις ομόφυλες επιθυμίες ή ακόμη και το να κάνεις σεξ με ομόφυλους σημαίνει βέβαια ότι πειράζεσαι, ή ακόμη χειρότερα ότι κατέχεσαι από το πάθος της αρσενοκοιτίας. Αυτό όμως δεν σε κάνει γκέι.

Πρόσφατα είχα επισκεφθεί μία φυλακή εφήβων. Συνομίλησα με ένα 17χρονο μουσουλμάνο τσιγγάνο, που είχε πιαστεί για κλοπές κατά συρροή. Συνομιλώντας μαζί του διέκρινα μία τάση να αυτοδικαιωθεί και να ρίξει το φταίξιμο στους άλλους, τους δικαστές και την κοινωνία. Κατέληξε λέγοντας, ότι “(κι αν είναι λάθος,) τι να κάνω; Όλοι έχουμε ένα πεπρωμένο. Εμένα μου έλαχε να είμαι κλέφτης”.

Βλέπετε; Άλλο πράγμα είναι οι πράξεις του νεαρού (που εύχομαι μεγαλώνοντας να αλλάξει γνώμη) και άλλο ο αυτοχαρακτηρισμός του ως “κλέφτη”. Είναι διαφορετικό πράγμα να είσαι ένοχος κλοπής και διαφορετικό πράγμα να αποδέχεσαι και να σχηματίζεις μία “ταυτότητα κλέφτη” ή μία “κουλτούρα κλέφτη”.

Κάτι παρόμοιο κάνουν και οι γκέι ακτιβιστές στην προσπάθειά τους να αυτοδικαιωθούν. Αντί να αποδεχθούν την αμαρτωλότητά τους και να την εμπιστευθούν στα πόδια του Χριστού, σηκώνοντας τον σταυρό τους και προσπαθώντας να μην υποκύψουν στο πάθος, δικαιολογούν το πάθος αυτό αποδίδοντάς το σε ένα άγνωστο “γκέι γονίδιο” και σχηματίζουν μία ξεχωριστή γκέι κουλτούρα, της οποίας είναι υπερήφανοι να αποτελούν μέλη.

Όχι, αδελφοί μου. Γιατί να είναι υποχρεωμένος κάποιος, που ονειρεύεται μια διαφορετική ζωή, αγνή, χωρίς σεξουαλικές ακρότητες, που ξηραίνουν την ψυχή και ευτελίζουν το πρόσωπο, χωρίς την σαρκική καύση που χαρακτηρίζει τις γκέι σχέσεις ή τη συναισθηματική αβεβαιότητα που χαρακτηρίζει τις λεσβιακές, κάποιος εν τέλει που πιστεύει στο Χριστό και ποθεί να έχει μια ζωντανή σχέση μαζί Του, γιατί θα πρέπει να επιλέξει ντε και καλά μια ιδεολογία που οι περισσότεροι άνθρωποι θεωρούσαν, θεωρούν και θα θεωρούν αφύσικη -άσχετα αν το ομολογούν- και όχι την πίστη του Χριστού, που εξανθρωπίζει και αγιάζει τον άνθρωπο, χαρίζοντάς του την αιώνια ευτυχία;

Πιστεύω βαθύτατα, ότι αυτό που τυραννά τους σύγχρονους ομοφυλόφιλους δεν είναι τόσο η “ομοφοβική” στάση της κοινωνίας, που είναι εν μέρει υπαρκτή, αλλά η παγίδευση στα γκέι πρότυπα, από τα οποία κάποιοι πλουτίζουν.

Η Ορθόδοξη χριστιανική πίστη είναι διατυπωμένη εδώ και αιώνες και δεν πρόκειται να αλλάξει κάτω από την πίεση των διαφόρων λόμπι ή της κοινής γνώμης, γιατί είναι ριζωμένη στο αίμα των μαρτύρων και των αγίων και έχει τη φρεσκάδα, που της χαρίζει το Άγιο Πνεύμα. Είτε κατηγορηθεί για ομοφοβία, σεξοφοβία ή κλεπτοφοβία, η χριστιανική ηθική θα παραμείνει αναλλοίωτη, γιατί έχει θεμέλια ασάλευτα, που στηρίζουν και φωτίζουν την οικουμένη.

Και ενωμένοι με την Εκκλησία του Χριστού, εμείς οι χριστιανοί, που βιώνουμε ομοφυλοφιλικούς πειρασμούς, με τη χάρη του Αναστάντος Σωτήρα μας θα νικάμε τους πειρασμούς και θα γευόμαστε την ηδονή της θείας παρουσίας. Γένοιτο.

Προηγούμενο άρθροΛόγοι ανάπτυξης της ομοφυλοφιλίας
Επόμενο άρθροΓάμος ή αγαμία;
Γιώργος Δούκας
Ο Γιώργος ζει στη Θεσσαλονίκη. Βιώνει ομόφυλες έλξεις από την προεφηβική του ηλικία, αλλά αγωνίζεται να ευαρεστήσει στο Θεό με την προσευχή και την εγκράτεια. Δημιούργησε την παρούσα ταπεινή προσπάθεια με την ευχή του πνευματικού του.
Εγγραφή
Θέλω να ενημερώνομαι για
guest
1 Σχόλιο
Inline Feedbacks
Προβολή όλων των σχολίων
chara
chara
7 Ιουλίου 2018 4:45 ΜΜ

εξαιρετικό, όπως και το προηγούμενο άρθρο σας !!