Εξομολογήσεις ενός πρώην ηγέτη των «gay δικαιωμάτων»

0

Ήμουν gay, ή έτσι νόμιζα.

Όταν ήμουν γύρω στα 13, αποφάσισα ότι πρέπει να είμαι ομοφυλόφιλος, επειδή μου ήταν αδύνατο να διαχειριστώ τον ανδρισμό μου. Με τρόμαζε τόσο πολύ. Ο πατέρας μου μου είχε ήδη δώσει πολλά για να φοβάμαι: Απατούσε τη μητέρα μου και την άφηνε να κλαίει μόνη της και ανιδιοτελώς να προσπαθεί να διασώσει μια νεκρή σχέση.

Όταν ήρθα αντιμέτωπος με την προοπτική είτε να είμαι «άνδρας» είτε να είμαι «ο εαυτός μου» – που τον έβλεπα ως «καλύτερο από αυτό» και ως «κάποιον που δε θα έκανε τέτοια απαίσια πράγματα που κάνουμε οι άνδρες» – επέλεξα «τον εαυτό μου». Και έπειτα, επειδή «ο εαυτός μου» δεν ήταν «άνδρας», «ο εαυτός μου» έγινε gay.

Δεν ισχυρίζομαι ότι έτσι αναπτύσσεται για όλους η ομοφυλοφιλία. Είναι απλά η δική μου ιστορία.

Για μένα, ωστόσο, απέκτησε καθολική σημασία, επειδή πάντοτε είχα την τάση να παλεύω και να πετυχαίνω σε ό,τι κάνω. Και έτσι έγινα ακτιβιστής.

3boys-hires

Άρχισα τον ακτιβισμό σε ηλικία 20 ετών στο Dartmouth College, όπου ήταν η σχολή μου. Συνέχισα ως διαδηλωτής στο Εθνικό Συνέδριο των Ρεπουμπλικανών στο San Diego το 1996. Με μια κιμωλία σχεδιάσαμε τα περιγράμματά μας στο πεζοδρόμιο και κάναμε πορείες φωνάζοντας συνθήματα και τέτοια.

Στα 22 μου, άρχισα να δουλεύω στο περιοδικό XY, το πρώτο περιοδικό που στόχευε στους νεαρούς ομοφυλόφιλους. Έπειτα, περίπου στα 25 μου, συνέταξα τον «Οδηγό Επιβίωσης του ΧΥ: Όλα όσα πρέπει να ξέρετε, αν είστε νέος και ομοφυλόφιλος», τον πρώτο «οδηγό» για νεαρούς ομοφυλόφιλους, που εκδώθηκε ποτέ. Έπειτα, όταν ήμουν 26 ετών, έφυγα από το XY, για να ξεκινήσω τους Young Gay America, που ήταν μια μη κερδοσκοπική προσπάθεια ευαισθητοποίησης μέσω των ΜΜΕ, όπου μετακινούμασταν σε όλη τη Βόρεια Αμερική, κάνοντας συνεντεύξεις με ομοφυλόφιλους νέους και νέες και ανεβάζοντας τις συνεντεύξεις και τις ιστορίες του στο διαδίκτυο σε ένα κοινωνικό ιστότοπο.

Το 2004, οι Young Gay America εξελίχθηκαν στο περιοδικό Young Gay America. Από τη στιγμή που ξεκινήσαμε τους Young Gay America το 2001 μέχρι που εκδώσαμε το περιοδικό YGA, είχα εμφανιστεί σε περισσότερες από 50 εφημερίδες, περιοδικά, τηλεοπτικά και ραδιοφωνικά σόου.

Μου ζητούσαν να μιλήσω σε περίβλεπτα πάνελ σε όλο τον κόσμο, σε πανεπιστήμιο και συνέδρια, ως ειδικός για την ομοφυλόφιλη νεολαία. Το 2004, συμμετέσχα στην πρώτη στα χρονικά στρογγυλή τράπεζα για την ομοφυλόφιλη νεολαία στην Αμερική στη Σχολή Διοίκησης Kenedy του Πανεπιστημίου του Harvard.

Ως στέλεχος του Young Gay America, γνώρισα παγκόσμιους ηγέτες. Συναντήθηκα με τον δήμαρχο του Βερολίνου και τον πρωθυπουργό του Καναδά. Οι Young Gay America έλαβαν το Εθνικό Βραβείο Προτύπων, ενώ μια ταινία με συντελεστή παραγωγό τους Young Gay America προβλήθηκε σε 50 παγκόσμια φεστιβάλ κινηματογράφου, κέρδισε βραβεία και επίσης προβλήθηκε σε μία ειδική διακομματική σύναξη του αμερικανικού Κογκρέσσου.

Όπως βλέπετε, οι Young Gay America, τουλάχιστον για μένα, έκαναν μεγάλη επιτυχία.

ISSUE_THREE.indb

Το περιοδικό YGA αγαπήθηκε από πολλούς και έγινε αμέσως δεκτό σε πολλές βορειοαμερικανικές σχολικές βιβλιοθήκες. Οι σύλλογοι γονέων το αγαπούσαν. Στο Amazon.com είχαμε βαθμολογία 5 ολόκληρα αστέρια· δεχόταν πολλή αγάπη.

Εγώ όμως δε δεχόμουν αγάπη – τουλάχιστον από τον εαυτό μου, δηλαδή.

Βρισκόμουν σε μία σχέση που ήταν δύσκολη, επειδή είχε στοιχεία που δε μου άρεσαν. Δε γνώριζα τότε ότι η δική μου περίπτωση δεν ήταν καθόλου η εξαίρεση. Αλλά την ίδια στιγμή, δεν καταλάβαινα τι πραγματικά με ενοχλούσε.

Αποδείχθηκε, όταν άφησα το YGA και τη σχέση μου, ότι αυτό που πραγματικά με ενοχλούσε ήταν η ίδια η ομοφυλοφιλία.

Δεν είναι αποδεκτό να το λες αυτό, ειδικά όταν είσαι ένας «πρωτοπόρος» των gay δικαιωμάτων (ή όταν έτσι σε αποκαλούν κάποιοι· προσωπικά δεν προσπάθησα ποτέ να δω έτσι τον εαυτό μου, αν και δεν απέρριπτα τους επαίνους). Δεν είναι καθόλου αποδεκτό. Είναι πιο αποδεκτό να πεις ότι έχεις διαπράξει κάποιο έγκλημα, παρά να πεις -όντας ομοφυλόφιλος- ότι ίσως έχεις κάποιο πρόβλημα με την ομοφυλοφιλία.

Αυτό ταξινομείται ως «εσωτερικευμένη ομοφοβία».

Λοιπόν, γνώριζα τα πάντα για την εσωτερικευμένη ομοφοβία, είχα διαβάσει, είχα μελετήσει, είχα δουλέψει εθελοντικά σε συμβουλευτικές συνεδρίες με τυχαίους ανθρώπους στην Εθνική Τηλεφωνική Γραμμή για τους Ομοφυλόφιλους, είχα πάρει συνέντευξη και είχα «διαφωτίσει» πάνω από 1000 νέους σε 38 αμερικανικές πολιτείες, τέσσερις καναδικές επαρχίες, ακόμη και στο Ζάγκρεμπ της Κροατίας, σχετικά με τη σημασία της υπέρβασης της εσωτερικευμένης ομοφοβίας. Δεν ήταν καθόλου κάτι καινούργιο για μένα.

Και έπειτα, δεν ήταν η εσωτερικευμένη ομοφοβία που προκάλεσε το λεγόμενο «μίσος» μου για την ομοφυλοφιλία μου.

Ήταν ο Θεός.

Ο Θεός -το ξέρω- είναι μια λέξη κλισέ. Ο Θεός τρομάζει τους ανθρώπους. Το ξέρω. Λυπάμαι που συμβαίνει αυτό.

Ωστόσο, αυτή είναι η δική μου ιστορία. Και η ιστορία μου περιλαμβάνει μια νευρική κρίση, καθώς ένιωθα ότι έβλαπτα χιλιάδες ανθρώπους με τις πράξεις μου, και στράφηκα στην Αγία Γραφή με προσευχή και κατάλαβα ότι αυτά που υπήρχαν στην αγία Γραφή δεν ήταν ακριβώς τόσο τρομακτικό όσο πίστευε ο κόσμος.

Στην ιστορία μου, γνωρίστηκα με έναν πολύ προσωπικό Θεό, στον οποίο μίλησα και ο οποίος μου είπε ότι ήμουν όμορφος και πως όλοι οι άλλοι ήταν -και είναι- επίσης. Στην ιστορία μου, είχα μια καλή σχέση με το Θεό που έγινε πιο πλούσια, καθώς περνούσα περισσότερο χρόνο μαζί Του. Στην ιστορία μου, ο Θεός είναι ο καλύτερός μου φίλος.

Συνέχισα να αναπτύσσω μια βαθύτερη κατανόηση του ποιος και τι πραγματικά είμαι, χάρη στο Θεό και χάρη σε όσα μου έδειξε. Ακολούθησα την καθοδήγησή του και βρήκα βιβλία που αποκάλυψαν ένα σωρό «κρυμμένα, σκοτεινά» μυστικά για πράγματα όπως ο «σοσιαλισμός», οι Concerned Women for America, η «αγωγή εγκράτειας» και η National Association of Reserach & Therapy of Homosexuality. Όλα αυτά τα πράγματα που βρήκα μού άνοιξαν πραγματικά τα μάτια.

Για μένα, ήταν τόσο μια ευλογία όσο και μια βαριά κατάρα -μια πρόκληση και ένας πονοκέφαλος- που ο Θεός μού έδειξε όλες αυτές τις πληροφορίες. Ήξερα τι σήμαιναν: ότι έπρεπε να απαρνηθώ όλη μου τη ζωή ως εκείνο το σημείο. Ο Χριστός, στην Αγία Γραφή, μας ζητά να δώσουμε τη ζωή μας για χάρη Του. Κατά μία έννοια, ήμουν έτοιμος και πρόθυμος να το κάνω αυτό.

Κατά μία έννοια, αυτό είναι ακριβώς ό,τι έκανα. Και έγινα Χριστιανός. Και άρχισα να γιατρεύομαι – και είμαι σήμερα ένας θεραπευμένος άνδρας.

michael-glatze (1)

Και έτσι, η ιστορία μου γίνεται ιστορία θεραπείας της ομοφυλοφιλίας, την οποία τη γράφω, για να ξεκαθαρίσω τα πράγματα σχετικά με τον ισχυρισμό ότι οι άνθρωποι δεν μπορούν να γιατρευτούν από την ομοφυλοφιλία. Αυτό δεν είναι αληθές. Οι άνθρωποι μπορούν να γιατρευτούν. Εγώ γιατρεύτηκα.

Πώς συνέβη αυτό; Λοιπόν, πολλά πράγματα είναι προσωπικά. Πολλά έχουν να κάνουν με τη διαπίστωση βαθιών πραγμάτων για το μυαλό μου, για τη φύση της προέλευσης της «επιθυμίας», για αυτό που πιστεύουμε ότι είναι η «επιθυμία» κι αυτό που πράγματι είναι, για όλα τα πράγματα σαν κι αυτά.

Μπορώ -και θα το έκανα με ευκολία- να το περιγράψω, αν μου ζητηθεί.

Αλλά χάριν συντομίας εδώ, εστιάζω στο γεγονός ότι όντως συνέβη. Και όντως θεραπεύτηκα.

Δεν ζητώ βραβεία ή αναγνώριση. Δε ζητώ καν από οποιονδήποτε να είναι χαρούμενος για μένα – ξέρω ότι πολλοί άνθρωποι μάλλον θα αναστατωθούν, καθώς θα τα ακούσουν αυτά.

Ξέρω ότι έτσι έχουν τα πράγματα, επειδή ξέρω ότι, αν είχα ακούσει κάποιον να λέει τέτοια πράγματα πριν λίγα χρόνια, πιθανώς θα τον είχα αναγάγει σε Νο. 1 δημόσιο κίνδυνο στη μαύρη λίστα μου.

Στην ταπεινή μου ιστορία, ωστόσο, εγώ είμαι χαρούμενος έτσι.

Αυτό είναι.

e16c7-glatzewed


Αλλά δεν είναι μόνο αυτό, αν το καλοσκεφτώ. Γιατί, αν το καλοσκεφτώ, είχα την εντύπωση από την αρχή ότι η ομοφυλοφιλία είναι ένα έμφυτο κομμάτι του εαυτού μου, που δεν μπορούσα να αποβάλλω. Οι άνθρωποι με τρόμαζαν, για να μη σκεφτώ κάτι τέτοιο. Και οι άνθρωποι το κάνουν αυτό και σήμερα. Εγώ το έκανα στους ανθρώπους. Εγώ διεξήγα μια εταιρεία επικοινωνίας, που εξειδικευόταν στο να το κάνει αυτό.

λοιπόν, όχι, δεν είναι καθόλου αυτό το τέλος της ιστορίας – της δικής μου ιστορίας, δηλαδή. Δεν είναι καθόλου το δικό μου τέλος. Επειδή, από τη δική μου σκοπιά, η ομοφυλοφιλία δεν είναι μόνο κάτι από το οποίο θεραπεύτηκα, αλλά είναι κάτι που είναι ξεκάθαρα λάθος, επειδή μπορεί να θεραπευτεί, ακόμη κι αν οι άνθρωποι λένε ότι δεν μπορεί.

Και όχι μόνο μπορεί να θεραπευτεί, αλλά έχω δει τη διαφορά μεταξύ ομοφυλόφιλου και ετεροφυλόφιλου στο ίδιο το μυαλό μου!

Το είδα να πηγαίνει από το ένα … στο άλλο – χωρίς ΠΟΤΕ να επιστρέφει.

Δε θα ήθελα να επιστρέψει, επειδή τώρα δεν μπορώ καν το φανταστώ. Είναι σαν να σκέφτομαι ότι κάνω το πιο παράξενο, αηδιαστικό πράγμα, που σε κάνει να νιώθεις άρρωστος εσωτερικά.

Αυτή είναι, και πάλι, η δική μου ιστορία. Και στη δική μου ιστορία, με αηδιάζει να σκέφτομαι την ομοφυλοφιλία.

Και όταν το δω λίγο πιο ψύχραιμα, ξέρω γιατί! Επειδή οι άνθρωποι πρέπει να νιώθουν ότι η ομοφυλοφιλία είναι αηδιαστική, επειδή ένα τέτοιο αίσθημα τούς εμποδίζει να θέλουν να το κάνουν. Και οι άνθρωποι πρέπει να μη θέλουν να το κάνουν, επειδή αυτή η πράξη τούς εμποδίζει να κάνουν παιδιά και η τεκνογονία είναι κάτι που -εκ φύσεως- πρέπει να θέλουμε, για να επιβιώσουν οι άνθρωποι. Και έτσι, είναι προφανές γιατί οι άνθρωποι θα έπρεπε να νιώθουν αηδία για την ομοφυλοφιλία.

quote-homosexuality-is-death-and-i-choose-life-michael-glatze-135-79-89

Δεν είναι «λάθος» για τους ανθρώπους να σκέφτονται ότι είναι αηδιαστική. Είναι λογικό!

Και στο κάτω-κάτω, δεν είναι η σκέψη, ότι η ομοφυλοφιλία είναι αηδιαστική, που είναι παράξενη. Τι θα συνέβαινε αν σταματούσαμε να σκεφτόμαστε πως όλες οι βλαβερές συμπεριφορές -όλα τα πράγματα που μας εμποδίζουν να κάνουμε ό,τι πρέπει να κάνουμε και να είμαστε ό,τι πρέπει να είμαστε- είναι αηδιαστικές; Τι; Δε θα είχαμε καμιά φυσική αίσθηση του ποιοι είμαστε, γιατί είμαστε εδώ, τι οφείλουμε να κάνουμε με τη ζωή μας;

Κατανοώ αυτή την αντίληψη περί «ομοφοβίας» – μόνο που δεν έχει καμία σχέση με φοβία. Είναι κοινή λογική.

Η δική μου ιστορία είναι ότι τώρα ξέρω την Αλήθεια για την ομοφυλοφιλία. Και η δική μου ιστορία είναι ότι τώρα σκοπεύω να κάνω ό,τι μπορώ για να την πολεμήσω.

Michael Glatze

ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here